Για ακόμα μια φορά αναδεικνύεται κάτι που γνωρίζουμε άπαντες και πιο πολύ οι απλοί πολίτες, οι Έλληνες δεν μπορούν να ζήσουν, όχι μόνο δυσκολεύονται, δεν βγαίνουν!
Τα στοιχεία έρευνας της Randstad Workmonitor 2026 το αναδεικνύουν…
Καταρχάς, ενώ το 100% των εργοδοτών δηλώνει βέβαιο ότι έρχεται ανάπτυξη για τις επιχειρήσεις το 2026, μόλις το 38% των εργαζομένων το πιστεύει. Γιατί; Διότι μάλλον η «ανάπτυξη» φαίνεται μόνο στα χαρτιά και οι μισθοί τελειώνουν στα μέσα του μήνα.
Κι όταν ο μισθός τελειώσει; Αναγκαστικά θα ψάξεις για δεύτερη δουλειά.
Ήδη σε αυτό έχει προβεί ή το προγραμματίζει το 51% των εργαζομένων!
Όχι, δεν φιλοδοξούν να χτίσουν καριέρα και περιουσίες αυτοί οι άνθρωποι, να πληρώσουν το υπερκοστολογημένο ρεύμα θέλουν, το υπέρογκο ενοίκιο και το πανάκριβο σούπερ μάρκετ.
Πώς γίνεται να μιλάμε για ανάπτυξη και ευημερία, την ώρα που η κοινωνία δουλεύει διπλοβάρδιες;
Ύστερα εμφανίζεται η τεχνητή νοημοσύνη, το «μέλλον» που υπόσχονται, ότι θα μας λύσει τα χέρια και θα είναι κάτι σαν τον προσωπικό μας βοηθό…
Τα ευρήματα από τους εργαζομένους στην Ελλάδα δείχνουν στο 75% ότι ξέρουν να χειρίζονται τις νέες τεχνολογίες, όμως την ίδια ώρα οι μισοί πιστεύουν ότι η ΤΝ θα ωφελήσει τις εταιρείες στο τέλος της ημέρας και όχι τους ίδιους. Άλλωστε ξέρουν πολύ καλά πώς πάει το έργο, η περισσότερη παραγωγικότητα δεν σημαίνει περισσότερα χρήματα και στο βάθος… η αντικατάσταση θέσεων εργασίας από τους υπολογιστές.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, φτάνουμε στο ζήτημα της εμπιστοσύνης στους χώρους εργασίας. Ή μάλλον… στην απουσίας της.
Η Ελλάδα καταγράφει χαμηλότερα επίπεδα εμπιστοσύνης σχεδόν σε όλα τα επίπεδα σε σχέση με τον διεθνή μέσο όρο. Μόλις το 63% των εργαζομένων δηλώνει ότι εμπιστεύεται τη διοίκηση της εταιρείας του, όταν διεθνώς το ποσοστό φτάνει το 72%. Ούτε καν μεταξύ συναδέλφων δεν υπάρχει η ασφάλεια που θα έπρεπε, μόνο το 69% δηλώνει εμπιστοσύνη, έναντι του 76% παγκοσμίως.
Ακόμη πιο σκούρα είναι τα πράγματα στις σχέσεις με τους προϊσταμένους. Εδώ το 65% λέει ότι έχει καλή σχέση μαζί τους, ενώ μόνο το 62% πιστεύει ότι ο προϊστάμενος έχει πραγματικά στο μυαλό του το δίκαιο του εργαζόμενου. Απίστευτο μα σχεδόν 4 στους 10 δουλεύουν χωρίς να νιώθουν ότι κάποιος τους στηρίζει και φυλά τα νώτα τους.
Όταν δεν εμπιστεύεσαι, μοιραία θα θες και να φύγεις.
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δεν παραιτούνται επειδή «βαρέθηκαν», τέτοια πολυτέλεια είναι όνειρο θερινής νυκτός! Παραιτούνται γιατί δεν αντέχουν. Το 33% έχει αφήσει τη δουλειά που δεν ταίριαζε με την προσωπική του ζωή, ενώ το 24% αποχώρησε επειδή δεν είχε ούτε την ελάχιστη αυτονομία, κοντολογίς ένας «μπαμπούλας» συνεχώς πάνω από το κεφάλι τους.
Αυτό το τραυματικό ιστορικό ευτυχώς έχει οδηγήσει σε περαιτέρω διεκδικήσεις, σχεδόν 4 στους 10 δηλώνουν ότι δεν θα αποδέχονταν νέα δουλειά χωρίς ευελιξία στον τόπο εργασίας, ενώ το 40% λέει ξεκάθαρα «όχι» σε θέση χωρίς ευελιξία στο ωράριο. Όχι επειδή έγιναν ξαφνικά «κακομαθημένοι», αλλά διότι γνωρίζουν πλέον ότι χωρίς ισορροπία, δεν υπάρχει ζωή.
Κι όμως, ενώ οι εργαζόμενοι σε ποσοστό 77% λένε ότι αποδίδουν καλύτερα όταν συνεργάζονται, όταν νιώθουν μέρος μιας ομάδας οι εργοδότες βλέπουν αλλιώς τα πράγματα. Το 85% των αφεντικών θεωρεί ότι η τηλεργασία και η υβριδική εργασία δυσκολεύουν τη συνεργασία.
Με άλλα λόγια οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, γνωρίζουν σε βάθος τι απαιτείται προκειμένου να υπάρχει η μέγιστη αποδοτικότητα, όμως το σύστημα το αγνοεί εκκωφαντικά. Όσο η εργασία παραμένει κακοπληρωμένη, επισφαλής και εξουθενωτική, όσα ωραία λόγια κι αν ακούμε για ανάπτυξη, καινοτομία και μέλλον από κυβερνώντες και αφεντικά, η πραγματικότητα θα έρχεται να διαψεύσει το αφήγημα.
Διαβάστε επίσης:
Metron Analysis: Στο πλευρό των αγροτών η κοινωνία – Ανεβαίνει η δημοφιλία Καρυστιανού
Ο Χαρίτσης «δείχνει» Λαϊκό Μέτωπο απέναντι στη Δεξιά και τον Τραμπισμό
