Συγγενείς θυμάτων γυναικοκτονιών κατέθεσαν τις μαρτυρίες τους στο Ευρωκοινοβούλιο, απαιτώντας την καθιέρωση της γυναικοκτονίας ως διακριτού εγκλήματος και την ενίσχυση της προστασίας των γυναικών. Οι ιστορίες τους φωτίζουν τις δυσλειτουργίες της πολιτείας και τα κενά στα μέτρα πρόληψης και δικαιοσύνης, που αφήνουν τα θύματα εκτεθειμένα στη βία.
Η φωνή των οικογενειών
Στην εκδήλωση «Γυναικοκτονίες: 8+1 Ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», που διοργάνωσε ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης σε συνεργασία με τον ΜΚΟ «Γίνε Άνθρωπος», γονείς και παιδιά θυμάτων ανέδειξαν την ανάγκη για νομική αναγνώριση και πολιτική δράση.
Γονείς που έχασαν τις κόρες τους και παιδιά που έχασαν τη μητέρα τους, ζωντάνεψαν τη φωνή των νεκρών για να προστατεύσουν άλλες γυναίκες και να απαιτήσουν αποτελεσματική κοινωνική προστασία.
Η σιωπή και η αδράνεια του κράτους
Ο Γιάννης Τοπαλούδης και η Κούλα Αρμουτίδου, γονείς της Ελένης Τοπαλούδη, τόνισαν ότι η γυναικοκτονία ξεκινά πολύ πριν τον θάνατο, στη σιωπή και στην ανοχή. Η Κούλα περιέγραψε την «αθέατη τραγωδία» που βιώνει η οικογένειά της, ενώ ο πατέρας ζήτησε ηθική, κοινωνική και πολιτική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» και του όρου «οικογενειοκτονία».
Τα θύματα και οι οικογένειές τους καταγγέλλουν την τριπλή αδράνεια του κράτους: πριν, κατά και μετά την πράξη βίας, αφήνοντας τις γυναίκες και τις οικογένειές τους εκτεθειμένες.
Προστασία και πρόληψη
Η Αλεξάνδρα Μάκου, μητέρα της Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου, ζήτησε την ευρωπαϊκή αναγνώριση των εγκλημάτων λόγω φύλου και κοινό πλαίσιο πρόληψης, καταγραφής και ευθύνης.
Η Ελένη Κρεμαστιώτη, μητέρα της Ερατούς Μανωλακέλλη, επισήμανε ότι ο χωρισμός δεν είναι προστασία, καθώς αποτελεί περίοδο υψηλού κινδύνου για τις γυναίκες. Ζήτησε μέτρα αφαίρεσης όπλων και προστασίας των παιδιών των θυμάτων.
Η Αγγελική Μπέρδου τόνισε ότι η Πολυξένη δολοφονήθηκε όχι μόνο από τον δράστη αλλά και από ένα σύστημα που απέτυχε να την προστατεύσει. Ζήτησε ευρωπαϊκό πλαίσιο υποχρεωτικής αφαίρεσης όπλων και ανεξάρτητους μηχανισμούς ελέγχου και καταγγελιών.
Η δημόσια διάσταση της βίας
Η Ρόζα Φωτιάδου τόνισε ότι η έμφυλη βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, αλλά ζήτησε μηχανισμούς έγκαιρης προστασίας και στήριξης των παιδιών των θυμάτων.
Η Κατερίνα Κώτη ανέδειξε τον φόβο των γυναικών ως βάσιμο και ζήτησε αναγνώριση του stalking και της ψηφιακής παρακολούθησης ως δείκτες επικινδυνότητας, με υποχρεωτικά πρωτόκολλα αντίδρασης.
Η Τζέσικα Ντανάι τόνισε ότι τα παιδιά των θυμάτων είναι κι αυτά θύματα και πρέπει να προστατεύονται και να στηρίζονται.
Η Δέσποινα Καλλέα κατήγγειλε την ανικανότητα του κράτους να προστατεύσει την κόρη της Κυριακή Γρίβα, παρά τις εκκλήσεις για βοήθεια, υπογραμμίζοντας ότι η έμφυλη βία αντιμετωπίζεται λανθασμένα ως ενόχληση μέχρι να γίνει έγκλημα.
Ο Εμμανουήλ Αθανασίου αναφέρθηκε στο δικαστικό αίσχος της υπόθεσης της Έφης Τσιχλάκη, όπου η οικογένεια έπρεπε να αποδείξει ότι δολοφονήθηκε, ενώ οι δράστες παραμένουν εκτός φυλακής.
Ο Κώστας Αρβανίτης χαρακτήρισε την εκδήλωση ως μία από τις πιο δύσκολες και φορτισμένες συναισθηματικά που διοργάνωσε στις Βρυξέλλες. Τόνισε ότι οι ιστορίες των οικογενειών αναδεικνύουν τη διαρθρωτική διάσταση της βίας και τις προκλήσεις στη δικαιοσύνη.
Διαβάστε επίσης:
ΗΠΑ: Κατέσχεσε νέο τάνκερ που συνδέεται με τη Βενεζουέλα
