Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κανονική κοινωνική κρίση. Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι πια μόνο «μεμονωμένα περιστατικά», αλλά μια τρομακτική πραγματικότητα που απλώνεται σε όλη την επικράτεια. Τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ είναι αμείλικτα: πάνω από 19.000 υποθέσεις τους πρώτους μήνες του 2025, με 47 συλλήψεις την ημέρα. Νούμερα που σοκάρουν, αλλά δυστυχώς δεν εκπλήσσουν πια…
Και πώς να εκπλήξουν; Όταν η καθημερινότητα των ανθρώπων έχει γίνει ασφυκτική. Φτώχεια, ακρίβεια, ανεργία, η πίεση της επιβίωσης μέσα σε ένα περιβάλλον όπου τα πάντα ακριβαίνουν και το εισόδημα δεν φτάνει. Η κοινωνική αποδόμηση γεννά ένταση, και η ένταση, όταν δεν υπάρχει προστατευτικό πλαίσιο, μεταμορφώνεται σε βία. Ταυτόχρονα, η πατριαρχική κουλτούρα που επιμένει να θεωρεί τις γυναίκες «δεύτερες» ή «κτήματα» και τα παιδιά «σιωπηλούς θεατές», συνεχίζει να αναπαράγει την «κουλτούρα» της κακοποίησης.
Εδώ μάλιστα εντοπίζεται μια ακόμα μεγάλη πληγή: τα σχολεία είναι παντελώς απροστάτευτα. Σε πολλές σχολικές μονάδες δεν υπάρχουν ψυχολόγοι, σε άλλες υπάρχουν τεράστια κενά σε εκπαιδευτικούς για μήνες. Την ίδια ώρα, κανένα ουσιαστικό πρόγραμμα εκπαίδευσης των παιδιών για την ενδοοικογενειακή βία, την ισότητα και τον σεβασμό στις ανθρώπινες σχέσεις δεν εφαρμόζεται συστηματικά. Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ενημέρωση, χωρίς πρότυπα, παιδιά που συχνά διαιωνίζουν ό,τι βλέπουν στο σπίτι…
Παρά τις προσπάθειες της αστυνομίας και τις δομές που έχουν δημιουργηθεί (63 γραφεία ενδοοικογενειακής βίας και πάνω από 21.800 εκπαιδευμένους αστυνομικούς) η πραγματικότητα είναι πως αυτά δεν αρκούν όταν η πολιτεία απουσιάζει στρατηγικά. Χωρίς κοινωνική πολιτική, χωρίς ουσιαστική στήριξη, χωρίς πρόληψη, χωρίς επενδύσεις στις δομές προστασίας, το κράτος απλώς κυνηγάει κατόπιν εορτής της συνέπειες, αντί να αναμετρηθεί με τις αιτίες.
Η κυβέρνηση αρκείται σε ευχολόγια και επικοινωνιακές καμπάνιες, την ώρα που οι γυναίκες και τα παιδιά βρίσκονται ανυπεράσπιστα. Η ενδοοικογενειακή βία δεν σταματά με βιντεάκια και δηλώσεις. Σταματά με πολιτική βούληση, με κοινωνική μέριμνα, με ενίσχυση των θυμάτων, με εκπαίδευση από το σχολείο και με πραγματική καταπολέμηση της πατριαρχίας που φωλιάζει βαθιά σε θεσμούς και νοοτροπίες.
Και όσο η πολιτεία παραμένει απούσα, η κατάσταση θα συνεχίσει να χειροτερεύει. Οι γυναίκες δεν μπορούν να περιμένουν άλλο. Πόσες ακόμα πρέπει να χαθούν;
Διαβάστε επίσης:
«Κάτω τα χέρια από τις γυναίκες»: Μεγάλη πορεία για την 25η Νοεμβρίου (φωτό)
Φαραντούρης: Ώρα η Ευρώπη να χαράξει ΑΟΖ στη Μεσόγειο (βίντεο)
