Όταν λέγαμε «θα μπουν όλα σε τάξη», δεν εννοούσαμε ότι θα τιμωρείται η γιαγιά που ζει με 423 ευρώ γιατί κάποιος άλλος δήλωσε «τυφλός» και οδηγούσε φορτηγό.
του Δημήτρη Δραγώγια
Ούτε εννοούσαμε ότι ο έντιμος αγρότης που οργώνει τη γη του εδώ και 30 χρόνια, θα βλέπει τις αποζημιώσεις του να κόβονται με το επιχείρημα: «Κάποιοι άλλοι έπαιρναν χωρίς να δικαιούνται».
Κι όμως, βρισκόμαστε στην Ελλάδα της λογικής «όλοι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου — και βλέπουμε».
ΟΠΕΚΕΠΕ: Το χωράφι δεν κάνει like
Οι τίμιοι αγρότες είναι το νέο… οικονομικό πείραμα. Μετά τα λάθη και τις καθυστερήσεις, ήρθε και το κερασάκι: θα πληρωθούν (;) αφού το σύστημα «καθαρίσει». Πότε; Κανείς δεν ξέρει. Πώς; Με excel, φαίνεται.
Οι μισοί παραγωγοί δεν ξέρουν καν αν θα πάρουν αποζημιώσεις φέτος, αλλά έχουν ήδη πάρει οδηγίες για το τι να προσκομίσουν του χρόνου. Λες και τους λέμε: «Καλλιέργησε υπομονή φέτος, σιτάρι του χρόνου».
Η κυβέρνηση; Κάπου ανάμεσα σε ένα non-paper και μια σύσκεψη, αναζητά τον ένοχο. Δεν βρίσκει, αλλά στο μεταξύ κόβει τις ενισχύσεις. Γιατί πιο εύκολο να τιμωρήσεις τους πάντες, παρά να εντοπίσεις τους λίγους.
Αναπηρικά επιδόματα: Μαϊμού vs Άνθρωποι
Εδώ το σενάριο γίνεται ακόμη πιο σκοτεινό. Κάποιοι (πολλοί) πήραν επιδόματα χωρίς να τα δικαιούνται. Αποτέλεσμα; Οι επιτροπές του ΚΕΠΑ θυμίζουν σήμερα reality επιβίωσης.
Άνθρωποι με βαριές αναπηρίες κόβονται με συνοπτικές διαδικασίες, επειδή «το σύστημα δέχεται πιέσεις». Κι αν θες να επανεξεταστείς, πάρε αριθμό και ραντεβού για τον Σεπτέμβρη του 2026. Μέχρι τότε, βγάλε άκρη μόνος σου.
Ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί με ένα είδος πεισματικής αδιαφορίας, σαν να λέει: «Ξέρουμε πως δεν φταις, αλλά… δεν είμαστε σίγουροι, οπότε καλύτερα όχι».
Πολεοδομίες: Μελλοντικό ντοκιμαντέρ στο Netflix
Σε «τουριστικό» δήμο, υπάλληλος πολεοδομίας έχει μαζέψει 45 μηνύσεις και άλλα τόσα εξώδικα. Όχι επειδή έκανε κάτι, αλλά επειδή κάποιος πριν από αυτόν υπέγραφε «με το ένα χέρι» και έπαιρνε φακέλους με το άλλο.
Πλέον δεν εκδίδεται τίποτα. Ούτε άδεια για σκίαστρο. Όχι από αμέλεια — από τρόμο. Οι μηχανικοί φυσάνε και το γιαούρτι, οι υπάλληλοι ζητάνε… ψυχολόγο αντί για σύμβουλο τεχνικών έργων.
Από τη Μήλο και τη Σαντορίνη ως τη Σιθωνία, το χτίσιμο μοιάζει με παράνομο σπορ. Αν θέλεις βεράντα, κάνε τάμα. Αν θέλεις άδεια, φτιάξε σειρά στο Netflix: «Δημόσια Διοίκηση: Η Αναμονή».
Η απορία του πολίτη: Ποιος τελικά πληρώνει;
Σε κάθε υπόθεση – ΟΠΕΚΕΠΕ, ΚΕΠΑ, Πολεοδομίες – υπάρχει ένα κοινό μοτίβο: η κυβέρνηση αντί να διαχειριστεί τους ενόχους, επιλέγει να τιμωρήσει τους πάντες. Ένα είδος κρατικής οκνηρίας, μεταμφιεσμένης σε «αυστηρότητα».
Μαζί με τα ξερά, καίγονται και τα χλωρά. Μόνο που τα ξερά συνήθως την γλιτώνουν, γιατί ξέρουν κάποιον. Ή είναι κάποιος.
Οι πραγματικά αδύναμοι, οι νομοταγείς, οι εργατικοί, είναι πάντα αυτοί που πρέπει να αποδείξουν ξανά και ξανά την αθωότητά τους. Κάθε φορά. Από την αρχή. Σαν να παίζουν στο «Squid Game – Δημόσιας Διοίκησης».
Το δίδαγμα, αν υπάρχει ακόμα χώρος για τέτοια:
Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με γενικές παραγραφές ούτε με μαζικά “reboot”. Θέλει στόχευση, δικαιοσύνη, διάκριση. Το κράτος δεν είναι στρατόπεδο. Είναι καταφύγιο.
Κι όταν η εξουσία δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον τίμιο από τον απατεώνα, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι πολίτες. Είναι η ίδια.
Γιατί στο τέλος, η κοινωνία δεν θα θυμάται ποιος έκλεψε επίδομα. Θα θυμάται ποιος την άφησε χωρίς κανένα.
Εκτός κι αν είσαι ήδη γραμμένος σε λίστα. Εκεί, καίγονται μόνο τα χλωρά. Τα ξερά μπαίνουν στο υπουργικό.
