Τον τελευταίο καιρό η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται διαρκώς γύρω από πρόσωπα, σενάρια, δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις. Όμως η πραγματική πολιτική δεν είναι αυτό. Η πραγματική πολιτική αφορά τη ζωή των ανθρώπων. Αφορά το πώς θα ζήσουν καλύτερα οι πολίτες, πώς θα αποκτήσουν προοπτική οι νέοι και πώς θα μπορέσει μια οικογένεια να σχεδιάσει το μέλλον της με ασφάλεια και αισιοδοξία.
Ίσως, λοιπόν, έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε ξανά για πολιτική.
Οι Έλληνες πολίτες δεν ξυπνούν το πρωί αναρωτώμενοι ποιος θα επικρατήσει στο επόμενο πολιτικό επεισόδιο. Αναρωτιούνται πώς θα βγάλουν τον μήνα. Πώς γίνεται, έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων να παραμένει στις χαμηλότερες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πώς γίνεται οι μισθοί να εξαντλούνται πριν τελειώσει ο μήνας και η ακρίβεια να συνεχίζει να διαβρώνει το εισόδημα νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Το ίδιο συμβαίνει και με το στεγαστικό πρόβλημα, που εξελίσσεται σε μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές προκλήσεις της εποχής μας. Για χιλιάδες νέους ανθρώπους η απόκτηση ή ακόμη και η ενοικίαση κατοικίας έχει μετατραπεί σε άπιαστο στόχο. Η κυβέρνηση αρνείται να προχωρήσει σε ουσιαστικές παρεμβάσεις που θα περιορίσουν δραστικά τις στρεβλώσεις που δημιουργούν η ανεξέλεγκτη βραχυχρόνια μίσθωση και η Golden Visa σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας. Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχουν τα αναγκαία κίνητρα για να αυξηθεί το διαθέσιμο στεγαστικό απόθεμα, ούτε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας που να δίνει πραγματικές λύσεις στους νέους και στις ευάλωτες οικογένειες.
Παράλληλα, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις εξακολουθούν να ασφυκτιούν. Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται αντιμέτωπη με υψηλά λειτουργικά κόστη, περιορισμένη πρόσβαση στη χρηματοδότηση και ένα περιβάλλον που συχνά ευνοεί τους λίγους εις βάρος των πολλών. Την ίδια στιγμή, το ιδιωτικό χρέος συνεχίζει να διογκώνεται, γονατίζοντας νοικοκυριά και επαγγελματίες που προσπαθούν να σταθούν όρθιοι.
Αυτά είναι τα ζητήματα που πρέπει να κυριαρχήσουν στον δημόσιο διάλογο. Όχι οι προσωπικές στρατηγικές και οι επικοινωνιακές εντυπώσεις. Από τη μία πλευρά βρίσκεται μια κυβέρνηση που δεν εξηγεί πειστικά γιατί η χώρα χρειάζεται ακόμη μία τετραετία με το ίδιο μοντέλο διακυβέρνησης. Από την άλλη, υπάρχουν πολιτικοί σχηματισμοί που επενδύουν κυρίως στα πρόσωπα των αρχηγών τους, χωρίς συνεκτικό σχέδιο, χωρίς αξιοπιστία και χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις για τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερους διαχειριστές της επικαιρότητας. Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, κοινωνικής δικαιοσύνης και θεσμικής αξιοπιστίας. Χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις και ανθρώπους που μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη επειδή έχουν προτάσεις, συνέπεια και γνώση.
Η επόμενη μέρα δεν θα κριθεί από τα συνθήματα. Θα κριθεί από το ποιος μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Εκεί πρέπει να επιστρέψει η πολιτική. Και εκεί, τελικά, θα κριθούν όλοι.
