Για δεκαετίες επανέρχεται το ίδιο επιχείρημα: ότι η ηλεκτρονική μουσική είναι απλώς απόδραση, ηδονισμός, ένας ρυθμός 4/4 σε σκοτεινά δωμάτια χωρίς πολιτικό περιεχόμενο. Ότι το clubbing είναι ουδέτερο, αποκομμένο από την κοινωνία. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Η ηλεκτρονική μουσική γεννήθηκε ως πολιτική πράξη. Δημιουργήθηκε σε περιθωριοποιημένες κοινότητες του Ντιτρόιτ, του Σικάγο και της Νέας Υόρκης, σε μια εποχή όπου το να είσαι μαύρος, γκέι ή της εργατικής τάξης σήμαινε ότι δεν είχες φωνή στον δημόσιο χώρο. Το dancefloor δεν ήταν χώρος επιβίωσης, αναγνώρισης και συλλογικής ταυτότητας.
Το πρόβλημα ξεκινά από το πώς ορίζουμε το «πολιτικό». Έχουμε συνηθίσει να το ταυτίζουμε με εκλογές, κόμματα και κοινοβούλια. Όμως η πολιτική είναι και το πώς οργανώνεται η κοινωνία, ποιος έχει χώρο να υπάρχει και ποιος όχι. Με αυτή την έννοια, τα πρώτα clubs με house και techno μουσική ήταν βαθιά ανατρεπτικά και αποτελούσαν χώρους όπου κατέρρεαν οι κοινωνικές ιεραρχίες και το φύλο, η τάξη και η σεξουαλικότητα έπαυαν να ορίζουν την αξία του ατόμου.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχές αντέδρασαν. Όταν το βρετανικό κράτος ποινικοποίησε τη rave κουλτούρα τη δεκαετία του ’90, δεν φοβόταν τον θόρυβο. Φοβόταν τη συνάθροιση νέων ανθρώπων εκτός ελέγχου, τη δημιουργία κουλτούρας έξω από τα «εγκεκριμένα» κανάλια. Το ίδιο το σώμα που χορεύει γίνεται πολιτικό καθώς διεκδικεί χώρο, χρόνο και αυτονομία.
Ωστόσο, αυτή η πολιτική διάσταση απειλείται. Η εμπορευματοποίηση μετατρέπει την κουλτούρα σε προϊόν, το dancefloor σε βιτρίνα εταιρειών και τους καλλιτέχνες σε εργαλεία marketing.
Παράλληλα, ανοίγει και μια δύσκολη συζήτηση. Τι σημαίνει να παίζεις μουσική σε χώρες με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Από τη μία, οι τοπικές κοινότητες δεν ευθύνονται για τα καθεστώτα τους. Από την άλλη, η πολιτιστική «βιτρίνα» μπορεί να λειτουργήσει ως ξέπλυμα καταπίεσης.
Σε έναν κόσμο κουρασμένο από επιφανειακό ακτιβισμό και διαδικτυακές αντιπαραθέσεις, η λύση δεν είναι η αποπολιτικοποίηση. Είναι η επιστροφή στη συλλογικότητα, στην αλληλεγγύη, στη δημιουργία χώρων όπου οι άνθρωποι μπορούν να υπάρχουν χωρίς φόβο. Κάθε rave, κάθε αυτοοργανωμένο party, κάθε στιγμή όπου το «εγώ» χάνεται μέσα στο «εμείς», είναι μια μικρή πράξη αντίστασης.
Η ηλεκτρονική μουσική ήταν και παραμένει ένας τρόπος να φανταστούμε πώς θα μπορούσε να είναι ο κόσμος αλλιώς. Eίμαστε διατεθειμένοι να υπερασπιστούμε αυτό που την έκανε πολιτική εξαρχής;
ΠΗΓΗ: decodedmagazine.com
Διαβάστε επίσης:
Το μπαλάκι στους αγρότες πετά το Μαξίμου – Έτοιμος για «κάθε κατάσταση» δηλώνει ο Πρωθυπουργός
Η τεράστια πολιτισμική παρακαταθήκη της Δώρας Στράτου
Σφοδρή κακοκαιρία χτυπά την Ελλάδα: Χιόνια, καταιγίδες και άνεμοι έως 10 μποφόρ (βίντεο)
