Σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών ετοιμάζει αλλαγές στην απαλλαγή φόρου για τα ενοίκια — ένα «λίφτινγκ» στο υφιστάμενο καθεστώς, που παρουσιάζεται ως μέτρο για την αύξηση της προσφοράς κατοικιών. Όμως, αποκαλύπτεται ότι ο σχεδιασμός αυτός δεν αγγίζει το βασικό πρόβλημα: δεν λύνει το στεγαστικό πρόβλημα εκείνων που πραγματικά χρειάζονται άμεσα στέγη — των γιατρών, των δασκάλων, των νοσηλευτών, των αστυνομικών και των στρατιωτικών που μετατίθενται κάθε χρόνο σε νησιά και απομακρυσμένες περιοχές.
Το Μαξίμου, υπό την πίεση της ΠΟΜΙΔΑ, προωθεί τρεις παρεμβάσεις — σύμφωνα πάντα με πληροφορίες: μείωση της ελάχιστης διάρκειας μίσθωσης (π.χ. από τρία χρόνια σε έξι μήνες), προστασία του ιδιοκτήτη όταν ο ενοικιαστής αποχωρεί πρόωρα και αύξηση των τετραγωνικών στην απαλλαγή για τρίτεκνους/πολύτεκνους. Στην επιφάνεια ακούγονται σωστές ιδέες. Στην πράξη όμως, το «μενού» αυτό δείχνει ότι η κυβέρνηση μοιράζει ευκολίες στους ιδιοκτήτες — χωρίς να απαιτεί όρους που θα εξασφαλίσουν προσιτά ενοίκια και μακροπρόθεσμη στέγη για όσους υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Γιατί οι γιατροί και οι δάσκαλοι μένουν εκτός «λύσης»
Οι γιατροί του ΕΣΥ, οι αγροτικοί ιατροί, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που μετατίθενται κάθε σχολική χρονιά δεν ψάχνουν για τριετείς μόνιμες μισθώσεις — χρειάζονται ευέλικτες, προσιτές λύσεις για 6–12 μήνες. Εδώ όμως εδράζεται το παραπλανητικό στοιχείο: το «ελάχιστο όριο 6 μηνών» που εξετάζεται ως κριτήριο φοροαπαλλαγής φαίνεται σωστό — αλλά χωρίς πρόσθετες εγγυήσεις για το ύψος του ενοικίου, για ποσοστώσεις κατοικιών προς δημόσιους λειτουργούς ή για συμβάσεις με δημόσιους φορείς, το κίνητρο απλώς θα ισοδυναμεί με φορολογική ευκολία προς ιδιοκτήτες που ήδη προσφέρουν τα σπίτια τους στις αγορές βραχυχρόνιας μίσθωσης και Airbnb.
Αν δεν συνοδευτεί από δεσμευτικά μέτρα — π.χ. έκπτωση ενοικίου όταν μισθώνεται από δημόσιο φορέα, δημόσιο ταμείο εγγύησης ενοικίου για νεοδιοριζόμενους γιατρούς, ή υποχρεωτική προσφορά ενός ποσοστού κατοικιών σε περιοχές με ανάγκη στέγασης εργαζομένων του δημοσίου — ο νέος νόμος θα παραμείνει κοροΐδία για τις τοπικές κοινωνίες.
Το πρόβλημα δεν λύνεται με φορολογικά «μπαλώματα»
Η κυβέρνηση προτείνει αυστηρές κυρώσεις για εικονικές μισθώσεις και γραφειοκρατικά φίλτρα για να αποφευχθούν καταχρήσεις — αλλά δεν ανακοινώνει μέτρα για να δεσμεύσει τις αγοραίες τιμές ή να υποστηρίξει το Δημόσιο να πρωτοστατήσει στη στέγαση όσων προσφέρουν δημόσιο έργο. Εν ολίγοις: παροχετεύει φορολογικά «δωράκια» προς τους ιδιοκτήτες, χωρίς πολιτική στήριξης για τους πραγματικούς εργαζόμενους της πρώτης γραμμής.
Τι πρέπει να γίνει
Όχι άλλο «λίφτινγκ» για ιδιοκτήτες. Χρειαζόμαστε ολοκληρωμένη στεγαστική πολιτική που να περιλαμβάνει:
- Στοχευμένα κίνητρα για μισθώσεις σε γιατρούς, δασκάλους και προσωπικό του ΕΣΥ/Δημοσίου, με πλαφόν ενοικίου και συμβάσεις με δημόσιους φορείς.
- Δημόσια-ιδιωτικές πρωτοβουλίες για δημιουργία φθηνής κατοικίας σε περιοχές με ανάγκη, με εγγυημένη διάθεση σε μετακινούμενους εργαζόμενους.
- Ταχύτατες διαδικασίες μίσθωσης/ενοικίασης χωρίς τον γραφειοκρατικό εφιάλτη που αποθαρρύνει ιδιοκτήτες και ενοικιαστές.
Μέχρι τότε, κάθε «λίφτινγκ» που δεν βάζει στο επίκεντρο τους γιατρούς και τους δασκάλους θα είναι απλώς ακόμη ένα επικοινωνιακό κόλπο — κι αυτοί που πληρώνουν το κόστος θα είναι οι οικογένειες, οι νέοι και όσοι υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
