Αφού φτάσαμε στο τέλος των ψευδαισθήσεων, όπως την ύπαρξη διεθνούς δικαίου, μπορούμε να μιλάμε ανοικτά: ναι, η Ευρώπη απέκρουσε την προσάρτηση της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ αλλά όχι, δεν έχει άλλον άσσο στο μανίκι.
Θέλει τη Γροιλανδία
Σοβαροί αναλυτές δικαίως ψέγουν την ΕΕ ότι ξύπνησε και άρχισε να επικαλείται το διεθνές δίκαιο μόνο όταν κινδύνευσε ευρωπαϊκό έδαφος.
Μέχρι το Νταβός, Βρυξέλλες και κράτη-μέλη έκαναν «γαργάρα» την γενοκτονία στη Γάζα, την εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα με την απαγωγή του Μαδούρο, τις εξωδικαστικές εκτελέσεις αμάχων στην Καραϊβική από τις ΗΠΑ και άλλες πολεμικές ενέργειες του Τραμπ που καμία σχέση δεν έχουν με την Χάρτα του ΟΗΕ.
Δυστυχώς για την Ευρώπη η νίκη είναι προσωρινή αφού η Ουάσιγκτον έκανε πίσω, μπρος σε μια συσπείρωση ευρωπαίων με σύμπτωση συμφερόντων, καθώς βρέθηκαν να απειλούνται από την σύμμαχο- υποτίθεται- Αμερική.
Η ιστορία με την Γροιλανδία αναμένεται να έχει συνέχεια. Ο Τραμπ πρόσθεσε το αρκτικό νησί στην Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Πενταγώνου, μαζί με τα εδάφη που θεωρούνται κρίσιμα για «στρατιωτική και εμπορική πρόσβαση» όπως Παναμά και Κόλπο του Μεξικό.
Στο ίδιο έγγραφο που μόλις δημοσιεύτηκε, η Ευρώπη αξιολογείται απλά ως «σημαντική» με «μειούμενο μερίδιο στην παγκόσμια οικονομική ισχύ».
«Μέτρησαν» την Ευρώπη
Υπερβολική ίσως η αξιολόγηση των ΗΠΑ για την δεύτερη οικονομία παγκοσμίως (με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ) αλλά όχι εκτός πραγματικότητας, ειδικά μετά τον μαρασμό της γαλλογερμανικής ατμομηχανής.
Δυστυχώς για την Ευρώπη η αξιολόγηση της Ουάσιγκτον προμηνύει νέο χτύπημα από τον Τραμπ με αφορμή και πάλι τη Γροιλανδία. Την επόμενη φορά όμως δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι το ίδιο «κόλπο», η ευρωπαϊκή απειλή να χτυπηθεί η αμερικανική οικονομία, θα λειτουργήσει.
Η Ουάσιγκτον μέτρησε την ευρωπαϊκή αντίδραση και δεν θέλησε να ρισκάρει εκτίναξη επιτοκίων με τον Τραμπ να χάνει την μάχη της καθημερινότητας στις ΗΠΑ που θα κρίνει το Κογκρέσο τον Νοέμβρη.
Εφόσον δεν μπορεί… ελπίζουμε να βομβαρδίσει τους Ευρωπαίους, η άλλη λύση είναι να διασπάσει το μέτωπο που δημιουργήθηκε έστω ad hoc, υπέρ Δανίας-Γροιλανδίας.
Πόσο δύσκολο θα ναι αυτό όταν εκτός από τους ανοιχτά τραμπικούς ευρωπαίους συμμάχους τύπου Όρμπαν, ούτε η αντι-ρωσική Βαλτική, ούτε η νατοϊκά απαραίτητη Πολωνία έσπευσαν να στηρίξουν έμπρακτα την Γροιλανδία;
Πόσο θα λειτουργεί ουσιαστικά ευρωπαϊκά ο γαλλογερμανικός άξονας, όταν Μερτζ και Μακρόν έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα -και λόγω συμφωνίας Mercosur- με το Βερολίνο να προσεταιρίζεται τη Ρώμη;
Διαβάστε επίσης:
Η ματωμένη ICE του Τραμπ βυθίζει τις ΗΠΑ στο χάος
