Η χώρα εισέρχεται στην πιο δύσκολη πολιτική περίοδο των τελευταίων ετών.
Όχι μόνο εξαιτίας των, υπό δικαστική διερεύνηση, σκανδάλων που μαρτυρούν εκτεταμένη διαφθορά στον τρόπο άσκησης της εξουσίας αλλά και επειδή αυτό συμβαίνει την ώρα που στο παγκόσμιο χωριό ισορροπίες και συμμαχίες δεκαετιών διαταράσσονται και καταρρέουν. Και μάλιστα την ώρα που η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων πολιτών ξύνει τον πάτο του Ευρωπαϊκού βαρελιού.
Ο συνδυασμός θυμίζει Γόρδιο δεσμό.
Ας μην έχουμε καμία αμφιβολία: πολύ δύσκολα θα βγει ο χρόνος χωρίς κάλπες.
Κι ακόμη πιο δύσκολα η κάλπη θα βγάλει «fumata bianca».
Ήδη κυβερνητικά στελέχη και μπλοκ εξουσίας επισείουν τον κίνδυνο της ακυβερνησίας και ζεσταίνουν σενάρια συνεργασίας με άλλο πρωθυπουργό ακόμη και μιας βραχύβιας κυβέρνησης ειδικού σκοπού.
Μια τέτοια Κυβέρνηση θα κληθεί να διασφαλίσει μια δίκαιη δίκη στην υπόθεση των Τεμπών, να φέρει εις πέρας τη δίκη των πλημμεληματικού χαρακτήρα αδικημάτων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, (λόγω του κινδύνου της παραγραφής) και να προετοιμάσει τη χώρα για την εκ περιτροπής Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2027.
Αν μάλιστα οι εξελίξεις είναι ραγδαίες θα κληθεί να διορίσει τις ηγεσίες των Ανώτατων Δικαστηρίων της χώρας στα τέλη Ιουνίου με τεράστιο ερωτηματικό τη δικαστική διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών.
Το τελευταίο πάντως, για ευνόητους λόγους, δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες.
Ωστόσο θεωρείται και είναι ζητούμενο πως θα κουμπώσει ο παρακολουθούμενος, από το Pretador Νίκος Ανδρουλάκης, με μια δικαστική ταφόπλακα στη διερεύνηση του σκανδάλου.
Στόχος είναι η συμμετοχή σε αυτήν της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και ενδεχομένως κι ενός τρίτου μικρότερου κόμματος αν δεν εξασφαλιστεί η αυτοδυναμία από τους δύο!
Τα πρώτα ονόματα, όπως αυτό του διοικητή της ΤτΕ Γιάννη Στουρνάρα και του πολύπειρου Ευάγγελου Βενιζέλου, έπεσαν δειλά, δειλά στον τραπέζι.
Τα παραπάνω πρόσωπα δεν συνιστούν αλλαγή του μείγματος της οικονομικής πολιτικής και του μοντέλου ανάπτυξης της χώρας (που παραμένει και το μεγάλο ζητούμενο για τους πολίτες) αλλά προσφέρουν μια περίοδο (πιθανότατα ενός έτους) ανασύνταξης ενός κατακερματισμένου σκηνικού που θυμίζει πολιτική Βαβέλ.
Μέχρι τα μπλοκ να σχηματοποιηθούν και τα κουτάκια του παζλ να μπουν στη θέση τους.
Το περίεργο είναι ότι για κάποιους αυτή η παράταση, με άλλο διαιτητή και χωρίς το άγχος του αποτελέσματος, είναι επιθυμητή από πολλούς παίκτες που βεβαίως ουδείς συνομολογεί δημόσια.
Κι όπως λέει ένα καλός συνάδελφος, «πάρτε διαρκείας, μαξιλαράκι και καθίστε, το έργο προβλέπεται συναρπαστικό…
