Πριν από περίπου πέντε αιώνες, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι δημιούργησε ένα σχέδιο που θεωρούσε ότι αποτύπωνε ιδανικά τις αναλογίες του ανδρικού σώματος.
Το έργο, γνωστό ως «Άνθρωπος του Βιτρούβιου», παραμένει έως σήμερα ένα από τα πιο φημισμένα σχέδια που συνδέουν την ανατομία με την τέχνη.
Η περίπλοκη σχέση ανάμεσα σε καλλιτεχνική έκφραση, γεωμετρία και σωματική δομή έχει απασχολήσει ερευνητές επί αιώνες.
Στο συγκεκριμένο σχέδιο, ο άνθρωπος του Βιτρούβιου αποτυπώνεται ταυτόχρονα εντός ενός κύκλου και ενός τετραγώνου, ενώ ένας οδοντίατρος ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ένα σημαντικό στοιχείο που δείχνει πως ο Ντα Βίντσι είχε κατανοήσει κάτι που οι επιστήμονες άρχισαν να αντιλαμβάνονται πολύ αργότερα.
Ο Δρ Rory Mac Sweeney δημοσίευσε έρευνα υποστηρίζοντας ότι το διάσημο σκίτσο του Ιταλού καλλιτέχνη περιλαμβάνει πολύ περισσότερα μυστικά από όσα φανταζόμασταν αρχικά.
Στις σημειώσεις του Ντα Βίντσι, οι οποίες βρίσκονται ακριβώς πάνω από το σχέδιο, αναφέρεται: «Αν ανοίξετε τα πόδια σας αρκετά ώστε το κεφάλι σας να χαμηλώσει κατά το ένα δέκατο τέταρτο του ύψους σας και σηκώσετε τα χέρια σας αρκετά ώστε τα εκτεταμένα δάχτυλά σας να αγγίξουν τη γραμμή της κορυφής του κεφαλιού σας, να ξέρετε ότι το κέντρο των εκτεταμένων άκρων θα είναι ο ομφαλός. Και ο χώρος μεταξύ των ποδιών θα είναι ένα ισόπλευρο τρίγωνο».
Αποδεικνύεται πως η λύση βρισκόταν μπροστά μας όλον αυτόν τον καιρό.
Κατά τον οδοντίατρο, εάν τραβήξει κανείς μια γραμμή από τον ομφαλό του ανθρώπου του Βιτρούβιου προς το σημείο στο οποίο συναντώνται τα χαμηλότερα εξωτερικά άκρα με το περίγραμμα του κύκλου, σχηματίζεται ένα ισόπλευρο τρίγωνο.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, εστιάζεται στις αναλογίες του τριγώνου αυτού, καθώς ο Δρ Mac Sweeney υποστηρίζει πως η γεωμετρική του σχέση είναι τετραεδρική με αναλογία 1,64-1,65 — πολύ κοντά στη χρυσή αναλογία του 1,633, που θεωρείται ιδανική για αρχιτεκτονικές ή ανατομικές δομές.
«Η ανάλυση δείχνει ότι το ισόπλευρο τρίγωνο του Leonardo αντιστοιχεί στο τρίγωνο του Bonwill στην οδοντική ανατομία – τη θεμελιώδη γεωμετρική σχέση που διέπει τη βέλτιστη λειτουργία της ανθρώπινης γνάθου».
Η μελέτη αυτή δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Mathematics and the Arts.
