Μέχρι να πεις “όλα τελείωσαν”, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη ανάψει τσιγάρο και κάνει brainstorming για την επόμενη επιστροφή του. Αν κάτι έχει αποδείξει η πολιτική ιστορία του πρώην πρωθυπουργού είναι πως ποτέ δεν αποσύρεται πλήρως· απλώς κάνει pause μέχρι να ξανακούσει τον εαυτό του να παίζει στο repeat.
Γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας
Και όχι, δεν είναι απλώς ζήτημα ματαιοδοξίας. Ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνο αυτό. Ο Τσίπρας –ο αθεράπευτα cool, αντισυμβατικός, μετα-επαναστατικός Αλέξης της Μεσογείων– δείχνει να προετοιμάζει την επόμενη φάση του, μακριά από τα φώτα αλλά μέσα στα τηλέφωνα. Πίσω από την κουρτίνα, αλλά μπροστά στο παρασκήνιο.
Επισήμως απέχει. Ανεπισήμως όμως χτίζει –αν όχι κόμμα– τουλάχιστον επιρροή. Όσοι τον ξέρουν καλά λένε πως το βλέμμα του “δουλεύει” ξανά. Διαβάζει, μιλά, τηλεφωνεί, κανονίζει καφέδες που κρατούν τρεις ώρες και λήγουν με το “θα δούμε” που μόνο αυτός ξέρει τι σημαίνει. Έχει απέναντί του έναν ΣΥΡΙΖΑ υπό κατάρρευση, έναν Κασσελάκη σε κρίση ταυτότητας και μια κοινωνία που, κουρασμένη από τον Μητσοτάκη αλλά πιο κουρασμένη από την αντιπολίτευση, αρχίζει να ψελλίζει το αδιανόητο: “μήπως τελικά ο Αλέξης…”.
Σύμφωνα με πληροφορίες από το πολιτικό κουαρτέτο του κέντρου, ο Τσίπρας αυτή τη στιγμή κινείται σε δύο ταμπλό. Το πρώτο: επιχειρεί να διατηρήσει έναν διακριτικό ρόλο ενορχηστρωτή, συντονίζοντας όσους επιβίωσαν από τη ΣΥΡΙΖΑϊκή ήττα και διατηρούν στοιχειώδη επιρροή. Το δεύτερο: συνομιλεί με ανθρώπους εκτός κομματικού κάδρου, κυρίως από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, δοκιμάζοντας αν υπάρχει έδαφος για μια “νέα αρχή” – με άλλο όνομα, άλλη δομή και guess what: χωρίς τις παλιές αμαρτίες.
Όχι, δεν φτιάχνει νέο κόμμα. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Αλλά φτιάχνει κάτι πιο επικίνδυνο: προσδοκία. Και αυτό, στην ελληνική πολιτική, είναι το πιο εύφλεκτο υλικό.
Οι προϋποθέσεις του comeback:
- Ο Κασσελάκης να «καεί» μόνος του – χωρίς καν ο Τσίπρας να χρειαστεί να τον “κάψει”. Το αφήγημα πρέπει να αυτοκαταρρεύσει.
- Η κοινωνική δυσαρέσκεια να μην εκφραστεί οργανωμένα αλλού, όπως στο ΠΑΣΟΚ ή σε κάποιο πιο trendy μόρφωμα.
- Ο ίδιος να πείσει ότι έχει αλλάξει, χωρίς να αλλάξει εντελώς. Να γίνει σοφότερος χωρίς να γίνει βαρετός. Να μην επιστρέψει ως εκείνος που “ήταν”, αλλά ως εκείνος που “θα μπορούσε να είναι”.
Δύσκολο; Ναι. Αλλά ο Τσίπρας δεν είναι ξένος στις δύσκολες επιστροφές. Τις θεωρεί σχεδόν τέχνη.
Ας είμαστε ειλικρινείς: αν υπάρχει ένας πολιτικός που έγινε θρύλος για το ανέφικτο, είναι ο Τσίπρας. Έκανε την επανάσταση να μοιάζει με παιδική χαρά και την κυβερνησιμότητα με τσίρκο – και τα δύο, με το ίδιο χαμόγελο.
Η γενιά του – η γενιά μας – τον αγάπησε όχι γιατί τα έκανε όλα σωστά, αλλά γιατί τους έκανε να πιστέψουν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα αλλιώς. Και τώρα που το “αλλιώς” κατέρρευσε, ίσως ήρθε η ώρα για μια νέα αυταπάτη. Όχι γιατί την αξίζουμε. Αλλά γιατί την χρειαζόμαστε.
Η πολιτική είναι σαν το θέατρο: εκείνοι που αποχωρούν με πάταγο, το κάνουν για να ξαναμπούν απ’ την πλαϊνή πόρτα όταν πέσει η αυλαία. Ο Τσίπρας ξέρει ότι οι πρωταγωνιστές μπορεί να αποσύρονται, αλλά οι ρόλοι δεν παύουν να υπάρχουν. Κάποιος πρέπει να τους υποδυθεί ξανά.
Το ερώτημα δεν είναι αν ο Τσίπρας θα επιστρέψει. Το ερώτημα είναι πότε – και αν εμείς θα είμαστε ακόμα εκεί να τον αναγνωρίσουμε.
Ή μήπως όχι;
