Τραβούσαν τα μαλλιά τους στο ετερόκλητο φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο του Μακρόν στο ακουσμα της απόφασης του πρωθυπουργού Μπαϊρού, ότι στις 8 Σεπτέμβρη καταθέτει πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης, για να διασφαλίσει πλειοψηφία στα πιο αντιδημοφιλή μέτρα περικοπών στην σύγχρονη ιστορία της χώρας.
του Χρυσόστομου Λουκά
Ο βετεράνος πολιτικός φιλοδοξεί να βρει στηρίγματα στη βουλή για περικοπές δαπανών ύψους 44 δις ευρώ ώστε να μειωθεί το δυσθεώρητο έλλειμα του 5,8%.
Στον δημοσιονομικό Προκρούστη θα μπούνε έως και δυο εθνικές αργίες για τους Γάλλους ενώ κοινωνικές δαπάνες και φορολογικοί συντελεστές δε θα προσαρμοστούν στον αυξανόμενο πληθωρισμό, ήτοι ο Μπαϊρού ζητά έγκριση και για… μειώσεις μισθών.
«Μας ρίχνει στα σκ…τα!»
Έξαλλοι ήταν οι βουλευτές της Ρεπουμπλικανικής Δεξιάς που συμμαχεί με την κυβέρνηση του Μακρόν, για το απονενοημένο διάβημα του Μπαϊρού.
Υπουργός της Δεξιάς κατηγορούσε στο BFMTV την επιλογή της ψήφου εμπιστοσύνης, αφού ρίχνει το πολιτικό και οικονομικό κόστος του χάους που θα επακολουθήσει, στο κυβερνητικό στρατόπεδο.
Εάν ο Μπαϊρού ρίσκαρε προταση μομφής από την αντιπολίτευση, ο μουτζούρης για την -νέα- πτώση γαλλικής κυβέρνησης θα βάρυνε το αντιπολιτευόμενο στρατόπεδο, εξηγούσε ο υπουργός, συνοψίζοντας γλαφυρά το επιχείρημά του: ο Μπαϊρού «μας ρίχνει στα σκ..ατά!».
Ούτε η φιλο-μακρονική Δεξιά, ούτε τα υπόλοιπα κόμματα έβλεπαν εξασφαλισμένες έδρες στην ψήφο εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού.
Απρόθυμοι οι επίδοξοι πρόθυμοι
Οι επίδοξοι πρόθυμοι της τελευταίας στιγμής, είτε από την ακροδεξιά της Λεπέν είτε από τους Σοσιαλιστές του Φορ και του Γκλιξμάν, θεωρούσαν ότι ως έχουν τα μέτρα λιτότητας, δε θα αποσπάσουν την ψήφο τους στις αρχές Σεπτέμβρη.
Η ριζοσπαστική Αριστερά του Μελανσόν επικροτούσε τον ελιγμό του Μπαϊρού δυο μέρες πριν τις μαζικές προγραμματισμένες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.
Ο Μελανσόν τον χαρακτήρισε «έντιμη επιλογή» που επιστρέφει τον κοινοβουλευτισμό στην δημοκρατική ηθική, σε αντιδιαστολή με τα εκτελεστικά διατάγματα που δοκίμασε το μακρονικό στρατόπεδο για να περάσει χωρίς κοινοβουλευτική έγκριση αντιδημοφιλή μέτρα.
Βέβαια ο Μελανσόν έβλεπε μέγιστη ευκαιρία στο χαρακίρι του Γάλλου πρωθυπουργού, ζητώντας εκ νέου παραίτηση του ίδιου του Μακρόν μόλις πέσει η γαλλική κυβέρνηση.
Στηρίγματα δεν έβρισκε ο Μπαϊρού φυσικά ούτε στους Κομμουνιστές ούτε στους Πράσινους.
Ο ίδιος εξηγούσε την απόφασή του ως ανάγκη αποδοχής στην εθνοσυνέλευση του εκτάκτου της εθνικής ανάγκης για δημοσιονομικό συμμάζεμα πριν να είναι αργά.
Ακόμα και αν – όπως ο ίδιος παραδέχτηκε- το κόστος μπορεί να είναι η δεύτερη πτώση γαλλικής κυβέρνησης σε ένα χρόνο.
Ίσως το κλειδί στο γρίφο Μπαϊρού να βρίσκεται στη δήλωσή του ότι όλα τα μέτρα είναι υπό συζήτηση (άρα και διαπραγμάτευση), εφόσον προηγηθεί η κοινοβουλευτική αποδοχή του πλαισίου λιτότητας.
Όπως σωστά εξηγούσε η Monde όμως, το θέμα δεν είναι η κοινή αποδοχή της κρισιμότητας του χρέους της χώρας, αλλά τα αίτια του υψηλού χρέους και ο διαμοιρασμός των μελλοντικών βαρών.
Πολύ απλά, οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη.
