Νέος πρόεδρος παλιά καθήκοντα. Πρώτη συνέντευξη του Γαβριήλ Σακελαρίδη, άμα τη αναλήψει του προεδρικού θώκου της ΝΕ.ΑΡ, μια από τα ίδια στη στοχοθέτηση… «Ο Τσίπρας είναι η αφετηρία της κρίσης αξιοπιστίας της Αριστεράς», μας ενημέρωσε ή τουλάχιστον αυτό επέλεξε ο σταθμός (9.84) να προβάλλει.
Έμπειρος είναι ο Γαβριήλ, ήξερε ότι κάθε του αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα, θα επισκίαζε στόχους, προγράμματα, πολιτικές, συνεργασίες, προτάσεις και τα συναφή, αρκούντως σημαντικά. Ας μείνουμε όμως σε αυτό: εύκολο θα ήταν για την Αριστερά. Πετάς τον Τσίπρα κι ο δρόμος προς την εξουσία είναι ορθάνοιχτος!
Ισχύει; Δεν νομίζω. Στο come back χωρίς την Αριστερά, όπως τη γνωρίσαμε στην ημεδαπή και ειδικά μετά τις εκλογές του 2019, είμαστε σήμερα!
Πως την γνωρίσαμε όμως; Σε ένα ατέρμονο παιχνίδι μουσικές καρέκλες με υπόκρουση το Bella ciao.
Το εντυπωσιακό για τον κ. Σακελαρίδη, είναι ότι εκείνος, προς τιμήν του, αρνήθηκε να μπει σε αυτό το παιχνίδι.
Έμεινε «ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων…». Καλός για τις παρέες κακός για Κυβερνήτης… Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η αφετηρία της κρίσης αξιοπιστίας της Αριστεράς που χρεώνει στον Αλέξη Τσίπρα, ο νέος πρόεδρος της ΝΕΑΡ. Η αδυναμία της δηλαδή να προβάλει, απέναντι στον καπιταλισμό και εσχάτως στον καζινοκαπιταλισμό και την κυριαρχία των funds και των Οίκων αξιολόγησης, μια εναλλακτική και πάνω απ’ όλα πειστική πρόταση διακυβέρνησης.
Αυτό ο Αλέξης μοιάζει να το κατάλαβε και με ελαφρά πηδηματάκια βγήκε από τον κύκλο των χαμένων ποιητών. Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτό που για τον κ. Σακελαρίδη είναι πρόβλημα «ότι ο κ. Τσίπρας είναι ικανός να πει και αριστερά και δεξιά πράγματα ανάλογα με το ακροατήριο και ανάλογα με τη συνθήκη» (έτσι ακριβώς το είπε), για το νέο κυβερνητικό «brand» που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας, είναι ατού, «από ένα κριάρι δυο τομάρια»!
Να απευθύνεσαι δηλαδή και στον κεντρώο χώρο έχοντας στο σακούλι σου μια αριστερή πρόταση διακυβέρνησης της χώρας… Αν μάλιστα αφήσει στην άκρη και τις μουσικές καρέκλες και κρατήσει το Bella ciao τότε «ναι»…
