Η αποχώρηση της Κυριακής Μάλαμα από το Κίνημα Δημοκρατίας δεν είναι μια απλή «διαφωνία γραμμής».
Είναι μια πολιτική δήλωση με καθαρή μελωδία: όταν το κόμμα γίνεται one-man show, κάποιοι κατεβαίνουν από τη σκηνή.
Η Μάλαμα δεν λέει απλώς «διαφωνώ», λέει «δεν ξέρω πού πάμε και ποιος αποφασίζει».
Και στην Αριστερά, αυτό ισοδυναμεί με πολιτικό συναγερμό.
Το κόμμα ως προσωπικό project
Πίσω από τις προσεκτικά διατυπωμένες φράσεις της δήλωσης κρύβεται ένα καρφί κατευθείαν στον πυρήνα του εγχειρήματος Στέφανου Κασσελάκη:
ένα κόμμα που ιδρύθηκε συλλογικά, αλλά λειτουργεί μονοπρόσωπα.
Συνέδρια που «ανακοινώνονται χωρίς να τα ξέρει κανείς», στρατηγικές συνεργασιών χωρίς συζήτηση, θέσεις που αλλάζουν ανά συνέντευξη.
Όχι ακριβώς το manual της «πληθυντικής Αριστεράς» που υποσχέθηκε το ΚΙΔΗ.
Όσο για το αν ανταποκριθεί στο κάλεσμα Τσίπρα, είναι κάτι που το αναμένουμε με ενδιαφέρον διότι η μάχη του σταυρού στην τριεδρική
Χαλκιδική θα είναι σκληρή.
