Ο συγγραφέας και αρθρογράφος Γκίντεον Λέβι, στη συνέντευξή του στον Πάνο Χαρίτο, περιγράφει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο Ισραήλ και Τα Παλαιστινιακά Εδάφη μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 και κυρίως για τα δεδομένα που διαμόρφωσαν στη Μέση Ανατολή, οι διαδοχικοί πόλεμοι που επιχείρησε το Ισραήλ.
Για την ανεξέλεγκτη δράση και την ακραία βία που ασκούν οι έποικοι στη Δυτική όχθη ανέφερε πως πρόκειται για μια ολοκληρωμένη δράση και η ιδέα είναι να αντιγράψουν τη Γάζα στη Δυτική Όχθη, την οποία ουσιαστικά το Ισραήλ έχει ήδη προσαρτήσει.,
«Η Δυτική Όχθη είναι μέρος του Ισραήλ. Προσαρτήθηκε πριν από πολλά χρόνια. Και αυτά είναι νομικά παιχνίδια. Επειδή, τελικά, όλοι οι άνθρωποι στη Δυτική Όχθη ζουν υπό τον έλεγχο και την κυριαρχία του Ισραήλ» δήλωσε.
Σχετικά με τη Συμφωνία των 20 Σημείων του Ντόναλντ Τράμπ, εμφανίστηκε επιφυλακτικός για την ουσία και την αποτελεσματικότητα της, αφού απέχει από αυτό που θα ανέμενε κάποιος από ένα πραγματικό σχέδιο. Την περιέγραψε ως ένα συνδυασμό κάθε είδους κλισέ, που απαντά στην ανάγκη, να δείξουν ένα επίτευγμα για να τερματίσουν τον πόλεμο, το οποίο είναι σημαντικό από μόνο του. Αλλά όταν κοιτάξεις τις λεπτομέρειες ανακαλύπτεις τα κενά τα οποία δεν καλύφθηκαν ούτε από το ψήφισμα της αμερικανικής πρότασης στον ΟΗΕ για την ανάπτυξη μιας ξένης δύναμης ασφαλείας στη Γάζα. «Το ψήφισμα απέχει από μια ρεαλιστική πρόταση επιβολής συνθηκών κανονικότητας και οι άνθρωποι στη Γάζα συνεχίζουν να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Καθώς μιλάμε, έρχεται ο χειμώνας. Δεν είναι πολύ απλό να είσαι στη Γάζα, να ζεις σε μια σκηνή όταν έρχεται η βροχή», σημείωσε.
Στη συζήτηση εξηγεί επίσης τη στάση της ισραηλινής κοινωνίας λέγοντας ότι, «πρέπει να καταλάβουμε ότι μετά την 7η Οκτωβρίου, οι περισσότεροι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν αθώοι Παλαιστίνιοι και ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι η γλώσσα της βίας και ότι ο μόνος τρόπος για να αποτρέψουν μια ακόμη 7η Οκτωβρίου, είναι να τους σκοτώσουν ή να τους απελάσουν. Αυτή είναι η νοοτροπία αυτή τη στιγμή στο Ισραήλ».
Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι και το γεγονός απουσίας αντιπολίτευσης από το Ισραήλ. Απουσία φωνών που να στέκουν απέναντι στην κατοχή και να προωθούν ως πολιτική επιλογή το διαφορετικό. «Δεν υπάρχει Αριστερά στο Ισραήλ αυτή τη στιγμή, και μην περιμένετε να είναι διαφορετικά. Θα προσπαθήσουν, όπως κάνει παραδοσιακά η σιωνιστική Αριστερά, σχεδόν να μιμηθούν τους Δεξιούς και να δείξουν ότι είναι επίσης, κατά κάποιο τρόπο, πατριώτες».
Στην αντίπερα όχθη αναγνωρίζει ως μοναδική προσωπικότητα στην παλαιστινιακή πολιτική σκηνή που να μπορεί να αποτελέσει ικανή ηγεσία και συνομιλητή του Ισραήλ τον Μαρουάν Μπαργούτι που ίσως να μπορεί να ενώσει τους Παλαιστίνιους και να είναι ένας πραγματικός εταίρος για την ειρήνη.
Σε επίπεδο ισορροπιών, συσχετισμών κι επιρροής, τονίζει πως, «οι πρόσφατοι πόλεμοι ανέδειξαν νέες δυνάμεις στην περιοχή, υπάρχουν νέα αφεντικά στη Μέση Ανατολή, δηλαδή το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ έπαψε να είναι ο μόνος ρυθμιστής των εξελίξεων».
Σχολιάζοντας τέλος τις αντιδράσεις από την κοινωνία και τις κυβερνήσεις του Ισραήλ, στην κριτική στάση που ο ίδιος έχει απέναντι στα κοινά σημείωσε πως είναι περισσότερο απομονωμένος από ποτέ άλλοτε και πως γνωρίζει ό,τι εφόσον η κυβέρνηση αυτή επανεκλεγεί «τότε νομίζω ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ πιο δύσκολα και ίσως αδύνατα. Μια ακόμη θητεία για αυτήν την κυβέρνηση και… φωνές σαν εμένα δεν θα επιτραπούν. Μου είναι πολύ σαφές».
Διαβάστε ακόμα
Κώστας Αρβανίτης στο Press Point του nonpapers.gr: Ο Αλέξης Τσίπρας είναι παράγοντας
