Εκλογές ante portas, σε μια περίοδο μοναδικής πολιτικής ρευστότητας για τη χώρα και ενός εξωτερικού περιβάλλοντος που μπορεί να γίνει εκρηκτικό αν η Τουρκία προχωρήσει στη νομοθέτηση του επίμαχου ζητήματος της «Γαλάζιας Πατρίδας». Να υπενθυμίσουμε παρενθετικά ότι η Τουρκία συνηθίζει να ανοίγει πολεμικά μέτωπα σε περιοχές όπου υπάρχει πολιτική αστάθεια (Βλ. Κύπρο 1974 και Συρία επί Άσσαντ).
Η κυβέρνηση φαίνεται να παραπαίει ανάμεσα στα σκάνδαλα (έγκλημα των Τεμπών, το Predator, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ανεπαρκές «Πόθεν Έσχες»κ.ά.) και στην ακρίβεια. Το Κράτος Δικαίου παραμένει μια άπιαστη οπτασία, μιας και κατατασσόμαστε στην 48η θέση σε 142 χώρες, σύμφωνα με το World Justice project. Ακόμη, η διαφθορά συνεχίζει ακάθεκτη με την 59η θέση ως πιο διεφθαρμένης χώρας σε σύνολο 180 κρατών, σύμφωνα με την International Transparency.
Από την άλλη ο πληθωρισμός και η ακρίβεια δείχνουν τα δόντια τους απέναντι σε μια κυβέρνηση που αδυνατεί ή δε θέλει να κάνει το αυτονόητο. Μόνο δημοσιονομικά στέκεται η χώρα σχετικά καλά σχοινοβατώντας φυσικά, καθώς ο εκτροχιασμός του κρατικού προϋπολογισμού είναι υπόθεση ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία.
Βέβαια, το συντηρητικό κυβερνητικό μέτωπο φαίνεται να παρουσιάζει ρωγμές, που οφείλονται περισσότερο σε προσωπικές επιλογές, στη διανομή του πλούτου που τα κοινοτικά κονδύλια μοιράζουν αφειδώς και όχι σε θεμελιώδεις ιδεολογικές διαφορές.
Ως προς την αντιπολίτευση, δεν ενθυμούμαστε από το 1974 και μετά αυτή να βιώνει μια τέτοια πρωτόγνωρη κατάσταση. Το ΠΑΣΟΚ παραπαίει έχοντας έναν πρόεδρο με μέτριο πολιτικό ανάστημα και αντιμετωπίζοντας σημαντικούς εσωτερικούς τριγμούς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει τον βηματισμό του μετά την παρωδία εκείνη του τελευταίου Συνεδρίου. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τη Νέα Αριστερά. Το άγχος και το πάθος της εξουσίας, εντός των τειχών του κόμματος, ερμηνεύουν κατά ένα μεγάλο βαθμό την αποσύνθεσή του.
Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα επιδιώκει να κερδίσει έδαφος, ενώ από την άλλη το ύφος και οι προτάσεις του ηγέτη της δεν δείχνουν μια νέα πορεία στον χώρο της Κεντροαριστεράς, παρά τον απογαλακτισμό της –ως σήμερα– από στελέχη του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον κάποια ερωτηματικά τίθενται για τους αφανείς αλλά ισχυρούς υποστηρικτές της νέας αυτής προσπάθειας.
Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία, της Μαρίας Καρυστιανού, είναι ο μοναδικός νέος πολιτικός σχηματισμός εκτός συστήματος. Πολλά λάθη κατά το ξεκίνημα, μείωσαν όμως τη δυναμική της ενώ η στελέχωση του κόμματος αυτού, όπως και κάθε νέου πολιτικού σχηματισμού, είναι η Αχίλλειος πτέρνα της.
Ως προς την Πλεύση Ελευθερίας, της κυρίας Κωνσταντοπούλου, τα όσα έπραξε η αρχηγός της κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, προτάσσοντας ως πρόεδρος της Βουλής μια προσωπική ατζέντα, δείχνουν το πολιτικό ύφος και τη λογική που τη διαπερνά. Εκείνες οι επιλογές της του 2015 μπορούσαν να αποβούν μοιραίες για τη χώρα, (βλ. αναλυτικότερα, το βιβλίο «2015: Το ημερολόγιο του Τρόμου”, εκδόσεις Καστανιώτη.)
Ως προς το ΚΚΕ… σταθερή αξία. Ό,τι πρότασσε τον προηγούμενο αιώνα αυτό ισχύει και σήμερα! Και πίσω από όλους, όπου η ασυνεννοησία επελαύνει, μια σωρεία από προσωποπαγή κόμματα της Δεξιάς, του Κέντρου ή της Αριστεράς, ψάχνουν απεγνωσμένα για κάποιες έδρες στο Κοινοβούλιο.
Η συνεννόηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που θα συγκεντρώσουν σημαντικό πλήθος ψήφων, φαίνεται αδύνατη. Η χώρα όμως πρέπει να κυβερνηθεί και την εντολή από ποιους θα κυβερνηθεί, θα τη δώσουν οι ψηφοφόροι και όχι τα κομματικά γραφεία ή οι προσωπικές βλέψεις, οι ιδεοληψίες και οι όποιες εμμονές.
