Οι διαπραγματεύσεις του προέδρου Τραμπ με τους Ευρωπαίους, το Ζελένσκι και τον Πούτιν τρομάζουν την Αθήνα αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι διεθνείς συνθήκες καταστρατηγούνται και στη θέση τους περνάει ένα ιδιότυπο παζάρι των ισχυρών με μοίρασμα εδαφών, αλλαγή συνόρων και ξεπούλημα κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Αν και από το Μέγαρο Μαξίμου αποφεύγουν να μιλήσουν ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα ο προβληματισμός και ο φόβος που υπάρχει είναι διάχυτος στους κόλπους της κυβέρνησης.
Ο φόβος να αποτελέσει το παράδειγμα της Ουκρανίας ένα μοντέλο μιας νέας Γιάλτας είναι ορατός.
Οι ΗΠΑ αγνοούν πλήρως το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αυτό είναι σίγουρα ένα πολύ κακό σημάδι για τη χώρα μας που επιδιώκει να αναγάγει τις ελληνοτουρκικές διαφορές σε ευρωπαϊκό πρόβλημα.
Γίνεται δηλαδή μία σταθερή προσπάθεια να υποβαθμιστεί ο ρόλος της Ε.Ε. συνολικά σε μια υπό διαμόρφωση νέα ισορροπία δυνάμεων. Αντί της θεσμικής εκπροσώπησης των Βρυξελλών στη συζήτηση για τη λήξη ενός πολέμου στην αυλή της Ευρώπης, γίνεται επιλογή προσώπων εκ των εθνικών ηγεσιών των κρατών-μελών, με κριτήρια προσωπικών σχέσεων. Κάτι τέτοιο βεβαίωση είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνο, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς τις προσωπικές σχέσεις που έχει ο πρόεδρος Τραμπ με τον Ταγίπ Ερντογάν.
Το δεύτερο εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα για την Αθήνα αφορά ακριβώς την έμμεση αναγνώριση και επιβράβευση αναθεωρητικών απόψεων, εάν επιλεγεί μια λύση που καταφανώς θα υποβαθμίζει ή θα αγνοεί τις θέσεις και τις απόψεις της Ουκρανίας. Με ανοιχτό το Κυπριακό ζήτημα αλλά και με δεδομένες τις απειλές της Τουρκίας για casus belli στο Αιγαίο, όλα τα παραπάνω είναι διπλωματικός εφιάλτης.
Οι εξωθεσμικοί όροι με τους οποίους γίνεται η συζήτηση για την Ουκρανία, η γεμάτη παραδοξότητες διαπραγματευτική διαμεσολάβηση του Ντόναλντ Τραμπ έξω και πέρα από ό,τι μέχρι τώρα ήταν γνωστό ως καθιερωμένο και θεσμοθετημένο διεθνές περιβάλλον διαπραγμάτευσης, εύλογα προκαλούν ανησυχία.
