Ζούμε στην εποχή όπου ο βομβαρδισμός των εγκαταστάσεων του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν αντιμετωπίζεται ως μια απλή είδηση στη σκαλέτα της ένοπλης αντιπαράθεσης. Ως μια φυσιολογική εξέλιξη του πολέμου. Καμία αναφορά σε πιθανές συνέπειες αν τα 400+ κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου ήταν εκεί αποθηκευμένα και τι θα σήμαινε αυτό για την ευρύτερη περιοχή.
Ζούμε στην εποχή που δύο άνθρωποι, δύο ηγέτες, ο πρόεδρος της Αμερικής και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ αποφάσισαν να ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας, ξεκινώντας ένα πόλεμο με απρόβλεπτες και παγκόσμιες συνέπειες και η η διεθνής κοινότητα – οργανισμοί και κυβερνήσεις – παρακολουθεί με τα μάτια ερμητικά κλειστά μπροστά στην κατάλυση του δικαίου και της έννομης τάξης.
Ζούμε στην εποχή που ο πρόεδρος της παγκόσμιας κυρίαρχης δύναμης θυμίζει περισσότερο χαρακτήρα βγαλμένο από γουέστερν της ασπρόμαυρης δεκαετίας του ‘70 παρά πολιτικό που κατοικοεδρεύει στο Λευκό Οίκο. Απειλεί χώρες, προσβάλει άλλους ηγέτες, εκβιάζει καταστάσεις, επιτίθεται απρόκλητα, ξεκινά πολέμους και αποσταθεροποιεί έναν ολόκληρο πλανήτη για το γινάτι ενός ανικανοποίητου εγώ. Η ανακολουθία των δηλώσεών του, ο ακραίος και ασύμβατος με το αξίωμα, αυθορμητισμός του και το ασυγκράτητο εγώ του, μοιάζουν με θηλιά την οποία ο ίδιος σφίγγει ολοένα και περισσότερο στον εαυτό του.
Οι δηλώσεις του περί συντριβής των Ιρανών έχουν απαντηθεί με ηχηρές διαψεύσεις από την Τεχεράνη. Η εντυπωσιακή επιχείρηση και τα συντριπτικά χτυπήματα έμειναν ως τίτλοι σε ένα ημερολόγιο που χρόνος κυλά με καταστροφή και θανάτους. Με απαγορεύσεις και λογοκρισία της καταγραφής και μετάδοσης των απωλειών και των τραυματιών από τα μέσα ενημέρωσης. Με απαγορεύσεις στην πρόσβαση στα σημεία που χτυπήθηκαν στο Ισραήλ, στο Ιράν, στις χώρες του Κόλπου και πλησίον των αμερικανικών βάσεων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και πλέον συμπληρώνονται με τελεσίγραφα που αναδεικνύουν το αδιέξοδο και τη γύμνια του “Βασιλιά”.
Ζούμε στην εποχή που ο ισραηλινός πολιτικός που επένδυσε στον πόλεμο με το Ιράν εδώ και τριάντα χρόνια, άδραξε την ευκαιρία να κατεβάσει τον άσο στο τραπέζι σε μια χρονική στιγμή που το πολιτικό του κεφάλαιο βρισκόταν σε κρίσιμη καμπή – έστω κι αν είχε ανακάμψει μερικώς λόγω του πολέμου στη Γάζα. Έχοντας πλέον εταίρο για να στηρίξει τον πόλεμο και αδιαφορώντας για τον παραλογισμό του εγχειρήματος έκανε πραγματικότητα το όραμα μιας ζωής . Κι όταν έγινε κατανοητό πως το εγχείρημα δε βγαίνει και πως ο μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο σε συμμαχία με τον ισχυρότερο και πιο εξελιγμένο στρατό της Μέσης Ανατολής, δεν αρκούν για να γονατίσουν το καθεστώς στην Τεχεράνη και να κρατήσουν ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου – κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου – μίλησε για το δίκαιο, την ειρήνη και κάλεσε την Ευρώπη να αναγνωρίσει τον ιρανικό κίνδυνο μπαίνοντας στον πόλεμο.
Ζούμε στην εποχή που οι παλαιστίνιοι έπαψαν να έχουν όνομα. Περιγράφονται με αριθμούς σε μια μακάβρια λίστα θανάτου η οποία δεν αναφέρεται καν ως είδηση στην παγκόσμια ενημέρωση. Εντάσσεται και αυτό στην νέα κανονικότητα που βιώνουμε. Συνηθίσαμε στον θάνατο. Αποδεχθήκαμε την ταμπέλα του τρομοκράτη ως δικαιολογία για τις αδικαιολόγητες και εν ψυχρώ δολοφονίες αμάχων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Βρήκαμε τρόπο να μην ακούμε τις φωνές της πείνας και του πόνου από τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Να δεχόμαστε αναντίρρητα ότι, τα νοσοκομεία αποτελούν νόμιμο στόχο γιατί είναι τα κρησφύγετα των τρομοκρατών. Να εκτοπίζονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι με μια εντολή από έναν στρατό και μην προβληματιζόμαστε για το χαρακτήρα των ενεργειών αυτών. Να καταγράφονται από κάμερα, στρατιώτες που βιάζουν ομαδικά παλαιστίνιο κρατούμενο, να κρίνονται αθώοι από δικαστήριο και να διώκεται η εισαγγελέας που ανέδειξε το έγκλημα. Να απαλλάσσεται από κάθε κατηγορία ο Γενικός Εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου Καρίμ Χαν μετά από έρευνα για φερόμενη σεξουαλική κακοποίηση (που συνέπεσε με την περίοδο που διαχειριζόταν τον φάκελο των εγκλημάτων πολέμου από το Ισραήλ) και η είδηση να μην υπάρχει ούτε ως μονόστηλο.
Συνηθίσαμε να κοιτάμε αλλά να μην βλέπουμε όταν οι έποικοι πυρπολούν τα σπίτια ή λαμπαδιάζουν ολόκληρες γειτονιές στη Δυτική Όχθη. Ακόμα κι όταν οικογένειες με παιδιά κοιμούνται μέσα σε αυτά τα βράδια. Να περνά αδιάφορα η είδηση ότι οι στρατιώτες που σκότωσαν μια μάνα μαζί τον πατέρα και τα δύο τους παιδιά σε ένα αυτοκίνητο πριν από μια εβδομάδα, δεν θα διωχθούν γιατί η στρατιωτική δικαστική υπηρεσία απεφάνθη πως δεν προκύπτει δόλος. Να εγκαλείται για εμμονή από τον Ισραηλινό ομόλογό του, ο Γερμανός Υπουργός των εξωτερικών όταν μιλά για τυφλή βία, ανεξέλεγκτες κι εγκληματικές ενέργειες από τους εποίκους και η Ευρωπαϊκή Ένωση να απέχει ακόμα και ως σχολιαστής από τα όσα συμβαίνουν.
Ζούμε στην εποχή που ισραηλινός αξιωματούχος δηλώνει πως τα χωριά του Λιβάνου που συνορεύουν με την κατεχόμενη μεθόριο του Ισραήλ, θα έχουν την ίδια τύχη με τη Γάζα. Θα ισοπεδωθούν. Κι όμως καμία χώρα από ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο, δεν βγήκε να καταδικάσει τη δήλωση αυτή. Ανεχόμαστε τον ξεριζωμό και την καταστροφή ως αναγκαία συνθήκη μιας προσχηματικής ασφάλειας. Κανονικότητα και αυτό. Έστω κι αν το Ισραήλ δεν τήρησε στο ελάχιστο την προηγούμενη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στο Λίβανο ή ακόμα και τώρα εκείνη τη Συμφωνία των 20 σημείων για τη Γάζα.
Παρακολουθούμε (για τέταρτη φορά) τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Νότο να βρίσκουν τη σθεναρή αντίσταση των μαχητών της Χεζμπολάχ και εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται πως οι εκτιμήσεις και οι πληροφορίες των ισραηλινών υπηρεσιών για το αξιόμαχο της οργάνωσης και το οπλοστάσιο της, δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Ήδη σε στρατιωτικούς κύκλους του Τελ Αβιβ αναφέρεται ως υπερβολή το σενάριο της ενιαίας κατάληψης των περιοχών (νοτίως του ποταμού Λιτάνι) που έχουν εκκενωθεί από κατοίκους. Οι επιχειρήσεις για τον έλεγχο των περιοχών θα χρειαστούν μήνες – εκτός κι αν προκύψουν κενά στον ανεφοδιασμό σε όπλα και πυρομαχικά για τη Χεζμπολάχ. Ακόμα κι αν αυτό συνέβαινε και ο IDF καταλάμβανε την περιοχή, θα αντιμετώπιζε τον ανταρτοπόλεμο από εκεί κι έπειτα και αυτό είναι ένα χειρότερο σενάριο, το οποίο το έχουν ζήσει και στο παρελθόν και οδήγησε τον Νετανιάχου να παύσει την επιχείρηση Γαλιλαία και να απομακρύνει τον στρατό από το Λίβανο το 2000.
Μπήκαμε πλέον στη τέταρτη εβδομάδα των επιχειρήσεων και αν κάτι προκύπτει ως βεβαιότητα, είναι ό,τι η ευκαιρία για απεμπλοκή απεμπολήθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο ήδη από την πρώτη εβδομάδα ενώ η κλιμάκωση δείχνει μονόδρομος. Σε αυτήν εδώ την εποχή, ένας πόλεμος ξεκίνησε δίχως ξεκάθαρους στόχους, χρονοδιάγραμμα και στρατηγική εξόδου. Ούτε καν σχέδιο για τη διασφάλιση της εφοδιαστικής αλυσίδας μέσω των Στενων του Ορμούζ δεν υπήρχε.
Ζούμε στην εποχή όπου μια χώρα που επί τριάντα χρόνια βρίσκεται σε καθεστώς κυρώσεων, δέχεται επίθεση και τον πόλεμο και ξαφνικά μαθαίνει ότι αυτός που της επιτέθηκε της επιτρέπει να εξάγει το φορτωμένο πετρέλαιο (κι αν έχει και λίγο ακόμα για φόρτωμα καλοδεχούμενο κι αυτό) γιατί θα στεγνώσουν οι τσέπες μας. Και αυτό τους το λένε την ώρα που τους βομβαρδίζουν…
Ζούμε στην εποχή όπου, ο Ντόναλντ Τράμπ και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου κρατούν τα κλειδιά της ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή κι αυτό είναι πραγματικότητα και όχι ένα ακραία υποθετικό σενάριο. Μια αισιόδοξη νότα (και λίγο υποθετική) ό,τι κάποιοι στο Λευκό Οίκο ίσως και να κατανοούν ότι αν ο πόλεμος δεν μαζευτεί γρήγορα – εμφανίζοντας ως νίκη κάποια από τις επόμενες φάσεις του και να επαναφέρουν στο προσκήνιο τις διαπραγματεύσεις- υπάρχει μεγάλη πιθανότητα για ανεξέλεγκτη διεύρυνση του μετώπου.
Το εντυπωσιακό σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις (όταν και αν αυτές επανέλθουν) είναι ό,τι το σχέδιο που διαρρέει ο Λευκός Οίκος εμφανίζει πάνω-κάτω τα ίδια δεδομένα και προτάσεις με εκείνες που βρίσκονταν σε εξέλιξη και ήταν κοντά σε συμφωνία, πριν το Ισραήλ και η Αμερική ξεκινήσουν τον πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση από Αμερικανός πρόεδρος έχει ξεκινήσει να χτίζει ήδη τον επόμενο πόλεμο και αυτός αφορά το εσωτερικό της χώρας του. «Οι Δημοκρατικοί είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Αμερικής μετά το θάνατο του Ιράν» δήλωσε.
Η επόμενη μέρα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ προμηνύεται εξίσου ενδιαφέρουσα αν λάβουμε ως κριτήριο το μέχρι στιγμής αποτύπωμα Τράμπ στα παγκόσμια πράγματα.
