Η Ελλάδα έγινε ξανά πρωτοσέλιδο – αλλά για όλους τους λάθος λόγους. Επειδή μια ομάδα ακτιβιστών αποφάσισε να “τιμωρήσει” τουρίστες από το Ισραήλ, αποκλείοντας την αποβίβασή τους στη Σύρο.
Γράφει ο Μίλτος Σακελλάρης
Ειρηνικά μεν, αλλά βίαια στην ουσία, καθώς στερήθηκε από 1.700 ανθρώπους η ελευθερία να πατήσουν το πόδι τους στο νησί, επειδή δεν… εγκρίθηκαν από την αυτοανακηρυγμένη “συνείδηση” ορισμένων. Με το έτσι θέλω, όπως συνηθίζουν.
Ας μην ωραιοποιούμε τα πράγματα: πρόκειται για μια ντροπιαστική πράξη ηθικού τραμπουκισμού, με πρόσχημα τον πόλεμο στη Γάζα και στόχο πολίτες που δεν φέρουν καμία ευθύνη. Δεν πήραν καμία απόφαση.
Η υποκρισία των “αντιστασιακών”
Ποιοι είναι αυτοί που αποφάσισαν να τοποθετήσουν φραγμούς σε έναν από τους πιο βασικούς πυλώνες της ελληνικής κοινωνίας – τον τουρισμό;
Πρόκειται για τους ίδιους που θα φωνάξουν «ανοικτά σύνορα» για πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά ζητούν κλειστά λιμάνια για Ισραηλινούς. Για τους ίδιους που μιλούν για “ανθρώπινα δικαιώματα”, αλλά τα καταπατούν όταν οι άνθρωποι δεν ταιριάζουν στο ιδεολογικό τους πλαίσιο. Που μιλούν για “ειρήνη”, αλλά καταδιώκουν μεθοδικά όποιον τολμήσει να μην συμμερίζεται τον φανατισμό τους. Δεν είναι δικαίωμα τους να ταξιδέψουν ; Έχουμε Δημοκρατία ή όχι ;
Αυτό που έγινε στο πανέμορφο νησί δεν είναι διαμαρτυρία – είναι εκφοβισμός. Είναι αποκλεισμός ανθρώπων με βάση την εθνικότητά τους. Και αν λέγεσαι “προοδευτικός” και ανέχεσαι αυτό, τότε δεν είσαι υπέρ της ειρήνης. Είσαι επιλεκτικός τιμωρός, κρυμμένος πίσω από πανό.
Οι συνέπειες είναι πραγματικές – Όχι ιδεολογικές
Οι Ισραηλινοί τουρίστες δεν ήρθαν για να προπαγανδίσουν, ούτε να προκαλέσουν. Ήρθαν να δουν την Ελλάδα, να φάνε, να ψωνίσουν, να αφήσουν τα α λεφτά τους σε μια τοπική κοινωνία που τους χρειάζεται. Όπως χρειάζεται κάθε τουρίστα.
Αντιθέτως, οι διαδηλωτές πέτυχαν τα εξής, για τα οποία αδιαφορούν:
• Στέρησαν από δεκάδες οικογένειες μεροκάματα.
• Ματαίωσαν μια θετική εμπειρία για τουρίστες που ενδέχεται να μην ξανάρθουν ποτέ.
• Έστειλαν το μήνυμα ότι η Ελλάδα είναι φιλόξενη μόνο αν συμφωνεί κανείς πολιτικά.
Αν αυτό λέγεται “αντίσταση”, τότε έχει διαστραφεί πλήρως η έννοια.
Και οι υποστηρικτές τους; Επικίνδυνα βολεμένοι
Ακόμα πιο απογοητευτική από τη διαμαρτυρία, ήταν η επικοινωνιακή υποστήριξη που έλαβαν οι διαδηλωτές από “κύκλους”.
Αρκετοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμα και σε πανεπιστημιακούς και πολιτιστικούς χώρους, έσπευσαν να τους εξυμνήσουν ως «μαχητές της ειρήνης». Μια ειρήνη που την επιβάλλεις με φωνές και αποκλεισμούς.
Ας μην κοροϊδευόμαστε: όσοι τους επευφημούν από την ασφάλεια του καναπέ τους, δεν έχουν καμία σχέση με τον πραγματικό αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι απλώς ιδεολογικά στρατευμένοι και συνήθως επιλέγουν ποια ανθρώπινη ζωή αξίζει και ποια όχι.
Η κοινωνία πρέπει να μιλήσει – Όχι μόνο το κράτος
Η κυβέρνηση έκανε το αυτονόητο: καταδίκασε το περιστατικό, καθησύχασε τους τουρίστες και επανέλαβε ότι η Ελλάδα είναι φιλόξενη προς όλους.
Αυτό που τώρα χρειάζεται είναι να μιλήσει η ίδια η κοινωνία. Οι τοπικοί φορείς, οι επιχειρηματίες, οι κάτοικοι των νησιών, πρέπει να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε όσους παίζουν με το ψωμί τους στο όνομα μιας διεθνούς “αλληλεγγύης” που θυμίζει περισσότερο τιμωρητικό φανατισμό.
Ο τουρίστας δεν είναι εχθρός. Είναι φιλοξενούμενος. Και η Ελλάδα οφείλει να παραμείνει χώρα φιλοξενίας, όχι πεδίο ιδεολογικής εκδίκησης.
