Με τη γνωστή συνταγή «μαστίγιο και καρότο», η ΕΥΔΑΠ επιχειρεί να προθερμάνει το έδαφος για τις επικείμενες αυξήσεις στα τιμολόγια του νερού, επιστρατεύοντας ένα εκτενές ερωτηματολόγιο 17 ερωταπαντήσεων, στο οποίο η λέξη «αύξηση» αποφεύγεται επιμελώς και αντικαθίσταται από τον ευφημισμό της «αναπροσαρμογής». Στο επικοινωνιακό αυτό εγχειρίδιο, πρωταγωνιστούν ,ως συνήθως, η λειψυδρία, η κλιματική κρίση και τα «αναγκαία έργα», σε έναν γνώριμο κύκλο επιχειρημάτων που λειτουργεί περισσότερο ως άλλοθι παρά ως πειστική τεκμηρίωση.
Η κίνηση αυτή έρχεται να διευκολύνει πολιτικά και την κυβέρνηση, η οποία εδώ και καιρό αναζητούσε τρόπο να αποποιηθεί την ευθύνη για τις αυξήσεις, αφήνοντας την ΕΥΔΑΠ να αναλάβει τον ρόλο του «αγγελιοφόρου». Έτσι, η εταιρεία σπεύδει να καθησυχάσει τους καταναλωτές, χωρίς ωστόσο να εγκαταλείπει τον τόνο της προειδοποίησης: αν δεν πληρώσετε παραπάνω σήμερα, αύριο θα πληρώσετε πολύ περισσότερα σε βλάβες, διαρροές και διακοπές.
Στο αφήγημα της ΕΥΔΑΠ, η αύξηση βαφτίζεται «αναπόφευκτη», καθώς όπως υποστηρίζεται μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί η «ανθεκτικότητα» του συστήματος ύδρευσης και αποχέτευσης της Αττικής απέναντι στις προκλήσεις της κλιματικής κρίσης. Το επιχείρημα συμπληρώνεται από τη διαπίστωση ότι το δίκτυο είναι πεπαλαιωμένο, επειδή επί χρόνια δεν έγιναν οι απαραίτητες παρεμβάσεις, γεγονός που μεταφράζεται σήμερα σε επενδυτικό πρόγραμμα 2,5 δισ. ευρώ, το οποίο, όπως είναι φυσικό, καλούνται να χρηματοδοτήσουν οι καταναλωτές.
Η αύξηση, σύμφωνα με την εταιρεία, είναι «μικρή»: ένα ευρώ στο πάγιο ύδρευσης και άλλο ένα ευρώ στο πάγιο αποχέτευσης τον μήνα, πλέον ΦΠΑ. Πρόκειται, βέβαια, για οριζόντια επιβάρυνση, ανεξαρτήτως κατανάλωσης, η οποία παρουσιάζεται ως πράξη συλλογικής ευθύνης, αφού όπως υποστηρίζεται τα έργα τα απολαμβάνουν όλοι ισότιμα. Οι δε κοινωνικές ομάδες εμφανίζονται ως το ηθικό αντίβαρο του σχεδίου, με την ΕΥΔΑΠ να διαβεβαιώνει ότι τα κοινωνικά τιμολόγια όχι μόνο δεν θίγονται, αλλά καθίστανται ακόμη ευνοϊκότερα.
Στο ίδιο μοτίβο, η εταιρεία προειδοποιεί για το εφιαλτικό σενάριο της μη αύξησης: απαξιωμένες υποδομές, περισσότερες βλάβες, υποβάθμιση υπηρεσιών και το έσχατο επιχείρημα επιστροφή από τα κέρδη στις ζημιές. Όλα αυτά, φυσικά, παρουσιάζονται ως αναπόφευκτες συνέπειες, αν οι καταναλωτές δεν αποδεχθούν τη νέα τιμολογιακή πραγματικότητα.
Τέλος, η ΕΥΔΑΠ επικαλείται τη Ρυθμιστική Αρχή, τις ετήσιες εκθέσεις και τη διεθνή αξιολόγηση, προκειμένου να πείσει ότι κάθε ευρώ πιάνει τόπο και ότι το νερό της Αττικής παραμένει παρά τις αυξήσεις από τα φθηνότερα στην Ευρώπη. Ένα επιχείρημα που επαναλαμβάνεται σχεδόν τελετουργικά, ως τελική δικαίωση της πολιτικής της.
Με λίγα λόγια οι αυξήσεις δεν είναι αυξήσεις, αλλά αναγκαίες αναπροσαρμογές… και, σε κάθε περίπτωση, γίνονται «για το καλό όλων».
Διαβάστε επίσης:
ΕΥΔΑΠ: Διπλασιάζεται το πάγιο ύδρευσης – Νέο πάγιο αποχέτευσης
