Στο ΠΑΣΟΚ, η παρουσία-απουσία της Άννας Διαμαντοπούλου στην Α’ δεν είναι αφέλεια.
Είναι εργαλείο. Γιατί δημοσκοπικά (και πολιτικά) είναι από τους λίγους που μπορούν να δημιουργήσουν πραγματική τριβή στην πρωτιά του Καστανίδη.
Κι ο Καστανίδης έχει το δικό του «μπετόν»: κοινό πιστό, παλιό, σταθερό.
Όμως το ΠΑΣΟΚ δεν ψάχνει μόνο πρωτιές.
Ψάχνει και ισορροπίες.
Θρασκιά: αναγνωρισιμότητα χωρίς… παραδοσιακή καμπάνια
Η Ράνια Θρασκιά έχει ένα πλεονέκτημα που στην Α’ μετράει σαν δύο: βγαίνει «γνωστή» χωρίς να έχει κουραστεί προεκλογικά.
Το είχε δείξει και όταν εξελέγη με τον ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν χωρίς το κλασικό «γύρισμα» της περιφέρειας.
Και αυτό είναι επικίνδυνο για τους παλιούς μηχανισμούς: γιατί δείχνει ότι ένα κομμάτι του κόσμου ψηφίζει εικόνα/πρόσωπο όσο και
κομματική γραμμή.
Οι «παλιοί» και οι «οργανωτικοί»: Ελευθεριάδης, Λεκάκης, Δαλαμπούρα – όλοι στο ίδιο καζάνι
Ο Ευριβιάδης Ελευθεριάδης έχει χτίσει χρόνια οργανωτικό προφίλ — και τώρα τον βλέπουν σαν πιθανή «μετακίνηση» προς την κεντρική σκηνή.
Πέτρος Λεκάκης κουβαλά αυτοδιοικητικό αποτύπωμα από εποχές που η πόλη ήταν πιο «πειραματική».
Η Πέννυ Δαλαμπούρα έχει το πλεονέκτημα του επαγγελματικού κύρους (και αυτό σε τέτοιες λίστες είναι πάντα χρήσιμο).
Συμπέρασμα; Στην Α’ του ΠΑΣΟΚ δεν θα κερδίσει μόνο ο «δημοφιλής».
Θα κερδίσει αυτός που θα καταφέρει να φτιάξει μείγμα: μηχανισμό + αναγνωρισιμότητα + αφήγημα.
