Την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να αναθεωρεί τα λεγόμενα του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για να πείσει ότι είναι ο κυρίαρχος στην σκακιέρα του πολέμου και της διπλωματίας, το Ισραήλ έχει χαμηλώσει την ένταση και περιμένει υπομονετικά μέχρι οι συνθήκες να επιτρέψουν την επόμενη κίνησή του.
Ο Μπένζαμιν Νετανιάχου μπορεί να βρέθηκε προ δυσάρεστης έκπληξης όταν ο αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωνε προ ημερών πως απαγορεύει στο Ισραήλ να συνεχίζει να βομβαρδίζει το Λίβανο, όμως ο Μπίμπι (όπως τον αποκαλούν οι συμπολίτες του) γνωρίζει τη Μέση Ανατολή, ενώ ο Τράμπ προσπαθεί να την κατανοήσει τώρα. Στη Μέση Ανατολή δεν υπάρχουν, βεβαιότητες, τελεσίγραφα και κυρίαρχοι. Τα παζάρια και οι διαπραγματεύσεις έχουν το δικό τους χρόνο και τρόπο. Κι αν αυτό, ένας επιχειρηματίας που η ζωή και οι αμερικανοί ψηφοφόροι τα έφεραν έτσι, ώστε να κυβερνά τη χώρα, δεν είναι σε θέση να το καταλάβει, υπάρχουν οι σύμβουλοι, οι ιστορικοί και οι διπλωμάτες που μπορούν να του εξηγήσουν μια χαρά.
Μέχρι να συμβεί κάτι από τα παραπάνω και να καταλάβει ο αμερικανός πρόεδρος σε τι ακριβώς πήγε κι έμπλεξε, ο Νετανιάχου βλέπει το δικό του άστρο στο Ισραήλ να χάνει κάποια από τη λάμψη που του έφερε ο πόλεμος και του αφαίρεσε η απότομη παύση του. Εκτέθηκε στο υπουργικό του συμβούλιο, στους ακροδεξιούς εταίρους του, στην κοινωνία που στην συντριπτική της πλειοψηφία διψούσε για νίκη αλλά έμαθαν δια της βοής ό,τι τα όπλα σίγησαν.
Την ίδια στιγμή Ισραηλινοί και Λιβανέζοι εξαναγκάστηκαν σε μια διαπραγμάτευση – ιστορική μόνο κατ’ όνομα -στην Ουάσιγκτον. Ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο και συζήτησαν για την ειρήνη μεταξύ των δύο χωρών. Μόνο που ο Μπίμπι έχει υποσκάψει τις προοπτικές και την πιθανότητα θετικής έκβασης των συνομιλιών αυτών. Το Ισραήλ έχει ανακοινώσει πως θα διατηρήσει τις δυνάμεις του στο Νότιο Λίβανο χαρακτηρίζοντας τα εδάφη που έχει καταλάβει ως ζώνη ασφαλείας.
Στην πραγματικότητα αυτό που πράττει, είναι να διευρύνει τα εδάφη του ακολουθώντας το μοντέλο που εφάρμοσε στη Γάζα. Εκεί έφτιαξε μια νοητή κίτρινη γραμμή που την ονόμασε επίσης ζώνη ασφαλείας. Εσωκλείει το 45% της συνολικής έκτασης της Γάζας και έχει καταστρέψει ολοσχερώς, σπίτια και υποδομές στο έδαφος αυτό. Το ίδιο κάνει και στο Νότιο Λίβανο. Καταστρέφει χωριά και πόλεις στο 25% του Νοτίου Λιβάνου που έχει καταλάβει και προτίθεται να το διατηρήσει ασχέτως του αποτελέσματος των συνομιλιών.
Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από το προχθεσινό υπουργικό συμβούλιο του Ισραήλ, όπου η εκτίμηση που κυριάρχησε ήταν πως όποια τροπή κι αν έχουν οι διαπραγματεύσεις (με το Λίβανο) ο IDF θα διατηρήσει την εκεί παρουσία του και το δικαίωμα να επιχειρεί σε περιοχές που εκτιμά ότι συντρέχουν λόγοι. Σύμφωνα με εκτίμηση από τον IDF, η δύναμη η οποία θα απαιτηθεί για να διασφαλιστεί η περιοχή που έχει καταληφθεί φτάνει τις 40.000 στρατιώτες και το κόστος σε ετήσια βάση αγγίζει τα 6,4 δις δολάρια.
Βεβαίως αυτό που δεν αναφέρεται σε όσα διαρρέονται και είναι σε γνώση των υπηρεσιών ασφαλείας του Ισραήλ, είναι πως η παρουσία τους στο Νότιο Λίβανο και η αντιπαράθεση με τις έστω και αποδυναμωμένες (όπως ισχυρίζονται) δυνάμεις της Χεζμπόλαχ θα εκτροχιάσουν τις συνομιλίες και θα οδηγήσουν στην καταδίκη των ενεργειών του Τελ Αβιβ από το σύνολο του πολιτικού κόσμου του Λιβάνου.
Αναφορικά με τη διατήρηση του ελέγχου της καταληφθείσας περιοχής, το υπουργείο άμυνας του Ισραήλ γνωρίζει πως θα πληρώσει βαρύ τίμημα για να διασφαλίσει την παρουσία του αφού ο ανταρτοπόλεμος είναι μια τακτική μη προβλέψιμη και δίνει πλεονέκτημα στον επιτιθέμενο.
Όλα αυτά όμως έχουν μικρή σημασία όταν ο μεγάλος στόχος της διεύρυνσης των συνόρων και της περιοχής ελέγχου, έχουν τη στήριξη της κοινωνίας. Την Κυριακή το πρωί εκατοντάδες κόσμου διαδήλωσαν στο Βόρειο Ισραήλ, απαιτώντας τη συνέχιση του πολέμου μέχρι την εξάλειψη της Χεζμπολάχ. Ο Νετανιάχου γνωρίζει πως εφόσον τα όπλα σιγήσουν σε όλα τα μέτωπα θα κληθεί να εξηγήσει την αποτυχία επίτευξης των στόχων (αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, απομάκρυνση πυρηνικών, εξάλειψη Χεζμπολάχ) και την εγκατάλειψη του Ισραήλ από το φίλο Ντόναλντ Τράμπ.
Κι όλα αυτά με τη δικαστική διερεύνηση του να βρίσκεται σε εξέλιξη και τον ίδιο να εργαλειοποιεί την κρίση ώστε να αποφύγει την έρευνα ενώ μπροστά του έχει και τις εκλογές του Οκτώβρη για τις οποίες αν και είναι δύσκολο να πετύχει αύξηση της δημοτικότητας του, θα επιχειρήσει με κάθε τρόπο να περιορίσει μεγαλύτερη φθορά κι αυτό μπορεί να πετύχει μόνο μέσα από τον πόλεμο. Όποιος κι αν είναι αυτός. Όσο κι αν κοστίζει σε χρήμα, υλικά, σχέσεις κι ανθρώπινες ζωές. Η συνταγή είναι παλιά και δοκιμασμένη. Φτιάχνεις τους εχθρούς που θέλεις για να δικαιολογήσεις τις επιλογές σου. Ένας τέτοιος φαίνεται να είναι πλέον και η Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς ανοίγει πλέον η κουβέντα για την αναστολή της συμφωνίας σύνδεσης με το Ισραήλ λόγω παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα όσοι παρακολουθούν τον ισραηλινό τύπο διαπίστωσαν μια σειρά άρθρων γνώμης σε διαφορετικά μέσα σχετικά με την ανάγκη να στραφεί η χώρα σε αναζήτηση άλλων αγορών που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν τις εξαγωγές του Ισραήλ, δίχως ανθρωπιστικούς αστερίσκους.
Όσο κι αν επιχειρήσει η ισραηλινή κυβέρνηση να χαλιναγωγήσει την κοινή γνώμη στο εσωτερικό της χώρας, η Ε.Ε. ως αγορά αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο για την οικονομία του Ισραήλ και εφόσον οι Ευρωπαίοι βαδίσουν στο δρόμο που δείχνει ο Σάντσεθ της Ισπανίας, ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία του Μεσανατολικού να αποκτήσουν το ειδικό βάρος που τους λείπει ώστε αν ποτέ το αποφάσιζαν, να μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.
