Όλο και περισσότερο κυριαρχεί η στάση ενός ακραίου λόγου. Η αίσθηση «μικρών εμφυλίων». Ενός πολιτικού πολέμου, με χαρακτηριστικά διαχωρισμών, μετώπων, συγκρούσεων και διακρίσεων. «Ζεσταίνεται», λένε κάποιοι, εκ νέου η αντιπαλότητα ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά.
Του Βαγγέλη Παπαδημητρίου
Με αφορμή την υπόθεση του ιστορικού Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και του μεταναστευτικού, αναβιώνουν αργά, σιωπηρά άλλα σταθερά, τα χαρακώματα ανάμεσα στις πολιτικές αντιλήψεις. Με τον κίνδυνο να δοθεί η αφορμή στους φανατικούς να βγάλουν τα σπαθιά τους και να ετοιμάζονται για τον επόμενο εμφύλιο.
Είναι σαφές πως η χώρα βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση με το μεταναστευτικό. Είναι αληθές, επίσης, πως η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, δίνει την ευκαιρία σε παράνομους διακινητές, σε ύποπτα ΜΚΟ, ακόμη και σε παρακρατικούς ή πράκτορες να παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Και η χώρα σχεδόν απομονωμένη από την πρακτική βοήθεια της Ευρώπης, επιδιώκει να βρει την ικανή και αναγκαία λύση.
Υπάρχει, όμως, μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο 2015, με όσα και αν έγιναν-σωστά ή λάθη-και στις διατυπώσεις περί «ξενοδοχείου, η Ελλάδα». Υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα λάθη του παρελθόντος και στα σωστά του παρόντος, όποια και αν ήταν αυτά, όποια και αν είναι αυτά.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διακρίνουν μια πολιτική επιλογή της κυβέρνησης στις ακραίες απόψεις και στη διάθεση να δοθεί η εικόνα μιας πιο «συντηρητικής» στάσης. Το νέο πολιτικό τοπίο που αρχίζει να δημιουργείται, διαμορφώνει και διαφορετικές πολιτικές αντιμετωπίσεις. Στοχοποιείται η κεντροαριστερά, με ορολογία παρελθόντος. Χαράσσεται μια νέα real politic με παρελθοντικά όπλα. Καθορίζεται ένα νέο μέτωπο με τα μάτια στραμμένα στην επόμενη εκλογική μάχη.
Πολιτικοί κύκλοι που δεν ανήκουν στην κεντροαριστερά, εκτιμούν πως τα διλήμματα δύναται να επιφέρουν εκλογικά οφέλη αλλά πρόσκαιρα και χωρίς τελική επικράτηση. Στη διαδρομή, όμως, τα σύγχρονα κόμματα που θα ακολουθήσουν μια ρητορική εμφυλίου και μίσους δεν έχουν πολλά περιθώρια κέρδους. Ούτε στη δίκη τους κάλπη ούτε στην γειτονική. Αν επιδιώκω να κερδίσω, μειώνοντας τα διαφυγόντα κέρδη μου, από τον ξεπερασμένο πολιτικό ακραίο λόγο, ενδεχομένως να ηττηθώ από τη σύγχρονη ανάγκη.
Σε αυτό σημείο υπεισέρχεται άμεσα και επιτακτικά ο ρόλος της κεντροαριστεράς. Μιας σύγχρονης, προοδευτικής, δημιουργικής και εκσυγχρονιστικής παράταξης που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών που απλώς παρακολουθούν απο-γοητευμένοι το πολιτικό κομματικό πόλεμο. Η ευθύνη είναι μεγαλύτερη των εκλογικών κερδών. Η σύγκρουση αναγκαία και τα κόμματα της μείζονος και ελάσσονος αντιπολιτεύσεως έχουν τον ρόλο τους στην ιστορία.
Οι καιροί ου μενετοί…
