Έφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος…
Κι είναι σαν να έσβησε ένα φως που δεν φώτιζε απλώς, αλλά ζέσταινε.
Ο Σαββόπουλος δεν ήταν ποτέ “ένας ακόμα συνθέτης”. Ήταν κάτι σπανιότερο: ένας αναγραμματισμός της Ελλάδας. Έπαιρνε τη χώρα όπως ήταν: αντιφατική, πεισματάρα, ποιητική, μελαγχολική και σαρκαστική και την έκανε τραγούδι. Ένα τραγούδι που μπορούσε να χωρέσει και τον Παπαδιαμάντη και τον Φρανκ Ζάπα, και τον Διονύσιο Σολωμό και τον Μπομπ Ντύλαν.
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, με ρίζες της προσφυγιάς και φλέβα της μακεδονικής ψυχής, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει νομικά και κατέληξε να νομοθετήσει στη μουσική. Από την πρώτη του εμφάνιση, στα χρόνια της αμφισβήτησης, έδειξε ότι η Ελλάδα μπορεί να τραγουδήσει αλλιώς – χωρίς στολή και χωρίς πατερίτσες, με μόνο της όπλο τη γλώσσα και την ειρωνεία της.
Ήταν ο άνθρωπος που έμαθε στους Έλληνες να σκέφτονται τραγουδώντας.
Στα χείλη του, η πολιτική γινόταν ποίηση και η ποίηση πολιτική. Το τραγούδι του δεν ήταν απλώς μελωδία· ήταν σχόλιο, καθρέφτης, και, κάποιες φορές, προφητεία.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, δεν υπήρξε στιγμή που η Ελλάδα να μην καθρεφτίστηκε κάπου μέσα στους στίχους του — άλλοτε με δάκρυ, άλλοτε με χαμόγελο, πάντοτε με φλέγμα.
Φυλακίστηκε, λοιδορήθηκε, λατρεύτηκε, διαψεύστηκε, αναγεννήθηκε.
Μα έμεινε παρών.
Ακόμα κι όταν δεν τραγουδούσε, η σιωπή του είχε ρυθμό.
Ο Σαββόπουλος δεν ήταν ήρωας της επανάστασης, αλλά ο φιλόσοφος του μπουζουκιού, ούτε ιεροκήρυκας, αλλά ο ψύχραιμος παρατηρητής της τρέλας μας.
Ήξερε να λέει τα πιο σκληρά πράγματα με χαμόγελο. Και να γελά με όσα οι άλλοι θρηνούσαν.
Στο βάθος, ο Σαββόπουλος ήταν ένας πατριώτης της ειρωνείας.
Αγαπούσε την Ελλάδα όχι επειδή ήταν τέλεια, αλλά επειδή ήταν τραγικά ανθρώπινη.
Κι αν έγραψε τραγούδια που άντεξαν μισό αιώνα, είναι γιατί δεν έγραψε για “την εποχή του”· έγραψε για την ψυχή του τόπου.
Ο θάνατός του κλείνει έναν κύκλο.
Τον κύκλο των τραγουδοποιών που δεν τραγουδούσαν για να ακουστούν, αλλά για να μας θυμίσουν ποιοι είμαστε.
Απόψε, η Θεσσαλονίκη των ήχων και των σιωπών θα είναι λίγο πιο σιωπηλή.
Μα κάπου, ανάμεσα στα παλιά ηχεία και στα σκονισμένα βινύλια, μια φωνή θα συνεχίζει να λέει ψιθυριστά:
“Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά… έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.”
Καλό ταξίδι, Διονύση.
Ο τελευταίος μεγάλος τραγουδοποιός, ο πρώτος που μας έμαθε πως η Ελλάδα μπορεί να σωθεί – αν τραγουδάει ακόμα.
Διαβάστε επίσης:
MARC: Τα ποσοστά Καρυστιανού, Τσίπρα και Σαμαρά
Σκληρή απάντηση Δένδια σε Άδωνι για τον Άγνωστο Στρατιώτη
Διπλώματα οδήγησης: Οι 7 αλλαγές σε εξετάσεις και ποινές – Πότε θα τεθούν σε ισχύ
