Μια απρόσμενη εστία έντασης στις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ Πεκίνου και της θιβετιανής ηγεσίας στην εξορία προκάλεσε η φετινή τελετή των βραβείων Grammy. Η βράβευση του Δαλάι Λάμα με το πρώτο χρυσό γραμμόφωνο της πορείας του, στην κατηγορία του ηχογραφημένου βιβλίου (audiobook), δεν αντιμετωπίστηκε ως ένα καλλιτεχνικό γεγονός από την κινεζική κυβέρνηση, αλλά ως μια ενορχηστρωμένη κίνηση πολιτικής πίεσης. Η Κίνα έσπευσε να καταγγείλει τη διάκριση, χαρακτηρίζοντας τον κορυφαίο θεσμό της μουσικής βιομηχανίας ως «εργαλείο αντι-κινεζικής πολιτικής χειραγώγησης», αναζωπυρώνοντας μια αντιπαράθεση δεκαετιών που ξεπερνά τα όρια του πολιτισμού.
Η πνευματική προσέγγιση της βράβευσης και το μήνυμα ταπεινότητας
Ο πνευματικός ηγέτης του Θιβέτ, ο οποίος συνεχίζει να ζει εξόριστος στην Ινδία, τιμήθηκε για το έργο του με τίτλο «Meditations: The Reflections of His Holiness the Dalai Lama» (Συλλογισμοί: Οι σκέψεις της Αυτού Αγιότητας του Δαλάι Λάμα). Σε μια λιτή αλλά περιεκτική δήλωση που αναρτήθηκε στον επίσημο ιστότοπό του, ο Δαλάι Λάμα εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του, αποφεύγοντας να δώσει πολιτική χροιά στη διάκρισή του. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως αποδέχεται το βραβείο με ταπεινότητα, θεωρώντας το ως μια έμμεση αναγνώριση της συλλογικής παγκόσμιας ευθύνης που φέρουμε όλοι για την ειρήνη και την εσωτερική καλλιέργεια.
Η σφοδρή κριτική του Πεκίνου και οι κατηγορίες για αυτονομισμό
Η αντίδραση από την πλευρά της κινεζικής διπλωματίας υπήρξε άμεση και ιδιαίτερα αιχμηρή. Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας, Λιν Τζιάν, ξεκαθάρισε τη θέση της χώρας του, τονίζοντας ότι για το Πεκίνο ο 14ος Δαλάι Λάμα δεν αποτελεί θρησκευτικό σύμβολο, αλλά έναν «πολιτικό εξόριστο» που χρησιμοποιεί το πρόσχημα της πίστης για να προωθήσει αυτονομιστικές δραστηριότητες. Η Κίνα εξέφρασε τη σθεναρή της αντίθεση στη χρήση διεθνών καλλιτεχνικών θεσμών για την προβολή προσώπων που, σύμφωνα με την επίσημη γραμμή της, απειλούν την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Το ιστορικό βάθος μιας ατέρμονης σύγκρουσης
Η διαμάχη αυτή φέρνει ξανά στο προσκήνιο την ιστορική πληγή του Θιβέτ, η οποία παραμένει ανοιχτή από το 1959. Ήταν τότε που ο Δαλάι Λάμα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του μετά τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης στη Λάσα από τα κινεζικά στρατεύματα. Έκτοτε, η Κίνα διοικεί το Θιβέτ ως αυτόνομη περιοχή, δεχόμενη συχνά πυρά από τη διεθνή κοινότητα και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι κατηγορίες για συστηματική προσπάθεια αλλοίωσης της θιβετιανής γλώσσας και πολιτισμικής ταυτότητας συνεχίζουν να αποτελούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο κάθε διεθνής αναγνώριση του Δαλάι Λάμα μετατρέπεται σε μείζον διπλωματικό επεισόδιο.
Διαβάστε επίσης:
New Yorker: Ο ρόλος των αθλητών σε καιρούς κοινωνικής κρίσης
Κούβα: «Η κυριαρχία μας δεν εκβιάζεται» – Απάντηση στις απειλές Τραμπ
