Η κλιματική αλλαγή αναμφισβήτητα αποτελεί τη «μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας», μάλιστα συμφωνίες ανά τον κόσμο μεταξύ κρατών δείχνουν επιφανειακά αυτό να το αναδεικνύουν.
Όμως όταν στο παιχνίδι μπαίνει ο πόλεμος, οι στρατοί, οι πολεμικές επιχειρήσεις και οι εταιρείες που κερδίζουν από αυτές. Οι δεσμεύσεις για πράσινες μεταβάσεις εξαφανίζονται, οι στόχοι μηδενικών εκπομπών επίσης και το περιβάλλον αντιμετωπίζεται ως κανονικοποιημένη παράπλευρη απώλεια.
Αυτό ακριβώς αποτυπώνει το ντοκιμαντέρ Earth’s Greatest Enemy των Abby Martin και Mike Prysner: ότι η στρατιωτική μηχανή και κυρίως αυτή των ΗΠΑ, είναι ο μεγαλύτερη ρυπαντής του πλανήτη, την ίδια στιγμή και ο πιο προσεκτικά εξαιρεμένος από όλες τις αντίστοιχες συμφωνίες.
Οι αριθμοί είναι αποκρουστικοί, ο αμερικανικός στρατός καταναλώνει καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου, εκπέμποντας περισσότερους ρύπους από δεκάδες ολόκληρες χώρες μαζί.
Σε διεθνείς συνόδους για το κλίμα, όπως οι COP, αυτές οι εκπομπές είτε δεν καταγράφονται είτε εξαιρούνται συνειδητά. Γιατί; Επειδή θεωρούνται «ζήτημα εθνικής ασφάλειας».
Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τις διαδρομές αυτής της καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο. Από μολυσμένες στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ, μέχρι κατεστραμμένα θαλάσσια οικοσυστήματα στον Ειρηνικό. Βρέφη δηλητηριασμένα από τοξικά απόβλητα, κοινότητες που ζουν πάνω σε μολυσμένο έδαφος, ωκεανοί που χρησιμοποιούνται ως πεδία δοκιμών εκρηκτικών. Όλα στο όνομα μιας κάλπικης ασφάλειας.
Και πίσω από τον στρατό, πάντα παρόντες οι ίδιοι επιχειρηματίες: Κατασκευαστές όπλων, πυρομαχικών, πολεμικών οχημάτων, συστημάτων επιτήρησης. Ένα πλέγμα συμφερόντων που όχι μόνο δεν έχει κανένα κίνητρο να μειώσει τις εκπομπές, αλλά αντιθέτως τροφοδοτείται από τη διαρκή ένταση, τον πόλεμο και την ανασφάλεια.
Η πράσινη μετάβαση σταματά εκεί που ξεκινά η πολεμική βιομηχανία.
Όταν πολιτικοί ηγέτες ερωτώνται ευθέως γιατί οι στρατοί εξαιρούνται από τα σχέδια μείωσης ρύπων, οι απαντήσεις αναδεικνύουν το πρόβλημα. Πάντα θα ακουστούν γενικόλογες αναφορές γύρω από την καινοτομία, την αποδοτικότητα και την προσαρμογή, χωρίς καμία πραγματική δέσμευση. Η ουσία αποφεύγεται συστηματικά, καθώς δεν μπορείς να έχεις μόνιμη πολεμική ετοιμότητα και ταυτόχρονα κλιματική δικαιοσύνη.
Οι κυβερνήσεις του κόσμου και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες αγνοούν επιλεκτικά την κλιματική κρίση. Όταν συγκρούονται η προστασία του πλανήτη και τα συμφέροντα της στρατιωτικής ισχύος και του κέρδους, η επιλογή έχει γίνει.
Η κλιματική αλλαγή αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα των πολιτών και προϊόν ατομικής ευθύνης. Εκείνοι να ανακυκλώσουν, να περιορίσουν την κατανάλωση, να αλλάξουν τρόπο ζωής, να αγοράσουν πανάκριβα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Την ίδια στιγμή, οι μεγαλύτεροι ρυπαντές συνεχίζουν ανεξέλεγκτα, καλυμμένοι πίσω από σημαίες, στολές, εμβατήρια και συμβόλαια δισεκατομμυρίων.
Όσο ο πόλεμος και η προετοιμασία του θεωρούνται «αδιαπραγμάτευτα», η μάχη για το κλίμα είναι χαμένη πριν καν ξεκινήσει.
Διαβάστε επίσης:
ΗΠΑ – Ιράν: Σκοτεινό χρήμα, νεοσυντηρητική πίεση και το μήνυμα Παχλαβί από την Ουάσινγκτον
Η Νέα Αριστερά σε συνέδριο με στόχο κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία
TikTok: Νέοι κανόνες για τους ανήλικους – Φίλτρο θα εντοπίζει χρήστες κάτω των 13 ετών
