Η φετινή παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ έμοιαζε περισσότερο με κακοστημένο επικοινωνιακό σόου παρά με μια ουσιαστική απάντηση στα αδιέξοδα της κοινωνίας. Ο πρωθυπουργός επέλεξε ξανά την τακτική των βαρύγδουπων εξαγγελιών και της παροχολογίας, επιχειρώντας να χρυσώσει το χάπι της ακρίβειας που γονατίζει τα νοικοκυριά. Όμως, πίσω από τις φράσεις περί «ιστορικής μεταρρύθμισης», κρύβεται η ίδια πολιτική: υπερφορολόγηση των πολλών, προνόμια για τους λίγους, και στήριξη ενός συστήματος εξουσίας που αναπαράγεται με πελατειακούς όρους.
Ακρίβεια που δεν τιθασεύεται
Η παραδοχή του κ. Μητσοτάκη ότι «η καλύτερη απάντηση στην ακρίβεια είναι η στήριξη των εισοδημάτων» μοιάζει με ειρωνεία. Γιατί; Επειδή την ίδια στιγμή απέκλεισε τη μείωση του ΦΠΑ και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ – δύο μέτρα που θα έδιναν άμεση ανάσα στα νοικοκυριά. Αντί γι’ αυτό, επιμένει στη λογική του «δώρου» από το υπερπλεόνασμα, πλεόνασμα που δημιουργείται μέσα από εξοντωτικούς έμμεσους φόρους. Έτσι, οι πολίτες πληρώνουν διπλά: πρώτα με την ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ και την ενέργεια, και μετά με την ψευδαίσθηση μιας «επιστροφής» που καλύπτει μόνο κλάσμα της αφαίμαξης.
Το παραμύθι της φορολογικής μεταρρύθμισης
Ο πρωθυπουργός μίλησε για «την πιο τολμηρή φορολογική μεταρρύθμιση από τη Μεταπολίτευση». Στην πράξη, πρόκειται για μια επιλεκτική ελάφρυνση που ευνοεί κυρίως όσους έχουν μεγαλύτερα εισοδήματα, αφήνοντας εκτός τα στρώματα που πλήττονται καθημερινά από την ακρίβεια. Η άρνηση για μείωση του ΦΠΑ αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόθεση να τα βάλει με τα καρτέλ και τους μεσάζοντες, προτιμώντας να φορτώνει το βάρος στους καταναλωτές.
Εργασιακή ζούγκλα με 13ωρα
Η πιο χαρακτηριστική στιγμή της συνέντευξης Τύπου ήταν η αποθέωση της 13ωρης απασχόλησης. Ο πρωθυπουργός μίλησε για «επιλογή» εργαζομένων και εργοδοτών, παρουσιάζοντας ως δήθεν προοδευτική μια ρύθμιση που νομιμοποιεί την εργασιακή εξόντωση. Σε μια χώρα όπου οι νέοι ήδη αναγκάζονται να δουλεύουν δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, ο κ. Μητσοτάκης προτείνει περισσότερες ώρες στον ίδιο εργοδότη. Μια πολιτική που βαφτίζει την εκμετάλλευση «ευκαιρία».
Οι συνταξιούχοι στο περιθώριο
Ο πρωθυπουργός επανέλαβε την υπόσχεση για κατάργηση της προσωπικής διαφοράς το 2027, την ώρα που οι συνταξιούχοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια. Μίλησε για «σειρά μέτρων» που ευνοούν τους ηλικιωμένους, χωρίς όμως να ανακοινώσει τίποτα χειροπιαστό. Αντί για ουσιαστική στήριξη, έδωσε για άλλη μια φορά ψίχουλα και ανέβαλε τη λύση των προβλημάτων για το απώτερο μέλλον.
Στέγη και AirBnb: οι νέοι στην απόγνωση
Στο θέμα της στέγασης, ο πρωθυπουργός επέλεξε να πετάξει το μπαλάκι στους νέους. Πρότεινε «συγκατοίκηση» ως λύση, λες και το πρόβλημα είναι η νοοτροπία και όχι η εκτόξευση των ενοικίων λόγω AirBnb. Τα προγράμματα «Σπίτι μου» που επικαλέστηκε αφορούν ελάχιστους, την ώρα που χιλιάδες φοιτητές και νέα ζευγάρια βρίσκονται αντιμέτωπα με αδιέξοδα.
Υγεία και κοινωνικές υπηρεσίες σε κατάρρευση
Ο κ. Μητσοτάκης διαβεβαίωσε ότι το ΕΣΥ έχει «περισσότερους γιατρούς και νοσηλευτές από ποτέ». Η πραγματικότητα όμως στα νοσοκομεία διαψεύδει καθημερινά το αφήγημα. Ελλείψεις προσωπικού, τεράστιες λίστες αναμονής, εφημερίες σε οριακό σημείο. Η κυβέρνηση προβάλλει στατιστικά και αριθμούς, την ώρα που οι πολίτες βιώνουν μια υγειονομική κρίση με ιδιωτικοποιημένη λογική.
Επικοινωνιακά τρικ, όχι πολιτική
Ακόμη και οι απαντήσεις του σε κρίσιμα ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό, η εξωτερική πολιτική και το Ουκρανικό, είχαν περισσότερο χαρακτήρα επικοινωνιακής διαχείρισης παρά ουσίας. Οι αναφορές στον Τραμπ, οι υποσχέσεις για την Κύπρο, οι διαβεβαιώσεις για την Παλαιστίνη δεν συγκροτούν εθνική στρατηγική. Είναι δηλώσεις-ασπίδα απέναντι σε μια κοινή γνώμη που απαιτεί καθαρές απαντήσεις.
Ένας πρωθυπουργός χωρίς σχέδιο
Η εικόνα που έδωσε ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ ήταν ενός ηγέτη αποκομμένου από την κοινωνία, που επιχειρεί να κερδίσει χρόνο με παροχές και εξαγγελίες. Όμως οι πολίτες ζουν την πραγματικότητα: ακρίβεια, ανισότητες, εργασιακή ανασφάλεια, στεγαστική κρίση και υποβάθμιση της υγείας. Και γι’ αυτά δεν υπάρχουν ούτε απαντήσεις ούτε σχέδιο.
Η «ΔΕΘ του Μητσοτάκη» δεν ήταν παρά μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η στασιμότητα ως πρόοδος και η αναπαραγωγή των ίδιων πολιτικών ως καινοτομία. Όμως η κοινωνία δεν πείθεται πλέον από τα επικοινωνιακά φτιασίδια. Το αίτημα για πολιτική αλλαγή είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
