Προ μερικών ημερών ο κος Μάκης Βορίδης έθεσε – και μάλιστα και κατ’ επανάληψη – στην Βουλή των Ελλήνων ένα υποθετικό ερώτημα καίριας σημασίας, αν θα «βουλιάξουμε» τη βάρκα που θα έχει εντοπιστεί φορτωμένη μετανάστες στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Και ρώτησε επίμονα: «περιμένω να μου πείτε, θα τη βουλιάξουμε τη βάρκα;»

Κατ’ αρχήν ο κος Βορίδης, είναι έμπειρος Βουλευτής με μακρά θητεία στα κοινοβουλευτικά έδρανα και έχει υπάρξει μέλος των κυβερνήσεων από το 2011, συνεπώς δεν δικαιούται να αγνοεί ισχύοντες ποινικούς νόμους του Ελληνικού κράτους! Διότι η πρόκληση ναυαγίου είναι έγκλημα (η δε ερώτηση «θα τη βουλιάξουμε τη βάρκα;» σε ενεργητική φωνή δείχνει ερώτημα πρόθεσης πρόκλησης ναυαγίου) το οποίο μάλιστα αποτελεί αυστηρώς ποινικά κολάσιμη πράξη σύμφωνα με τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, άρθρο 277, είναι πλημμέλημα ή κακούργημα που κατατάσσεται στα «κοινώς επικίνδυνα εγκλήματα». Αναλόγως δε των συνθηκών του ναυαγίου και των αποτελεσμάτων του, πχ πρόκληση θανάτου, βαριάς σωματικής βλάβης, πρόκληση περιβαλλοντικής επιβάρυνσης κ.λ.π., οι ποινές βαίνουν αυξανόμενες και βαρύτερες.

Συγκεκριμένα, πρόκληση ναυαγίου τιμωρείται:

– Με φυλάκιση (τουλάχιστον 2 ετών), εάν προκύπτει κοινός κίνδυνος για ξένα πράγματα.

-Με κάθειρξη (έως 10 έτη), εάν προκύψει κίνδυνος για ανθρώπινη ζωή.

-Με πολύ αυστηρότερη κάθειρξη, ακόμα και ισόβια, εάν προκληθεί βαριά σωματική βλάβη ή θάνατος.

Υπογραμμίζεται ότι η δίωξη για παράβαση του άρθρου 277 ασκείται ακόμη και σε περιπτώσεις ναυαγίου από αμέλεια, εάν δεν είχαν ληφθεί τα υποχρεωτικώς προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας ή υπήρξαν εγκληματικές ενέργειες (π.χ. έκθεση σε κίνδυνο ανθρώπινων ζωών στη θάλασσα).

Αλλά μήπως, πέραν των ελληνικών νόμων, ο κος Βορίδης αγνοεί και τους διεθνείς νόμους που έχει επικυρώσει η Ελλάδα; Διότι είναι ρητή διεθνής υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας η μέριμνα για διάσωση της «φορτωμένης με μετανάστες» λέμβου. Έτσι προστάζει επί δεκαετίες το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (Σύμβαση ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας γνωστή ως UNCLOS) και η Διεθνής Σύμβαση περί της Προστασίας της Ανθρώπινης Ζωής στη Θάλασσα (γνωστή ως S.O.L.A.S. 1974), χωρίς να θέτει περιορισμούς.

Πέρα απ’ όλα τα παραπάνω, αυτά ορίζει και ο ανεπίσημος αλλά αιώνιος νόμος των ναυτικών, για την παράβαση του οποίου η Αρχαία Αθήνα καταδίκασε σε θάνατο τους νικητές στρατηγούς της για την μη διάσωση των ναυαγών και τη μη περισυλλογή των νεκρών μετά τη νικηφόρα ναυμαχία στις Αργινούσες!

Μάλιστα τονίζεται από τις διεθνείς συμβάσεις ότι απαιτείται και η στοιχειώδης φροντίδα για σίτιση και ένδυση των διασωθέντων…

Πρόσφατα, οι εν ενεργεία συνάδελφοι μου Λιμενικοί, ορθότατα έπραξαν και διέσωσαν τους επιβαίνοντες κινδυνεύοντος σκάφους κοντά στις Οινούσσες , χωρίς να νοιαστούν αν ήταν Τούρκοι ή όχι. Συγχαρητήρια στους εν ενεργεία συναδέλφους μου!!!

Όταν λοιπόν κληθεί ξανά το Λιμενικό Σώμα να διαδώσει τους επόμενους «εν κινδύνω τελούντες ανθρώπους» μεταξύ Χίου, Οινουσσών, Ρόδου, Κρήτης και των άλλων νήσων του Αιγαίου, του Ιονίου, του Κρητικού ή Λιβυκού Πελάγους, καλόν είναι να θυμάται ο κος Βορίδης ότι η διάσωση της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τον παγκόσμιο ηθικό νόμο, δεν έχει διακρίσεις χρώματος, φυλής, πλούτου ή ένδειας, θρησκείας κλπ., ώστε να μην υπάρξουν «πολιτικές εντολές» που θα επιφέρουν τα τραγικά αποτελέσματα του ναυαγίου ανοιχτά της Πύλου ή άλλων αντίστοιχων θλιβερών περιπτώσεων.

Συμπέρασμα: Δεν θα βουλιάξουμε καμία βάρκα! Πρώτιστο καθήκον είναι η διάσωση!