Ο Γιάννης Δραγασάκης ανεξάρτητος Βουλευτής της αριστεράς και πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ τοποθετήθηκε για όλα τα ζητήματα της εσωτερικής πολιτικής επικαιρότητας στη συνέντευξη που παραχώρησε στο nonpapers.gr και στο Press Point με τον Πάνο Χαρίτο:

Από τις αναφορές του ξεχωρίζουν τα αποσπάσματα που ακολουθούν:

* Αυτό που βλέπω με την πολιτική Μητσοτάκη είναι ότι είτε θα πάμε σε μια νέα, ξαφνική και απότομη πρόσκρουση, ένα «καρδιακό σοκ» πάλι, είτε θα πάμε σε «αργό θάνατο», με την έννοια ότι αντί η οικονομία και η κοινωνία να θωρακίζονται έναντι ορατών απειλών και πιθανών κινδύνων πολλαπλασιάζονται οι δυνάμεις της φθοράς, διευρύνονται οι ανισότητες και παραμένει η ευαλωτότητα της οικονομίας σε κρίσιμους τομείς.

* Εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι χάθηκε η ευκαιρία με τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης να δρομολογηθεί η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Η δομή της οικονομίας δεν άλλαξε. Συνεχίζει να επικεντρώνεται σε τομείς χαμηλής παραγωγικότητας.

* Ο Τσίπρας θα μπορούσε να είναι το σημείο καμπής, τον παρακολουθώ με ενδιαφέρον. Οι συνθέσεις πρέπει να είναι το κυρίαρχο συστατικό στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Δεν συμμετείχα στην διαβούλευση. Με ενημέρωσε αρκετά νωρίς για τις προθέσεις του. Αντάλλαξαμε κάποιες απόψεις. Η δημιουργία ενός νέου φορέα που αυτός προσδορίζεται ως μια συμπαράταξη της αριστεράς, θα μπορούσε να είναι η αφετηρία ενός νέου κύκλου που δεν θα εξαλειφθούν αμέσως τα προβλήματα αλλά θα δούμε συσπυρώσεις, αντισυσπυρώσεις, συνθέσεις, ανασυνθέσεις με την προοπτική αριστερά να ξαναγίνει πρωταγωνιστική δύναμη στην κοινωνία.

* Σε ό,τι αφορά το κυβερνητικό θέμα, το οποίο ενδιαφέρει τον κόσμο, δηλαδή ο κόσμος θέλει αλλαγή κυβέρνησης, σε αυτή την πρόκληση το ρόλο του Τσίπρα τον θεωρώ καταλυτικό.

Ως πρόσωπο. Υπήρξε πρωθυπουργός. Έχει αποκτήσει βεβαίως σκληρούς αντιπάλους, αλλά και υποστηρικτές.

Βέβαια, πρέπει να πω ότι τα κόμματα που δημιουργούνται από τα πάνω, ιστορικά, δεν έχουν επιδείξει, σταθερότητα και συνέχεια. Επομένως, υποθέτω ότι είναι κάτι που τον απασχολεί το ίδιο και ίσως έχει στο μυαλό του κάποιο σχέδιο εκ των υστέρων να γίνουν κάποια άλλα πράγματα. Άρα, είναι ένα πρωτότυπο εγχείρημα.

* Το μέλλον, αν και μπορεί να έχει χαρακτηριστικά ενός δικομματισμού, αυτός δεν θα εμπεριέχει τα χαρακτηριστικά του παλιού τύπου όπου τα δύο κόμματα είχαν το 80% των ψήφων. Η πρωτοβουλία Τσίπρα, μόνη της ή μαζί με άλλες δυνάμεις, εάν αποκτήσει δυναμική που να γεννά προσδοκίες κυβερνητικής αλλαγής τότε νομίζω ότι θα υπάρξει πόλωση σε βάρος των μικρών κομμάτων. Αρκετά από τα μικρά κόμματα μπορεί μετά τις εκλογές να μην υπάρχουν.

* Η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι που με έχει πάρα πολύ στεναχωρήσει. Αλλά συνέβη.

Από τη στιγμή που έκλεισε ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνητική δύναμη, αμέσως επιστρέφεις στην κατηγορία ενός κόμματος που υπάρχει, δεν υπάρχει και καταλήγει όπως ήταν και παλιά.

Μακάρι οι άνθρωποι που σήμερα αποτελούν το ΣΥΡΙΖΑ με το βάρος έτσι της ιστορίας που φέρνουν να βρουν την πιο κατάλληλη πορεία του για το μέλλον.

Ένα κόμμα μπορεί να υπάρχει και να καλύπτει ένα κενό. Αλλά πρέπει να προσδιοριστεί αυτό το κενό. Δεν μπορείς να υπάρχεις, με τοξικούς όρους. Δηλαδή, υπάρχω για να πολεμάω τον άλλον. Δεν επιβιώνουν έτσι τα κόμματα. Ούτε και το κόμμα του Βαρουφάκη. Θα δυσκολευτεί εάν διατηρήσει αυτή την ταυτότητα ότι υπάρχει για να κατηγορεί τους προδότες του 2015. Η κοινωνία είναι σήμερα αλλού.

* Πιστεύω ότι η εποχή που ζούμε απαιτεί την αριστερά. Διότι είναι μια εποχή αλλαγών στον κόσμο και αν η χώρα η δική μας δεν αλλάξει και αυτή, δεν βρει τον τρόπο, το δικό της μονοπάτι να επανενταχθεί στην παγκόσμια χάρτη, τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, με ένα δικό της παραγωγικό μοντέλο βιώσιμο και οικολογικά και οικονομικά, θα έχουμε πρόβλημα πάλι. Άρα δεν είμαι απαισιόδοξος εγώ για την αριστερά. Θέλει δουλειά όμως. Η αριστερά της ευκολίας, που με ένα σύνθημα θα ανατρέψει τον κόσμο. Η αριστερά που χωρίς προσπάθεια βασανιστική να δημιουργεί σχέσεις με τον κόσμο, σχέσεις με την κοινωνία, ότι μπορεί απλά με ένα επικοινωνιακό τρίκ να δημιουργήσει εντυπώσεις. Αυτά τα πράγματα θεωρώ ότι αυτές οι μορφές της αριστεράς δεν έχουν μέλλον.

Μέλλον έχει μια αριστερά η οποία πιστεύει στις ιδέες της, αναγνωρίζει τα λάθη της, πιάνει τον σφιγμό της εποχής, δουλεύει σκληρά και δημιουργεί δομές μες στην κοινωνία.

* Το μαξιλάρι που άφησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής από τη σημερινή κυβέρνηση. Σήμερα δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει μαξιλάρι. Στην εποχή που διανύουμε αυτό αποτελεί αναγκαιότητα για να ανταπεξέλθει κάποιος σε νέους κλυδωνισμούς της παγκόσμιας οικονομίας. Το μαξιλάρι θα έπρεπε να αποτελεί υποχρέωση και ίσως να έπρεπε να νομοθετηθεί κιόλας.

* Για την απόφαση επιστροφής του Αλεξάνδρου Γιωτόπουλου στη φυλακή με ενοχλεί που συνέβη κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ και το λέω ευθέως.

Νομίζω ότι αυτό νοθεύει όλο το σύστημα λήψης αποφάσεων και δεν είναι κάτι μεμονωμένο.

Ολόκληρη η συνέντευξη