Μετά βαΐων και κλάδων υποδέχθηκε στο ΥΠΕΞ ο Γεραπετρίτης τον Μπελγκασέμ Χαφτάρ, γενικό διευθυντή του λιβυκού Ταμείου Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης. Σύμφωνα με τη Λάνα Ζωχιού, οι δύο πλευρές «επιβεβαίωσαν την αμοιβαία βούληση για ειλικρινή διάλογο». Μόνο που από διάλογο και φωτογραφίες έχουμε χορτάσει – η ουσία λείπει.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να πουλήσει επιτυχία για «ενίσχυση συνεργασίας» σε κατασκευές, ενέργεια, επενδύσεις και μεταφορές, την ώρα που τα έργα και τα συμβόλαια στη Λιβύη κλείνονται με τουρκικές εταιρείες και η Ελλάδα απλώς στέλνει… αποστολές για «διερεύνηση».
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραμένει
Ο κ. Γεραπετρίτης έσπευσε να «επαναλάβει» την ελληνική θέση περί ακυρότητας του τουρκολιβυκού μνημονίου. Σαν να μην το έχουμε πει ξανά και ξανά. Το μνημόνιο όμως παραμένει σε ισχύ, κατατεθειμένο στον ΟΗΕ και αξιοποιείται από την Άγκυρα για να αμφισβητεί την ελληνική ΑΟΖ.
Με άλλα λόγια, η ελληνική διπλωματία αρκείται να μιλάει «για το άκυρο», ενώ η Τουρκία κατοχυρώνει τετελεσμένα στο πεδίο.
Η «μείωση ροών» ως επίτευγμα
Με περηφάνια μίλησε ο υπουργός για τη «μείωση των ροών από το Τομπρούκ προς την Κρήτη». Ένα πρόβλημα που δεν ελέγχεται από την Αθήνα αλλά από τους ισχυρούς παίκτες στη Λιβύη παρουσιάζεται ως προσωπική του επιτυχία. Την ίδια στιγμή, ομολογεί πως η Ελλάδα θα συνεχίσει να εκπαιδεύει τη λιβυκή ακτοφυλακή – δηλαδή να αναλαμβάνει κόστος και ρόλο κομπάρσου σε ένα πεδίο που άλλοι το διαμορφώνουν.
Η Μεσόγειος όπως τη “σκέφτεται” ο Γεραπετρίτης
«Η Μεσόγειος θάλασσα ειρήνης και ευημερίας», είπε κλείνοντας ο κ. Γεραπετρίτης. Ωραία λόγια, κενά περιεχομένου. Γιατί στη Μεσόγειο σήμερα:
- Η Τουρκία έχει στρατεύματα και συμφωνίες στη Λιβύη.
- Η Ρωσία επεκτείνει την παρουσία της μέσω μισθοφορικών δικτύων.
- Η ΕΕ τρέχει πίσω από τα γεγονότα.
Και η Ελλάδα; Βγάζει ανακοινώσεις για «εποικοδομητικό ρόλο».
Η συνάντηση Γεραπετρίτη – Χαφτάρ δείχνει ξεκάθαρα το χάσμα ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα. Ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για «ιστορικές σχέσεις» και «επιχειρηματικές αποστολές», η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία ελέγχει το παιχνίδι στη Λιβύη και η Ελλάδα μένει απλός παρατηρητής.
Η «διπλωματία του τίποτα» μπορεί να γεμίζει δελτία Τύπου, αλλά δεν υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα.
