Για την ακρίβεια τα προβλήματα είναι περισσότερα από ένα. Ξεδιπλώνονται σαν την προσωπικότητα του πλανητάρχη. Απρόβλεπτος, ασταθής, χαοτικός. Ανάλογα την ώρα, τη μέρα, τη στιγμή, ξεδιπλώνει το όραμά του κι εφαρμόζει την πολιτική του μέσα ασυνάρτητες δηλώσεις, ανεπαρκείς εξηγήσεις, φτηνές δικαιολογίες, ασύστολα ψεύδη και αλλοπρόσαλλα ξεσπάσματα. Διακυβέρνηση με άξονα το εγώ. Αδιαφορώντας για την κοινωνική και πολιτική πόλωση, την παγκόσμια αποδιοργάνωση και αποσταθεροποίηση. Αναλυτές σε Αμερική κι Ευρώπη ονόμασαν την πολιτική του “διακυβέρνηση μέσω χάους” (Governance by Chaos). Μόνο που πλέον είναι αργά. Δεν χρειάζεται η ταμπέλα για να το καταλάβουμε. Το βλέπουμε, το ακούμε, το ζούμε και το πληρώνουμε, έστω κι αν δεν ζούμε στα πέριξ του Λευκού Οίκου και της Wall Street. Έχουν μια οικουμενικότητα οι πολιτικές του και εξαπλώνονται με ταχύτητα στα πέρατα της γης.
Στις ΗΠΑ η κοινωνία μετά την κατανόηση της Τραμπικής πραγματικότητας και το σοκ που υπέστη από τις ενέργειες του ICE, δηλώνει σήμερα αντίθετη στον πόλεμο στο Ιράν. Το 58% των ερωτηθέντων σε έρευνα που διενεργήθηκε για το NBC απάντησαν πως η Ουάσιγκτον δεν είχε καμία δουλειά στης Ανατολής τα μέρη. Οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών αδυνατούν να κατανοήσουν τι πολεμούν οι Αμερικανοί στην Τεχεράνη σε ποσοστό 89%. Η παραίτηση του επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας Τζόζεφ Κέντ με αιχμές κατά του Τράμπ αναμένεται να συρρικνώσει το 77% των Ρεπουμπλικανών που υποστηρίζουν τις πολεμικές ενέργειες του προέδρου και το αποτύπωμα στην οικονομία δεν έχει ακόμα περάσει ως λογαριασμός το κατώφλι των αμερικανικών σπιτιών. Μέχρι στιγμής ο πόλεμος στο Ιράν έχει κοστίσει μόνο για τις ΗΠΑ κοντά 29 δις δολάρια και τα μαθηματικά δεν περιλαμβάνουν την απορύθμιση της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας με τα όποια επακόλουθα.
Στο πολεμικό πεδίο, η πρόοδος είναι τόσο αδιευκρίνιστη, όσο και οι στόχοι. Το καθεστώς κρατά, ρωγμές δεν υπάρχουν, το μέτωπο καπνίζει και πέραν του Ιράν και τα στενά του Ορμούζ, στενεύουν ολοένα και περισσότερο. Ο Αμερικανός πρόεδρος μαθαίνει με το δύσκολο τρόπο ότι ο πόλεμος δεν είναι ίδιος παντού. Αμερικανικά μέσα περιγράφουν στενούς του συνεργάτες να αντιμετωπίζουν αντικειμενικές δυσκολίες στο να του μεταφέρουν τη πραγματική κατάσταση. Η μεγάλη του έκπληξη για την αδυναμία διαχείρισης των Στενών του Ορμούζ και η βεβαιότητα για το ειδικό βάρος των αποφάσεών του, τον έφεραν προ εκπλήξεως όταν το αίτημα για συνδρομή από τους εταίρους στο ΝΑΤΟ αλλά και χώρες που πλήττονται από το κλείσιμο των Στενών, δεν βρήκε ανταπόκριση.
Η εμπλοκή χερσαίων ειδικών δυνάμεων για στοχευμένες ενέργειες απομάκρυνσης του πυρηνικού αποθέματος ή και υποστήριξης αποσταθεροποιητικών δυνάμεων εντός του Ιράν χαρακτηρίζονται από αβεβαιότητα και πιθανές μεγάλες απώλειες. Ακόμα και η κατάληψη νησιών στα Στενά του Ορμούζ για τον έλεγχο του Κόλπου, δεν μπορεί να διασφαλίσει το ζητούμενο. Η έλλειψη στρατηγικής από τον Αμερικανό πρόεδρο θα ήταν ίσως μικρό πρόβλημα αν δεν συνοδευόταν από αδυναμία κατανόησης των δεδομένων, άρνηση και παράδοση στις επιλογές του Ισραήλ.
Την ίδια στιγμή, τα πλήγματα του Τελ Αβιβ κατά υψηλόβαθμων αξιωματούχων της Τεχεράνης, επιφέρουν μάλλον τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που είχε περιγράψει ως στόχους, σε παλαιότερες δηλώσεις του ο Ντόναλντ Τράμπ.
Η δολοφονία του Λαριτζανί δεν είχε καμία απολύτως λογική εξήγηση. Ή ίσως μια και μόνο στόχευση. Τη λογική του χάους. Ο Λαριτζανί αποτελούσε το δίαυλο ανάμεσα σε μεταρρυθμιστές και σκληροπυρηνικούς του καθεστώτος. Αποτελούσε για πάρα πολλά χρόνια το συνομιλητή της Δύσης και στην περίοδο μετά τη δολοφονία του Χαμενεί φέρεται να είχε καθοριστικό ρόλο στα θέματα διακυβέρνησης. Σύμφωνα με εκθέσεις τουλάχιστον τριών δυτικών μυστικών υπηρεσιών, η αποκαθήλωση του καθεστώτος δεν αποτελεί ρεαλιστικό σενάριο. Άρα με τη δολοφονία Λαριτζανί επιδιώκεται τι ακριβώς; Η ενίσχυση του συντηρητισμού και των σκληροπυρηνικών εντός της θρησκευτικής ηγεσίας και μεταγενέστερα η αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος στη χώρα ;
Δυστυχώς παρακολουθούμε έναν πραγματικά αναιτιολόγητο πόλεμο που πλησιάζει τις τρεις εβδομάδες και κανένα σημάδι πιθανής αποκλιμάκωσης δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Ξένοι διπλωμάτες και αναλυτές αποφεύγουν τις εκτιμήσεις παραδεχόμενοι την απροβλεψιμότητα και τον παραλογισμό των δεδομένων που διαμορφώνουν οι τοποθετήσεις του Αμερικανού προέδρου. Ίσως ο μοναδικός ουσιαστικός μοχλός πίεσης για την όποια διαφοροποίηση να μπορεί να προέλθει μέσα από μια ριζική αλλαγή της στάσης των στελεχών των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ απέναντι στις πολιτικές Τράμπ κι αυτό όχι γιατί αντιτίθενται στις επιλογές του και τον τρόπο σκέψης του αλλά γιατί ο τρόπος του, θα διευρύνει την απόσταση του κόμματος και της κοινωνίας. Ακόμα κι αυτή η αντίδραση όμως φαντάζει μακρινή για την ώρα.
