Η Θεσσαλονίκη κάθε Δεκαπενταύγουστο είναι σαν να πατάς pause στο Netflix: όλα σταματούν, το σκηνικό μένει παγωμένο κι εσύ ψάχνεις το τηλεκοντρόλ.
Γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας
Άδεια Τσιμισκή, κατεβασμένα ρολά, στάσεις ΟΑΣΘ που μοιάζουν με εγκαταλελειμμένα σπιτάκια σε survival game. Αν δεν υπήρχαν οι τουρίστες, θα νόμιζες ότι γύριζαν remake το 28 μέρες μετά.
Κι εκεί μπαίνει το «Μάννα εκ Τουρισμού». Η πόλη γεμίζει με Βαλκάνιους, Γερμανούς και κάτι χαρούμενους Αμερικανούς που τραβούν φωτογραφίες τον Λευκό Πύργο λες και μόλις ανακάλυψαν τον Παρθενώνα. Τα μαγαζιά ξαναβρίσκουν ανάσα, τα τραπεζάκια γεμίζουν. Αλλά το ταμείο; Αδειανό σαν προεκλογική υπόσχεση.
Οι τουρίστες ξοδεύουν με φειδώ, κι οι ντόπιοι επιχειρηματίες κλαίνε με το δίκιο τους: ναι μεν περισσότερος κόσμος, αλλά λιγότερος τζίρος. Είναι αυτό που λέμε: γεμάτη πλατεία, άδεια πορτοφόλια. Ουσιαστικά, το Instagram της πόλης πάει καλύτερα από την οικονομία της.
Και τι κάνει ο Δήμος; Το κλασικό: ανακοινώνει «στρατηγικές» για τον τουρισμό, με κάτι PowerPoint γεμάτα βελάκια και χρώματα, λες και μιλάμε για την αποστολή στο φεγγάρι. Στην πράξη, η μόνη πολιτική είναι: «να έρθουν οι τουρίστες να σώσουν την κατάσταση». Ένα μοντέλο τόσο βιώσιμο όσο το μετρό που θα λειτουργούσε το 2012.
Η αλήθεια είναι πικρή: η πόλη έχει ανάγκη τους τουρίστες, αλλά δεν ξέρει τι να τους κάνει πέρα από το να τους δείχνει τον Λευκό Πύργο και να τους σερβίρει μισό τζατζίκι στα Λαδάδικα. Καμία σοβαρή πολιτική για πολιτιστικό τουρισμό, για πράσινες υποδομές, για σύγχρονη εμπειρία. Όλα είναι στο mode: «ας έρθουν, κι ό,τι κάτσει».
Οι ξενοδόχοι βλέπουν πληρότητες να πέφτουν, τα εστιατόρια τζίρους να βουλιάζουν, αλλά το κράτος χαμογελάει αυτάρεσκα: «μα οι αφίξεις αυξήθηκαν 10%». Σαν να λες ότι πνίγεσαι αλλά τουλάχιστον μπήκαν παραπάνω άτομα στην πισίνα.
Και βέβαια, η ΔΕΘ έρχεται τον Σεπτέμβρη για να μας υπενθυμίσει ότι η μόνη σταθερή τουριστική στρατηγική αυτής της πόλης είναι: να φέρνουμε κόσμο για να ακούσει ψεύτικες υποσχέσεις από πολιτικούς. Δηλαδή, αν ο τουρισμός είναι το μάννα εξ ουρανού, το κράτος και ο δήμος φροντίζουν να το μετατρέψουν σε PowerPoint με γραμματοσειρά Comic Sans.
Μέχρι τότε, θα πορευόμαστε με τουρίστες που βγάζουν φωτογραφίες μπροστά στον Θερμαϊκό (χωρίς να ξέρουν τι κρύβει από κάτω) και με επιχειρηματίες που γεμίζουν καρέκλες αλλά όχι συρτάρια.
Η Θεσσαλονίκη έχει βρει, χωρίς να το καταλάβει, το απόλυτο νέο brand της:
«Έλα να μας σώσεις, αλλά μην ξοδέψεις πολλά».
