Το νέο πρόγραμμα απασχόλησης της ΔΥΠΑ για 10.000 άνεργες μητέρες παρουσιάστηκε από την υπουργό Εργασίας Νίκη Κεραμέως ως «χρέος της πολιτείας». Απευθύνεται σε μητέρες παιδιών έως 15 ετών, με διάρκεια 12 έως 15 μήνες και επιδότηση που φτάνει έως το 80% του μισθού.
Πρόκειται αναμφίβολα για μια θετική πρωτοβουλία, που μπορεί να δώσει ανάσα σε γυναίκες που έμειναν εκτός αγοράς εργασίας. Όμως το μέγεθος είναι περιορισμένο: σε μια χώρα όπου η ανεργία των γυναικών παραμένει υψηλότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ, μόλις 10.000 θέσεις δύσκολα μπορούν να ανατρέψουν το πρόβλημα.
Το ζήτημα της σταθερότητας
Ακόμη κι αν το πρόγραμμα υλοποιηθεί χωρίς εμπόδια, οι μητέρες που θα ενταχθούν γνωρίζουν ότι πρόκειται για προσωρινές θέσεις εργασίας. Μετά το πέρας των 12–15 μηνών, οι περισσότερες θα επιστρέψουν στην αφετηρία της ανασφάλειας, εκτός αν υπάρξει πραγματικό σχέδιο μόνιμης απορρόφησης.
Η ίδια η υπουργός παραδέχθηκε ότι μόλις 2 στις 3 συμμετέχουσες σε αντίστοιχα προγράμματα βρίσκουν δουλειά μετά. Αυτό σημαίνει πως χιλιάδες γυναίκες χρησιμοποιούνται ως στατιστικό «μπάλωμα» χωρίς να αποκτούν ουσιαστική επαγγελματική προοπτική.
Οι δυσκολίες για τις μητέρες
Πέρα από την ανακοίνωση, υπάρχουν και οι πραγματικές δυσκολίες:
- Μερική απασχόληση με χαμηλούς μισθούς που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μιας οικογένειας.
- Έλλειψη δομών φύλαξης παιδιών που καθιστά προβληματική την επιστροφή των γυναικών στην εργασία.
- Εργοδότες που διστάζουν να προσλάβουν μητέρες λόγω «κόστους» ή προκαταλήψεων.
Χωρίς συνολική πολιτική για εργασιακά δικαιώματα, παιδική μέριμνα και αξιοπρεπείς μισθούς, κάθε πρόγραμμα κινδυνεύει να είναι ένα προσωρινό «μπάλωμα».
Μια αγορά εργασίας με παθογένειες
Η κυβέρνηση παρουσιάζει επίσης την ψηφιακή κάρτα εργασίας και την αύξηση ελέγχων από την Επιθεώρηση Εργασίας ως εγγύηση διαφάνειας. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική:
- Οι υπερωρίες συνεχίζουν να αυξάνονται.
- Τα εργατικά ατυχήματα παραμένουν υψηλά, καθώς η ασφάλεια στους χώρους εργασίας δεν διασφαλίζεται μόνο με νόμους αλλά με εφαρμογή και ελέγχους.
- Η ανασφάλεια των εργαζομένων για συμβάσεις, μισθούς και δικαιώματα είναι καθημερινή.
Ανάμεσα στην ελπίδα και την αμφιβολία
Το πρόγραμμα για τις 10.000 μητέρες είναι ένα σημάδι πρόθεσης, αλλά δεν αρκεί. Οι οικογένειες θέλουν σταθερότητα, στήριξη και προοπτική, όχι προσωρινές λύσεις.
Για να αποκτήσει ουσία, χρειάζεται να συνδεθεί με μια συνολική πολιτική: δημόσιες δομές φροντίδας παιδιών, ίση πρόσβαση σε θέσεις πλήρους απασχόλησης, πραγματική προστασία στην εργασία.
Χωρίς αυτά, κάθε νέα εξαγγελία μένει ένα βήμα καλών προθέσεων που δεν αλλάζει την καθημερινότητα των μητέρων και των οικογενειών τους.
Διαβάστε επίσης:
Προ των πυλών οι αυξήσεις στο νερό – Πώς… έστρωσε το χαλί ο Xάρης Σαχίνης
Απεργία: Πώς θα κινηθούν τρόλεϊ, λεωφορεία, μετρό και ταξί την 1η Οκτωβρίου
