Τα βίντεο παρουσιάζουν έναν άνδρα με το όνομα Άλεξ Πρέτι, νοσηλευτή σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, ο οποίος καταγράφει δραστηριότητα της ICE στη Μινεάπολη και παρεμβαίνει όταν ομοσπονδιακοί πράκτορες επιτίθενται σε μια γυναίκα. Σε απάντηση, οι πράκτορες αρπάζουν τον Πρέτι, τον ρίχνουν στο έδαφος, τον ξυλοκοπούν και τελικά πυροβολούν επανειλημμένα τον ανυπεράσπιστο άνδρα. Ο Πρέτι διαπιστώθηκε νεκρός επί τόπου.
Το υλικό από τη δολοφονία του Πρέτι, τραβηγμένο από διαφορετικές γωνίες από διαφορετικούς παρευρισκόμενους, μοιάζει ανησυχητικά με σκηνές από μέρη όπως η Συρία και το Ιράν — όπου άνθρωποι που εξεγέρθηκαν ενάντια σε αυταρχικά καθεστώτα φιμώθηκαν με γκλομπ και σφαίρες. Η ομοιότητα είναι ιδιαίτερα ανατριχιαστική αν ληφθεί υπόψη η αντίδραση της κυβέρνησης Τραμπ.
Σε μια εύρυθμα λειτουργούσα φιλελεύθερη δημοκρατία, πράξεις επίσημης βαρβαρότητας εναντίον πολιτών αντιμετωπίζονται σοβαρά από τους δημόσιους αξιωματούχους. Κι όμως, η κυβέρνηση Τραμπ αντέδρασε σχεδόν αμέσως συκοφαντώντας τον Πρέτι και εξυμνώντας τον δολοφόνο του. Στη δήλωσή του για το περιστατικό, το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας ισχυρίστηκε ότι ο Πρέτι ήταν οπλισμένος και «αντιστάθηκε βίαια» στη σύλληψη — ότι ο αξιωματικός που τον σκότωσε «έριξε αμυντικούς πυροβολισμούς». Ο Στίβεν Μίλερ χαρακτήρισε τον Πρέτι «εγχώριο τρομοκράτη [που] προσπάθησε να δολοφονήσει ομοσπονδιακές δυνάμεις επιβολής του νόμου».
Πρόκειται για επαληθεύσιμα ψέματα — του ίδιου είδους με εκείνα που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της Ρενέ Γκουντ, όταν κι εκείνη σκοτώθηκε από ομοσπονδιακούς πράκτορες. Παρότι ο Πρέτι ήταν πράγματι οπλισμένος, η ανοιχτή μεταφορά όπλου είναι νόμιμη στη Μινεσότα και διέθετε σχετική άδεια. Στην αρχή του περιστατικού κρατά ένα κινητό τηλέφωνο· σε καμία στιγμή δεν τραβά το όπλο του. Μάλιστα, ανεξάρτητη ανάλυση του υλικού επιβεβαίωσε ότι οι ομοσπονδιακοί πράκτορες είχαν ήδη ασφαλίσει το όπλο του Πρέτι πριν πυροβολήσουν.
Έτσι, δεν είναι μόνο ότι ομοσπονδιακοί πράκτορες σκοτώνουν έναν Αμερικανό πολίτη σαν αυταρχικοί μπράβοι, αλλά και ότι οι προϊστάμενοί τους στην Ουάσινγκτον δικαιολόγησαν τη δολοφονία με το είδος του ωμού ψεύδους που θυμίζει Τεχεράνη και Μόσχα.
Αυτές οι ομοιότητες υποδηλώνουν ότι η Αμερική βρίσκεται σε ένα ζοφερό σημείο καμπής. Οι ενέργειες της κυβέρνησης Τραμπ προμηνύουν μια ολοένα και πιο βίαιη καταστολή, στην οποία η εξασφάλιση της εξουσίας επιδιώκεται λιγότερο μέσω νομικών χειρισμών και περισσότερο μέσω της άσκησης ωμής βίας.
Μια τόσο βίαιη προσέγγιση είναι απίθανο να πετύχει σε μια χώρα όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες: οι εγχώριες δυνάμεις ασφαλείας δεν είναι εξοπλισμένες για το επίπεδο ακραίας βαρβαρότητας που θα απαιτούνταν για να λειτουργήσει κάτι τέτοιο απέναντι στη διογκούμενη λαϊκή αγανάκτηση.
Ωστόσο, το πώς θα απαντήσει ο Τραμπ στη δημοκρατική έκρηξη διαμαρτυρίας στους δρόμους της Μινεσότα, καθώς και στην αυξανόμενη ανησυχία ακόμη και εντός του κόμματός του, θα καθορίσει πόσο σκοτεινοί και βίαιοι θα είναι οι επόμενοι μήνες.
Δύο είδη αυταρχισμού
Υπάρχουν δύο βασικοί δρόμοι για τη μετατροπή μιας προηγουμένως δημοκρατικής κοινωνίας σε αυταρχική.
Ο ένας είναι διακριτικός και κατά βάση νόμιμος: η εκτελεστική εξουσία συσσωρεύει ολοένα και περισσότερη δύναμη μέσω νομικών τεχνασμάτων και τη χρησιμοποιεί ώστε οι εκλογές να γίνονται σταδιακά όλο και λιγότερο δίκαιες. Ο άλλος είναι ωμά εμφανής: απροκάλυπτες αναστολές πολιτικών δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών σε συνδυασμό με βίαιη καταστολή των διαφωνούντων και των μη αρεστών ομάδων.
Η πρώτη στρατηγική βασίζεται στη διακριτικότητα, κρύβοντας τις αυταρχικές πολιτικές πίσω από νομικά περιβλήματα που συγκαλύπτουν την πραγματική τους φύση ώστε να αποφεύγεται η μαζική λαϊκή αγανάκτηση. Η δεύτερη βασίζεται στη γυμνή, ωμή βία — στη δημιουργία αιματηρών παραδειγμάτων από τους διαφωνούντες, για να καταστεί σαφές ότι όποιος αμφισβητεί το κράτος κινδυνεύει με την ίδια μοίρα.
Αυτές οι δύο λογικές βρίσκονται προφανώς σε ένταση: είναι πολύ πιο δύσκολο να κρύψεις τις αυταρχικές σου προθέσεις όταν οι υπηρεσίες ασφαλείας σου επιδίδονται σε απροκάλυπτη βία. Κι όμως, η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ έχει επιχειρήσει και τις δύο στρατηγικές ταυτόχρονα. Κάποιες φορές χρησιμοποιεί τακτικές όπως μια πανεθνική προσπάθεια χειραγώγησης εκλογικών περιφερειών, που ταιριάζουν απόλυτα στο «ορμπανικό» εγχειρίδιο· άλλες φορές απαγάγει νόμιμους κατοίκους και τους στέλνει για βασανιστήρια στο Ελ Σαλβαδόρ.
Οι εξελίξεις του Σαββάτου — και η καταστολή στη Μινεάπολη γενικότερα — σηματοδοτούν μια δυνητικά καθοριστική στροφή προς τη δεύτερη κατεύθυνση.
Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο ότι αυτού του είδους η βία αποτελεί άμεση συνέπεια της αποστολής μιας παραστρατιωτικής δύναμης για την κατοχή μιας πόλης που δεν το επιθυμεί. Αν η κυβέρνηση Τραμπ ήθελε να αποφύγει την εικόνα δημοκρατικής κρίσης, θα άλλαζε την πολιτική της και θα επιδίωκε πραγματική λογοδοσία για τους εμπλεκόμενους πράκτορες.
Η απόσυρση της ICE και η διεξαγωγή μιας πραγματικής έρευνας για τη δολοφονία του Πρέτι θα ήταν η πιο στρατηγική επιλογή αν επιθυμούσαν να ακολουθήσουν την οδό του Όρμπαν: θα τους βοηθούσε να διατηρήσουν το δημοκρατικό περίβλημα που είναι τόσο ζωτικής σημασίας για τη νομιμοποίηση διακριτικών αρπαγών εξουσίας.
Όμως, η άμεση υπεράσπιση από κυβερνητικά στελέχη των αξιωματικών μετανάστευσης που ενεπλάκησαν στον πυροβολισμό, χωρίς καν μια αξιόπιστη προσποίηση κινητοποίησης κρατικών πόρων για τη διεξαγωγή αμερόληπτης έρευνας, δείχνει ξεκάθαρα μια περαιτέρω κλιμάκωση της απροκάλυπτης καταστολής.
Σε αυτό το πλαίσιο, τα πρόσφατα σχόλια του Στίβεν Μίλερ για την παγκόσμια πολιτική — ότι οι «σιδερένιοι νόμοι» του κόσμου σημαίνουν πως πρόκειται για έναν κόσμο «που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την ισχύ» — αποκτούν μια σκοτεινά εσωτερική διάσταση.
Μια αυταρχική Αμερική, αιματηρή και εύθραυστη
Οι πιο αποτελεσματικές κινήσεις της κυβέρνησης Τραμπ για την εδραίωση της εξουσίας, όπως η χρήση ρυθμιστικής ισχύος για να βοηθήσει την οικογένεια δισεκατομμυριούχων Έλισον να ελέγξει ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι των αμερικανικών ΜΜΕ, έχουν όλες ακολουθήσει τα βήματα του Όρμπαν. Αντίθετα, οι τραμπούκικες αναπτύξεις της ICE έχουν κάνει ελάχιστα για να καταστείλουν τη διαφωνία — και πολλά για να φουντώσουν το δημόσιο αίσθημα εναντίον της κυβέρνησης.
Αυτό ισχύει προφανώς στη Μινεσότα, αλλά και στο Λος Άντζελες, το Σικάγο, την Ουάσινγκτον και άλλες μεγάλες πόλεις. Σε κάθε περίπτωση, έχει αναδυθεί μια οργανωτική υποδομή για την αντίσταση στην καταστολή που δεν υπήρχε πριν από έναν χρόνο. Και αυτοί οι ακτιβιστές κέρδιζαν ήδη πριν από το Σάββατο: τα ποσοστά του Τραμπ στις δημοσκοπήσεις καταρρέουν, ακόμη και στο μέχρι πρότινος ισχυρό του θέμα, τη μετανάστευση.
Τα γεγονότα του Σαββάτου είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιταχύνουν αυτή τη δυναμική.
Έχουμε ήδη δει τον γερουσιαστή Μπιλ Κάσιντι, Ρεπουμπλικανό από τη Λουιζιάνα, να χαρακτηρίζει τη δολοφονία «απίστευτα ανησυχητική» και να απαιτεί «πλήρη κοινή ομοσπονδιακή και πολιτειακή έρευνα». Ακτιβιστές υπέρ των δικαιωμάτων οπλοκατοχής επικρίνουν τις προσπάθειες να αποδοθεί η ευθύνη του θανάτου του Πρέτι στο όπλο του. Και αυτά είναι μόνο οι ρωγμές στο εσωτερικό του κυβερνώντος συνασπισμού· οι Δημοκρατικοί βρίσκονται στα πρόθυρα να κλείσουν την κυβέρνηση λόγω των δολοφονιών από την ICE, ενώ μένει να δούμε ποια απάντηση θα οργανώσουν μη βίαιοι ακτιβιστές από όλη τη χώρα.
Ο έλεγχος ενός τέτοιου επιπέδου δημόσιας αντίστασης με τη βία είναι αδιανόητος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα ιστορικά δεδομένα δείχνουν ότι, μόλις κινητοποιηθούν, οι μάζες δεν υποχωρούν μπροστά σε μεμονωμένα περιστατικά βίας. Απαιτούνται συντριπτικά επίπεδα δύναμης — κάτι αντίστοιχο με την πρόσφατη καταστολή στο Ιράν, όπου οι κρατικές δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους για να καταπνίξουν μια μαζική εξέγερση. Ελλείψει μιας τέτοιας σφαγής, που είναι δύσκολο ακόμη και για ορισμένα σκληρά αυταρχικά καθεστώτα να πραγματοποιήσουν, η κυβέρνηση Τραμπ δεν θα μπορέσει να εξαναγκάσει τους ανήσυχους Αμερικανούς να αποδεχθούν την κυριαρχία της.
Ωστόσο, οι προσπάθειές της να επιβάλει τη θέλησή της με τη βία, όσο αποσπασματικές κι αν είναι, έχουν ήδη απολογισμό τουλάχιστον δύο νεκρούς στη Μινεάπολη. Αν διπλασιάσει τις ανεξέλεγκτες κατοχές πόλεων από την ICE, αρνούμενη να υποχωρήσει έστω και λίγο μπροστά στη μη βίαιη δημόσια ανυπακοή, αυτού του είδους οι σκηνές θα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.
«Οι εξωδικαστικές εκτελέσεις δεν είναι σημάδι ενός ισχυρού καθεστώτος», γράφει ο πολιτικός επιστήμονας Πολ Μάσγκρεϊβ. «Αλλά μπορεί να είναι προάγγελος ενός αιματηρού.»
Αυτό είναι που καλούμαστε πλέον να προετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε στην Αμερική: μια εχθρική κυβέρνηση που έχει χάσει την υπομονή της με την εδραίωση επαρκούς ελέγχου μέσω πιο διακριτικών μέσων και στρέφεται ολοένα και περισσότερο σε βίαια.
Διαβάστε ακόμα
Η ακροδεξιά ICE του Τραμπ βυθίζει τις ΗΠΑ στο χάος
Νεκρός ο άντρας που πυροβόλισε ο ICE- Καζάνι που βράζει η Μινεάπολη (βίντεο)
ΗΠΑ: Μαζικές διαδηλώσεις στη Μινεάπολη ενάντια στην ICE παρά το πολικό ψύχος (βίντεο)
