Τη δημιουργία του νέου κινήματος – κόμματός του ανακοίνωσε σήμερα ο Στέφανος Κασσελάκης. «Σήμερα δημιουργείται ένα κίνημα δημοκρατίας, ελεύθερων πολιτών, ένα κίνημα προόδου» είπε χαρακτηριστικά ο Στέφανος, όπως θέλει να το αποκαλούν και όπως ρυθμικά αναφωνούσαν κατά τη διάρκεια της ομιλίας του οι συγκεντρωμένοι, πιστοί ψηφοφόροι του.
Μέχρι εδώ όλα καλά και άκρως γιορτινά με ιαχές χαράς, αφού η σημερινή ήταν ημέρα γιορτής, ημέρα που γράφεται ιστορία, όπως υποστήριξε ο Στέφανος, καθώς ένα κίνημα γεννιέται και μάλιστα, αφού διαχωρίστηκε από ένα «αντιδημοκρατικό κόμμα» και ανασυστήνεται από τον δημοκρατικό πυρήνα του.
Μετά τις ιαχές ήρθε και η γκάφα, καθώς ο «έκπτωτος» πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, υπέπεσε σε ένα ακόμη «γλωσσικό ολίσθημα», κοινώς σε μία ακόμη γκάφα. Στο σημείο αυτό επιχειρεί να διαβάσει κάτι που είχε γραμμένο σε μια κόλλα χαρτί από τον «στιχουργό Ιάκωβο Καμπανέλλο(!)» -όπως χαρακτηριστικά είπε- με τον κόσμο που βρισκόταν από κάτω να σπεύδει να του επισημάνει το λάθος και τον Στέφανο, τον μέχρι πρότινος πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, να αναφωνεί «τι είπα ο ηλίθιος»; Συγκεκριμένα και με αφοπλιστική απλότητα γυρίζει στο κοινό και λέει: «συνήθως δεν διαβάζω, αλλά επειδή θέλω να πω κάτι από τον Ιάκωβο Καμπανέλλο… τι είπα ο ηλίθιος… τον Ιάκωβο Καμπανέλλη… δεν πειράζει, να σας πω κάτι; Δεν έχω να κρύψω τίποτα, όλοι το ξέρετε…».
Στη συνέχεια, δε, διάβασε λάθος τους στίχους του τραγουδιού «Φίλοι κι αδέρφια» από το «Μεγάλο μας τσίρκο» αλλά απέσπασε το θερμότερο των χειροκροτημάτων, καθώς και πλήθος συνθημάτων λατρείας από τους παρευρισκομένους, που δεν έδειχναν να ενοχλούνται από τα «ανθρώπινα» λάθη, ενός Έλληνα, με προφορά εξωτερικού, λόγω της πολύχρονης διαμονής του εκτός Ελλάδος.
Μετά τη γκάφα, συνεχίζει την ομιλία του και στο βάθος ακούγεται η φωνή μιας κυρίας, που τον ρωτούσε κάτι. Πώς είπατε, της είπε ο Στέφανος διακόπτοντας τον λόγο του. Η παρευρισκόμενη τον ρώτησε για το δυστύχημα στα Tέμπη, για να εισπράξει την απάντηση από τον κ. Κασσελάκη, ότι «τα Τέμπη, δεν θα τα ξεχάσουμε ποτέ».
Εν συνεχεία κι ενώ όλοι ανέμεναν το όνομα του κινήματος, ο Στέφανος Κασσελάκης, τους είπε πως αυτό, θα πρέπει να το διαλέξουν μόνοι τους, γιατί το κίνημα είναι δικό τους κι αυτός υπηρέτης τους. «Με ρωτάτε αυτό το κίνημα, όταν γίνει κόμμα, πώς θα λέγεται; Ξέρετε κάτι; Εσείς θα αποφασίσετε πώς θα λέγεται. Είναι δικό σας. Δεν είναι δικό μου. Αυτό το κίνημα προόδου θα το βαφτίσετε εσείς. Εσείς θα είστε οι ιδιοκτήτες και ο πρόεδρός του ο υπηρέτης σας».
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, δεσμεύτηκε στους ακροατές του πως δεν θα τους προδώσει ποτέ, ενώ προσέθεσε: «Σας αγαπώ πολύ. Δεν θα το βάλω κάτω ποτέ. Πάμε να κάνουμε τη μεγάλη ανατροπή στην πολιτική αυτού του τόπου. Πάμε δυνατά».
Και ερωτώ: έχετε πολλάκις ακούσει τέως αρχηγούς κομμάτων να αυτολογοκρίνονται, χαρακτηρίζοντας τον εαυτό τους ως «ηλίθιο»; Ρητορικό είναι το ερώτημα. Συνήθως ο λαός τους χαρακτηρίζει έτσι κι αυτοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.
Σας ρωτώ επίσης, πόσες φορές πολιτικός διακόπτει την ομιλία του, όταν τον ρωτά κάτι κάποιος από το πλήθος; Η απάντηση είναι ποτέ. Στην καλύτερη των περιπτώσεων η ασφάλεια του θα τον απομακρύνει ταχέως από τον χώρο και δεν θα του επιτραπεί να απευθύνει κανένα ερώτημα στον πολιτικό, για το οποίο δεν είναι έτοιμος να απαντήσει. Μην ξεχνάμε τις περιπτώσεις που πολίτες έχουν απομακρυνθεί σηκωτοί, επειδή τόλμησαν να απευθύνουν τον λόγο στον βουλευτή ή υπουργό.
Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια σας έχει πει πολιτικό πρόσωπο «σας αγαπώ πολύ»; Μήπως, τον τελευταίο καιρό έχετε να ακούσετε ακόμη κι από οικεία πρόσωπα αυτή την τόσο ποθητή και θελκτική στα αυτιά φράση, ακόμη κι αν δεν την εννοεί ο εκφωνητής της 100%;
Τέλος, πόσες φορές σας έχει ανατεθεί να βαφτίσετε ως σύγχρονοι νονοί ένα κίνημα-κόμμα, του οποίου ο αρχηγός θα είναι «υπηρέτης σας»; Πόσες φορές σας έχει πει κάποιος γνωστός σας ή και άγνωστος, έστω και χαριτολογώντας, ότι θα είναι ο υπηρέτης σας, έστω και για λίγα λεπτά, φτιάχνοντας σας τη διάθεση;
Ουδείς γνωρίζει, αν όντως ο Στέφανος υπηρετήσει αρμοδίως κι αξιοκρατικώς τον λαό και κάνει όλα αυτά που υπόσχεται. Οφείλουμε όμως να του αναγνωρίσουμε, ότι μίλησε στην καρδιά και την ψυχή μας, μας άγγιξε ακόμη κι αν δεν ανήκουμε στην αριστερά, ακόμη κι αν δεν μας αγαπά αληθινά. Χαλάλι! Αρκεί που μας έφτιαξε τη μέρα.
Υ.Γ. Στέφανε, κι εμείς σ’ αγαπάμε, επίσης.
