Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 87 ετών, η αρχαιολόγος Λίλα Μαραγκού, μια από τις σημαντικότερες μορφές της ελληνικής αρχαιολογίας, που συνέδεσε όσο λίγοι το επιστημονικό της έργο με τον χώρο των Κυκλάδων και, κυρίως, με την Αμοργό.
Γεννημένη το 1938, με καταγωγή από τον Μουντάδο της Τήνος, σπούδασε αρχαιολογία και ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή το 1969 στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν στη Γερμανία. Υπήρξε ομότιμη καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και μέλος του Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.
Μια ζωή αφιερωμένη στις Κυκλάδες
Η σχέση της με τις Κυκλάδες δεν υπήρξε απλώς επιστημονική. Όπως έλεγε η ίδια, έγινε αρχαιολόγος για να κατανοήσει «τους τρόπους και τις συνήθειες των ανθρώπων που κρατούν από την αρχαιότητα έως σήμερα». Αυτή η βαθιά, σχεδόν βιωματική σχέση με τον χώρο διαπερνά όλο το έργο της.
Υπήρξε η πρώτη επιστημονική υπεύθυνη του Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ενώ με το μνημειώδες έργο Αρχαία Ελληνική Τέχνη – Συλλογή Ν. Π. Γουλανδρή κατέγραψε 323 λήμματα με εξαιρετικά λεπτομερείς και επιστημονικά υποδειγματικές περιγραφές των αντικειμένων του μουσείου.
Κέρος και Αμοργός: το πεδίο της ζωής της
Η Λίλα Μαραγκού συμμετείχε στις εμβληματικές έρευνες στο νοτιοδυτικό άκρο της Κέρου (Κάβος και Δασκαλιό) τις δεκαετίες του ’60 και του ’80, μαζί με τον Colin Renfrew, τη Φωτεινή Ζαφειροπούλου, τον Κωνσταντίνος Τσάκος και τον Χρίστος Ντούμας.
Ωστόσο, το έργο με το οποίο ταυτίστηκε όσο κανένα άλλο ήταν εκείνο της Αμοργού. Υπήρξε επί σειρά ετών διευθύντρια των ανασκαφών στη Μινώα, συνδέοντας το όνομά της με τη συστηματική μελέτη της αρχαίας πόλης, του λιμανιού και της ευρύτερης περιφέρειας.
Ιδιαίτερη θέση στο έργο της κατέχει ο μνημειακός Πύργος της Αγίας Τριάδας στην Αρκεσίνη, γνωστός και ως Πύργος του Βασίλη. Από το 1983, με πείσμα και επιμονή, εργάστηκε για τη διάσωση και ανάδειξή του, συχνά με ελάχιστα μέσα και με τη συνδρομή εθελοντών φυλάκων. Χάρη στη μακροχρόνια χρηματοδότηση του Υπουργείου Αιγαίου (1993–2002), το μνημείο αποκαταστάθηκε, αναδείχθηκε και έγινε προσβάσιμο στους επισκέπτες.
Για το έργο αυτό τιμήθηκε το 2011 με το βραβείο Europa Nostra, για την υποδειγματική αποκατάσταση του μοναδικού αρχαίου μνημείου της Αμοργού που στέκεται όρθιο εδώ και 2.330 χρόνια.
Μέχρι το τέλος της ζωής της, παρέμεινε αταλάντευτη στην υπεράσπιση του νησιού, της πολιτιστικής του κληρονομιάς και του βυθού του, τον οποίο θεωρούσε εξίσου φορτισμένο με αρχαιότητες και ιστορία.
Ενδεικτικό συγγραφικό έργο
-
Αμοργός ΙΙ. Οι αρχαίοι πύργοι, Αθήνα: Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, 2005
-
Αμοργός Ι: Η Μινώα – Η πόλις, ο λιμήν και η μείζων περιφέρεια, Αθήνα: Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, 2002
-
Το Ίδρυμα Νικολάου Π. Γουλανδρή: Πεπραγμένα 1991–1999, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 2000
-
Αρχαία Ελληνική Τέχνη – Συλλογή Ν. Π. Γουλανδρή, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1996
-
Αρχαία ελληνική τέχνη από τη συλλογή Σταύρου Σ. Νιάρχου, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1995
-
L’eau et les hommes en Méditerranée et en Mer Noire dans l’Antiquité, ΕΚΚΕ, 1992
-
Μινωικός και ελληνικός πολιτισμός – Από τη συλλογή Μητσοτάκη, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1992
-
Το Ίδρυμα Νικολάου Πέτρου Γουλανδρή: από την ιδιωτική συλλογή στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1991
-
Αμοργός: Μονή Παναγίας της Χοζοβιώτισσας, Υπουργείο Αιγαίου, 1988
Διαβάστε επίσης:
Έρευνα για κατάχρηση ανηλίκου από πρώην αστυνομικό στην Πρέβεζα
Έρχονται και νέες δικογραφίες κατά αγροτών!
