“Πάγωσε τους Ευρωπαίους η παραίτηση Γερμάκ” γράφουν οι τίτλοι των ειδήσεων σχολιάζοντας τις εξελίξεις στην Ουκρανία, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι Ευρωπαίοι γνώριζαν τον Αντρίι Γερμάκ, όπως γνώριζαν και τον Τιμούρ Μίντιντς και βεβαίως γνωρίζουν εδώ και πάρα πολύ καιρό, το σκάνδαλο ενέργειας και το μεγάλο Ουκρανικό φαγοπότι με ποσά που φέρεται να ξεπερνούν το 100 εκατομμύρια ευρώ.
Γνωρίζουν επίσης ότι στο πουλόβερ που έχει αρχίσει να ξηλώνεται εκ των έσω στο Κίεβο, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων της Ουκρανικής κοινωνίας. Η διαφθορά σύμφωνα με την έρευνα της αρμόδιας υπηρεσίας βρίσκεται διάσπαρτη στο περιβάλλον του. Στα πηγαδάκια των Ευρωπαϊκών συζητήσεων θεωρούν ό,τι πίσω από το καπνό στην αυλή του Ουκρανού προέδρου, υπάρχει πιθανότατα και φωτιά που ίσως φτάνει μέχρι τα διαμερίσματά του.
Με το κλίμα να βαραίνει για τον Ζελένσκι στην χώρα του, ο ίδιος θα μεταβεί αύριο Δευτέρα, στο Παρίσι για να συναντηθεί με το Γάλλο ομόλογό του. Ο Εμάνουελ Μακρόν αναμένεται να του μεταφέρει εκ νέου την προσήλωση της χώρας του και της Ε.Ε. στις δεσμεύσεις για στήριξη της Ουκρανίας, ακόμα κι αν οι ΗΠΑ ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο.
Την ίδια στιγμή ο νέος επικεφαλής, της Ουκρανικής διαπραγματευτικής ομάδας (ο προηγούμενος ήταν ο παραιτηθείς λόγω σκανδάλου Γερμάκ) θα βρίσκεται στην Ουάσιγκτον για να συναντηθεί με τους Αμερικανούς, για τους οποίους το θέμα της συμφωνίας φέρεται να έχει σχηματοποιηθεί και να είναι κακό για την Ουκρανία.
Δίκαιη Συμφωνία a la carte
Εδώ όμως γεννάται ένα βασικό ερώτημα. Αφού οι Ευρωπαίοι ενδιαφέρονται τόσο πολύ για μια δίκαιη συμφωνία, γιατί δεν επέμειναν για μια σταδιακή διαδικασία με αφετηρία την αποδοχή εκεχειρίας και μετά διαπραγμάτευση των δύσκολων ζητημάτων. Ο Τράμπ θα δεχόταν να στηρίξει οτιδήποτε είχε ως αποτέλεσμα την παύση των εχθροπραξιών στο βαθμό που θα μπορούσε να το οικειοποιηθεί.
Όμως οι Ευρωπαίοι επέμεναν στο όχι και ήταν κάθετοι αν δεν υπήρχε μια συνολική διευθέτηση.
Όχι μόνο ήταν αδιαπραγμάτευτοι στην αναγνώριση εδαφών υπό ρωσική κατοχή – κάτι που έχει λογική – αλλά απέρριπταν τον περιορισμό του αριθμού των ένοπλων δυνάμεων και ήθελαν να μείνει ανοιχτή η πόρτα του ΝΑΤΟ για μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας (αντιπρόταση Γερμανίας, Γαλλίας, Βρετανίας).
Την προηγούμενη εβδομάδα ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα είχε δηλώσει πως «αυτό που έχει σημασία τώρα είναι να προχωρήσουμε ως εταίροι, ενωμένοι προς τον κοινό μας στόχο», που είναι ο τερματισμός του πολέμου και η διασφάλιση μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης για την Ουκρανία. Η ειρήνη δεν μπορεί να είναι μια προσωρινή εκεχειρία, πρέπει να είναι μια λύση με διάρκεια».
Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι οι Ευρωπαίοι, χειροκρότησαν το σχέδιο 20 σημείων του Ντόναλντ Τράμπ για τη Γάζα. Το χαρακτήρισαν μάλιστα ως ειρηνευτικό εργαλείο. Παραυρέθηκαν μάλιστα και στην υπογραφή του, στο Σαρμ Ελ Σέιχ της Αιγύπτου αν και το σχέδιο ήταν επί της ουσίας μια έκθεση ιδεών η οποία δεν διασφάλιζε ούτε καν την παύση των εχθροπραξιών που ήταν το πρώτο από τα είκοσι σημεία.
Άραγε εκείνο το σχέδιο γιατί ήταν καλύτερο ;
Στα χνάρια του Τζώρτζ Μπους
Η Ευρωπαϊκή επικοινωνιακή διαχείριση του Ρωσο-Ουκρανικού μετώπου, φέρνει στο νου συνταγές πολέμων του παρελθόντος. Η επίκληση επαναλαμβανόμενων παραβιάσεων του εναέριου χώρου κρατών μελών της Ε.Ε, η εισβολή drones και η πτώση μερικών από αυτά σε χώρες που συνορεύουν με την Ουκρανία αλλά η αδυναμία πιστοποίησης και απόδειξης της ταυτότητάς τους προκαλούν εύλογα ερωτήματα και υποψίες.
Θυμίζουν ίσως την περίοδο του Σαντάμ Χουσείν και τα βρώμικα όπλα που διέθετε σύμφωνα με τον Τζώρτζ Μπούς το νεότερο. Πλάτη στις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου έβαζε τότε και ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλέρ. Το οπλοστάσιο χημικών που είχε στοκάρει ο τότε πρόεδρος του Ιράκ ήταν τεράστιο, επικίνδυνο και από 2001 μέχρι και την εισβολή των συμμαχικών δυνάμεων, το 2003 η ανθρωπότητα ξυπνούσε και κοιμόταν με την είδηση της απειλής που αποτελούσε για την ασφάλειά της ο Σαντάμ Χουσείν. Παρουσιάστηκαν και αδιάσειστα στοιχεία μάλιστα. Δεν άφηναν καμία αμφιβολία περί των προθέσεων του ανθρώπου που κατείχε τα όπλα και αρνούνταν την ύπαρξή τους.
Κάπως έτσι και με τη Ρωσία. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δημιουργούν το αντίστοιχο κλίμα.
Η Ρωσία απειλεί την Ευρώπη, η Ρωσία προετοιμάζεται για πόλεμο ευρείας κλίμακας, η Ρωσία στέλνει drones εντός των Ευρωπαϊκών κρατών, η Ρωσία, η Ρωσία, η Ρωσία…
Η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία και αυτό είναι γεγονός. Το αν αυτό μπορούσε να αποτραπεί και με ποιο τρόπο έχει συζητηθεί και πριν από όλους σε επίπεδο υποθετικών σεναρίων το έχει απαντήσει πρώτος ο Χένρι Κίσιγκερ.
Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες φέρουν ευθύνη για την εξέλιξη αυτή. Όμως αυτό είναι παρελθόν και η ιστορία θα κρίνει και θα αποτυπώσει τις ευθύνες, όταν σιγήσουν τα όπλα. Σήμερα ο πόλεμος στην Ουκρανία βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Το Κίεβο προφανώς κι έχει να χάσει περισσότερα εφόσον συνεχιστεί εφόσον δεν υπάρξει στήριξή του με άμεση εμπλοκή άλλων δυνάμεων ή της Νατοϊκής συμμαχίας. Οι ΗΠΑ δια στόματος Τράμπ έχουν λάβει αποστάσεις από μια τέτοια εξέλιξη κι οι Ευρωπαίοι μέρα με τη μέρα χτίζουν ένα πολεμικό κλίμα που δύσκολα γίνεται κατανοητό.
Οικονομία του πολέμου
Τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής οικονομίας και ειδικότερα των χωρών που διαδραματίζουν κυρίαρχο στο ρόλο στη διαμόρφωσή της, προδιαθέτουν περισσότερο για συστολή και κοινωνικές δαπάνες παρά για τύμπανα πολέμου και πολεμικούς προϋπολογισμούς.
Το δημόσιο χρέος της Γερμανίας είναι στα 2,51 τρισεκατομμύρια ευρώ, της Γαλλίας είναι στα 3,4 τρισεκατομμύρια και της Ιταλίας λίγο παραπάνω από 3 τρισεκατομμύρια. Άρα τι συζητάμε και για πιο λόγο ;
Το κοινωνικό κράτος στη Γαλλία συρρικνώνεται και η πολιτική κρίση στη χώρα έχει ξεκάθαρα οικονομικά χαρακτηριστικά. Ελλειμματικοί προϋπολογισμοί, αδυναμία κατάρτισης σχεδίου δημοσιονομικής προσαρμογής με κοινωνικό πρόσημο, Κι όμως η χώρα αυτή υπερθεματίζει στην πολεμική ρητορική.
Η Γερμανία βλέπει την οικονομία να συρρικνώνεται γιατί απώλεσε τη φθηνή ενέργεια που είχε από τη Ρωσία, η Κίνα από πελάτης και κορυφαία στη λίστα των γερμανικών εξαγωγών εξελίχθηκε σε ανταγωνιστή, ο οποίος μάλιστα αποτελεί πηγή τεχνολογικών προϊόντων ακόμη και για γερμανικές εταιρείες. Η ανάπτυξη της οικονομίας για τρίτη συνεχόμενη χρονιά παραμένει στάσιμη και για φέτος ο ρυθμός ανάπτυξης αναθεωρήθηκε στο 0%.
Γερμανία και Γαλλία εντάσσονται στην κατηγορία των αρχιτεκτόνων της Ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Κι όμως το μοντέλο που σχεδίασαν κι εφάρμοσαν οι χώρες μέλη, κρίνεται εκ του αποτελέσματος προβληματικό.
Σήμερα που αυτό αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων και προκύπτει ανάγκη αντιμετώπισης της ακρίβειας, των χαμηλών μισθών, του υψηλού κόστους στέγασης και των κοινωνικών ανισοτήτων που αποτελούν πανευρωπαϊκό πρόβλημα, η Ευρώπη δείχνει να έχει αποφασίσει να “πάει πόλεμο”.
Η Γερμανική βιομηχανία έχει ήδη στραφεί σε στρατιωτικές παραγγελίες. Η Γαλλική επίσης, αλλά αυτό δεν αρκεί για τη σωτηρία της οικονομίας. Η Ιταλία, προσβλέπει κι αυτή σε αύξηση των γραμμών παραγωγής της στρατιωτικής της βιομηχανίας.
Οι συγκεκριμένες τρεις χώρες, ευελπιστούν σε βελτίωση των οικονομικών μεγεθών μέσω της οικονομίας του πολέμου. Βεβαίως όλα αυτά θα χρηματοδοτηθούν από τους Ευρωπαίους πολίτες που ακούν τα κελεύσματα του πολέμου αλλά δυσκολεύονται να διακρίνουν τον πραγματικό πόλεμο.
Όταν μια Ένωση Κρατών που βασίστηκε στις Αρχές της Δημοκρατίας, της Ισότητας και της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας, επιλέγει την Οικονομία του Πολέμου ως απάντηση στα προβλήματά της, τότε η χρεωκοπία δεν αφορά μόνο την οικονομία.
Διαβάστε επίσης:
Νίκος Οικονομόπουλος: «Με ενδιαφέρει να κερδίσω την αιώνια ζωή» (βίντεο)
