Συμφωνία με έντονα τα χαρακτηριστικά συμβιβασμού και για το Ιράν και για τις ΗΠΑ σε μια μεταγενέστερη φάση ή επανεκκίνηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων – έστω και περιορισμένης κλίμακας για τη δημιουργία εντυπώσεων;
Τι σημαίνει απεγκλωβισμός των πλοίων στο Ορμούζ; Πόσο ρεαλιστική μπορεί να είναι μια ανέφικτη επιχείρηση και γιατί να ανακοινώσεις κάτι που δεν μπορείς να διασφαλίσεις;
Τι σηματοδοτεί η μείωση του αριθμού των αμερικανών στρατιωτών στη Γερμανία;
Θα αποσυρθεί η Αμερική από το ΝΑΤΟ ή θα αλλάξει ο χαρακτήρας της Συμμαχίας;
Το να ερμηνεύσει κάποιος τον Ντόναλντ Τράμπ αποτελεί μια δύσκολη εξίσωση. Ίσως όμως τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί να βοηθούν να κατανοήσουμε που μπορούν να οδηγηθούν τα πράγματα και σε ποιες επιλογές κατευθύνουν και τον ίδιο.
Ενώ προσπαθεί να πείσει για μια κατάσταση απόλυτα ελεγχόμενη στην οποία αυτός είναι ο κυρίαρχος, οι συνθήκες που έχει διαμορφώσει με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά και ρητορική του, δημιουργούν την αίσθηση της αταξίας και της αβεβαιότητας. Του αυτοσχεδιασμού αντί του στρατηγικού σχεδιασμού. Συνθηκών δηλαδή που οδηγούν σε ενέργειες αντιπερισπασμού ώστε να εξυπηρετήσουν έστω και μερικώς τις αποτυχίες της διπλωματίας στην Ουκρανία και του πολέμου στο Ιράν.
Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως και να ήταν αναγκαία μια ενέργεια όπως αυτή του περιορισμού στον αριθμό των αμερικανών στρατιωτών σε βάσεις στη Γερμανία. Ενδεχομένως να απαντά και στις πιέσεις που δέχεται στο εσωτερικό της χώρας, όπου τα ιστορικά χαμηλά στις δημοσκοπήσεις και η ακρίβεια αποκαθηλώνουν τον μύθο των επιτυχιών που ο ίδιος εμφανίζει.
Από την άλλη η έκταση που έλαβε η είδηση και οι ερμηνείες που επιχειρήθηκαν στη Γερμανία και σε κάποιες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες του βορρά, μπορεί και να εμπεριέχει ένα στοιχείο υπερβολής.
Ο Ντόναλντ Τράμπ ήδη από την πρώτη θητεία του, είχε εκφράσει ενστάσεις και προβληματισμό για τις αμερικανικές δαπάνες και τη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ΝΑΤΟική δύναμη. Από τότε είχε μιλήσει για την ανάγκη αύξησης της συμμετοχής της Γερμανίας. Είχε μάλιστα αναγγείλει την πρόθεσή του να περιορίσει τα αμερικανικά στρατεύματα κατά το ένα τρίτο, ωστόσο το σχέδιο εκείνο ακυρώθηκε μετέπειτα από τον Μπάιντεν.
Η απομάκρυνση 5.000 στρατιωτών αντιπροσωπεύει το 14% των 36.000 που σταθμεύουν στη Γερμανία και εφόσον υλοποιηθεί, επαναφέρει τον αριθμό της δύναμης στα δεδομένα προ της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.
Αυτό που ενόχλησε περισσότερο όμως, ήταν αφενός η απόφαση της ακύρωσης για την εγκατάσταση μιας νέας μονάδας πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς στη Γερμανία, μια ανάπτυξη που ήταν βασικό μέρος των προσπαθειών του ΝΑΤΟ για την ενίσχυση της αποτροπής έναντι πιθανής (σύμφωνα με τους Ευρωπαίους ηγέτες) ρωσικής επιθετικότητας, αφετέρου η αύξηση των δασμών για ευρωπαϊκά οχήματα στο 25%, ενέργεια που πλήττει κυρίως τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία.
Ένας τρίτος παράγοντας ανησυχίας για τους Ευρωπαίους αφορά στις καθυστερήσεις στις συμφωνίες αμερικανικών όπλων και αυτό αποτελεί πρόβλημα. Ο πόλεμος με το Ιράν έχει εξαντλήσει τα αποθέματα πυρομαχικών των ΗΠΑ και η κυβέρνηση Τράμπ έχει προειδοποιήσει τους συμμάχους, όπως η Βρετανία, η Λιθουανία και η Εσθονία, να αναμένουν παρατεταμένες καθυστερήσεις στις παραδόσεις, καθώς το Πεντάγωνο δίνει προτεραιότητα στην αναπλήρωση των δικών του προμηθειών. Την ανησυχία επέτεινε ακόμα περισσότερο η ανακοίνωση του αμερικανικού Πενταγώνου για προμήθειες όπλων, ύψους 8,6 δις δολαρίων για τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων του Ισραήλ, του Κατάρ, του Κουβέιτ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Η εγκατάλειψη του ΝΑΤΟ από τις ΗΠΑ, ακόμα και στην πιο ακραία προσέγγιση ενός απρόβλεπτου Τράμπ θα ήταν ένα σενάριο που δύσκολα θα επιβεβαιωνόταν. Το δείγμα γραφής μέχρι τώρα, για τα χαρακτηριστικά της Συμμαχίας όπως αυτή θα διαμορφωθεί έως το πέρας της δεύτερης θητείας του, υποδεικνύουν μια σταδιακή αμερικανική μετατόπιση από την Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Αμερικανός πρόεδρος, γνωρίζει πως περαιτέρω αποσύρσεις στρατευμάτων των ΗΠΑ θα μπορούσαν επίσης να προκαλέσουν σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης του και του Κογκρέσου και η διεύρυνση των ανοιχτών μετώπων είναι το τελευταίο που χρειάζεται στην κατάσταση που έχει περιέλθει και οι τελευταίες δηλώσεις του περί αποφασιστικών ενεργειών για τον απεγκλωβισμό των πλοίων στο Ορμούζ, αναδεικνύουν ξεκάθαρα το άγχος με το οποίο διαχειρίζεται τη διαπραγμάτευση επιζητώντας μια νίκη στα σημεία. Το Project Freedom όμως ως αποτέλεσμα, απέχει πολύ από τον εντυπωσιακό τίτλο του και μάλλον αφορά περισσότερο τον ίδιο τον Τράμπ παρά το στενό του Ορμούζ.
