Σε μια απόφαση που προκαλεί έντονες αντιδράσεις και αναζωπυρώνει τη συζήτηση για τα όρια του σωφρονισμού και τα ανθρώπινα δικαιώματα στις ΗΠΑ, το Υπουργείο Σωφρονισμού του Αρκάνσας δρομολογεί την καθολική απαγόρευση αποστολής βιβλίων, περιοδικών και εφημερίδων απευθείας στους έγκλειστους. Παρότι η εφαρμογή του μέτρου ανεστάλη προσωρινά για περαιτέρω αναθεώρηση, η πρόθεση της πολιτείας να διακόψει τη ροή έντυπου υλικού από εκδοτικούς οίκους και εμπορικά καταστήματα έχει θορυβήσει νομικούς και ακτιβιστές. Ενώ οι αρχές επικαλούνται την ανάγκη πάταξης της εισόδου ναρκωτικών ουσιών μέσω των ταχυδρομικών αποστολών, η διεθνής κοινότητα και τοπικοί φορείς κάνουν λόγο για μια δυστοπική διολίσθηση που στερεί από 17.000 κρατούμενους το τελευταίο τους παράθυρο στον πολιτισμό και την εκπαίδευση.
Ασάφεια στοιχείων και πολιτικές αντιδράσεις
Η επιχειρηματολογία του Υπουργείου Σωφρονισμού εδράζεται στην υπόνοια ότι τα ναρκωτικά διεισδύουν στις φυλακές κρυμμένα μέσα σε σελίδες βιβλίων. Ωστόσο, η Νικόλ Κλάουνι, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Αρκάνσας, επισημαίνει με έμφαση ότι η πολιτεία αδυνατεί να παρουσιάσει απτές αποδείξεις που να δικαιολογούν ένα τόσο οριζόντιο και παρεμβατικό μέτρο. Σύμφωνα με την ίδια, η στέρηση του δικαιώματος στην ενημέρωση και την πνευματική καλλιέργεια υπονομεύει την προετοιμασία των κρατουμένων για την ομαλή επανένταξή τους στην κοινωνία. Παρά τις δηλώσεις του εκπροσώπου του υπουργείου, Ραντ Τσάμπιον, ο οποίος επιμένει σε μεμονωμένα περιστατικά ανίχνευσης ουσιών, πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν εναλλακτικές τεχνολογικές λύσεις ελέγχου αντί για τον πλήρη αποκλεισμό της γνώσης.
Το φάσμα της λογοκρισίας και οι υποτυπώδεις βιβλιοθήκες
Η προτεινόμενη απαγόρευση δεν έρχεται σε κενό αέρος, αλλά προστίθεται σε ένα ήδη αυστηρό καθεστώς ελέγχου της πληροφορίας. Όπως εξηγεί ο Kaleem Nazeem, στέλεχος του οργανισμού decARcerate, οι κρατούμενοι θα αναγκαστούν να βασίζονται αποκλειστικά στις βιβλιοθήκες των φυλακών, οι οποίες στην πλειονότητά τους διαθέτουν περιορισμένες συλλογές από δωρεές. Το πρόβλημα εντείνεται από το γεγονός ότι στο Αρκάνσας η τελική απόφαση για το αν ένας τίτλος βιβλίου είναι «κατάλληλος» δεν λαμβάνεται από κάποια ανεξάρτητη επιτροπή, αλλά από τους ίδιους τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους. Αυτή η διακριτική ευχέρεια ανοίγει την πόρτα σε μια αυθαίρετη λογοκρισία, περιορίζοντας την πρόσβαση σε ιδέες που κρίνονται ως «ενοχλητικές» για το σύστημα κράτησης.
Η δύναμη του βιβλίου ως μέσο αναμόρφωσης
Η προσωπική ιστορία του Kaleem Nazeem αποτελεί την ισχυρότερη μαρτυρία ενάντια στο νέο μέτρο. Έχοντας εκτίσει 28 χρόνια σε φυλακές του Αρκάνσας για ένα έγκλημα που διέπραξε ως ανήλικος, ο Nazeem υποστηρίζει ότι η επαφή με το έντυπο υλικό ήταν ο μοναδικός του σύνδεσμος με την πραγματικότητα έξω από τα τείχη και η κινητήρια δύναμη για την προσωπική του αλλαγή. Η ανησυχία του επικεντρώνεται τώρα στους κρατούμενους που παρακολουθούν πανεπιστημιακά μαθήματα, καθώς ο αποκλεισμός των εξειδικευμένων εκπαιδευτικών εγχειριδίων θα σημάνει αυτόματα το τέλος των σπουδών τους. Η ρητορική του είναι σαφής: η άρνηση πρόσβασης στο βιβλίο ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι το σύστημα δεν επιθυμεί πλέον τη βελτίωση των ανθρώπων, αλλά την πλήρη πνευματική τους απομόνωση.
Διαβάστε επίσης:
Υπόθεση Έπσταϊν: Μια συνωμοσία της παγκόσμιας ολιγαρχίας
ΟΗΕ για την Κούβα: Προ των πυλών μια πρωτοφανής ανθρωπιστική κατάρρευση
Γιατί η μαύρη «Ωραία Ελένη» εξόργισε τους Αχαιούς του πληκτρολογίου
