Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος και το επιτελείο του πριν από καιρό συζητούσαν το πλαίσιο στο οποίο θα συναντούσε τον Κινέζο ομόλογό του, αδυνατούσαν να φανταστούν το τοπίο όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις επιλογές του Ντόναλντ Τράμπ και ειδικότερα αυτήν, της αντιπαράθεσης με το Ιράν.

Αν και το ταξίδι αυτό αναμενόταν με αγωνία όχι τόσο από το Πεκίνο αλλά περισσότερο από την Ουάσιγκτον και κυρίως από την Ευρώπη η οποία πριν από μήνες ίσως και να αγχωνόταν για την επιρροή των όποιων συμφωνιών στην δική της πραγματικότητα, ο Τράμπ μέσω των ενεργειών του στη Μέση Ανατολή, κατάφερε να ταξιδέψει στην Κίνα για μια ιστορική συνάντηση, σε ένα δυσμενές για τον ίδιο περιβάλλον, που ο ίδιος δημιούργησε.

Αν και το κλίμα των επαφών περιγράφεται ως θετικό, το Ιράν και το κλείσιμο του στενού του Ορμούζ, εξανάγκασαν τον Αμερικανό πρόεδρο να διαφοροποιήσει την προσέγγισή του, να αναπροσαρμόσει τις προτεραιότητές του και πίσω από τις κλειστές πόρτες να ζητήσει στήριξη για τις επίλυση του προβλήματος. Με άλλα λόγια ότι κι αν είχε στο μυαλό του ο Πλανητάρχης για την Κίνα στο παρελθόν, όποια όπλα κι αν θεωρούσε ότι θα χρησιμοποιήσει για να πετύχει διαφοροποίηση του μοντέλου οικονομικής συνεργασίας κι εμπορικών συμφωνιών, τα ακύρωσε ο ίδιος κι από τη θέση ισχύος που φανταζόταν για τον εαυτό του σε αυτήν τη συνάντηση, βρέθηκε εκτεθειμένος και στην ανάγκη του άλλου.

Ο Τραμπ είχε περιγράψει με σαφήνεια τον σκοπό της επίσκεψης, πριν αναχωρήσει από τον Λευκό Οίκο. Ήθελε ο Σι να ανοίξει την Κίνα σε περισσότερες αμερικανικές επιχειρήσεις. Για να το πετύχει μάλιστα πήρε μαζί του τον Έλον Μασκ, τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Nvidia, Τζένσεν Χουάνγκ, τον Τιμ Κουκ της Apple, τον Μπρετ Ράτνερ που σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ για τη Μελάνια για να επιμεληθεί σε κάτι μεταγενέστερο και τη δική του εικόνα και βεβαίως τον Έρικ Τράμπ του ομίλου της οικογένειας. Το τελευταίο άνοιξε και μια κουβέντα για το άν υπάρχουν όρια μεταξύ της προεδρίας, της εξωτερικής πολιτικής και των προσωπικών συμφερόντων για τον πρόεδρο Τράμπ. Εκεί όμως εμφανίστηκε ένας εκπρόσωπος του Ομίλου Τράμπ που έσπευσε να καθησυχάσει τα media λέγοντας πως ο όμιλος Τράμπ αν και εκπροσωπείται δεν θα λάβει μέρος στις εμπορικές συμφωνίες.

Στα θέματα ουσίας, το καυτό θέμα της Ταϊβάν, οι Κινέζοι φρόντισαν με εκκωφαντικό τρόπο να το βγάλουν από το τραπέζι των συζητήσεων, ωστόσο το εμπόριο, το Ιράν, η τεχνολογία και η Ουκρανία και οι όποιες συγκλίσεις ή αποκλίσεις στα ζητήματα αυτά, έρχονται σε μια περίοδο που η παγκόσμια τάξη επανακαθορίζεται κι επηρεάζει τους πάντες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο του ευρύτερου αναθεωρητισμού και μετά από σχεδόν δύο χρόνια σχετικά ήρεμων νερών στο Αιγαίο, η «Γαλάζια Πατρίδα» έρχεται ως νομοσχέδιο στην Τουρκία και ήδη πριν καν αυτό ψηφιστεί η εβδομάδα που πέρασε έφερε και τα πρώτα μποφόρ έντασης.

«Εάν οποιαδήποτε χώρα επιλέξει να λάβει μονομερώς μέτρα, τα οποία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, θα έπρεπε να οργανωθούν σε πολυμερές ή διμερές επίπεδο, αυτά έχουν μόνο εσωτερική ισχύ και δεν έχουν διεθνή εφαρμογή» ανέφερε ο Έλληνας υπουργός σχολιάζοντας το θέμα, ωστόσο αρκετοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται αν τελικώς η χώρα διεκδικεί και διασφαλίζει τα κυριαρχικά της δικαιώματα ή αν απλώς αφήνεται να παρακολουθεί και σύρεται πίσω από τις εξελίξεις.

Για όλα τα παραπάνω συζητήσαμε με τον Καθηγητή Οικονομικής Γεωγραφίας στο ΕΚΠΑ Ιωάννη Μάζη.
Τον αναθεωρητισμό του Τράμπ, την Παγίδα του Θουκυδίδη και τις εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, τις δηλώσεις του Πούτιν που βλέπουν παράθυρο ειρήνευσης στην Ουκρανίια και βεβαίως τη γοητεία της Τουρκίας από το ευρύτερο δόγμα του αναθεωρητισμού, το οποίο αποφάσισε να εκφράσει μέσα από το νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα.