Μετά το quiet quitting, ένας ακόμη όρος έρχεται να περιγράψει τη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα: το quiet cracking. Πρόκειται για τη σιωπηλή φθορά εργαζομένων που συνεχίζουν να πηγαίνουν στη δουλειά τους αλλά νιώθουν να καταρρέουν ψυχικά και σωματικά, χωρίς τη δυνατότητα να αποχωρήσουν. Η παραμονή δεν είναι επιλογή, αλλά ανάγκη.
Σύμφωνα με το Business Insider, το quiet cracking αφορά όσους είναι εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην ανάγκη για εισόδημα και στην εξάντληση που προκαλεί η εργασία τους. Σε αντίθεση με το quiet quitting, εδώ δεν υπάρχει συνειδητή απόσταση, αλλά εξουθένωση γεννημένη από οικονομική ανασφάλεια, περιορισμένες εναλλακτικές και συνεχή πίεση επιβίωσης.
Η βάση του quiet cracking
Στον πυρήνα του quiet cracking βρίσκεται αυτό που ειδικοί ονομάζουν «εργασιακό οικονομικό τραύμα». Περιλαμβάνει χρόνια έκθεση σε συνθήκες που υπονομεύουν τη σταθερότητα: χαμηλές απολαβές, αναδιαρθρώσεις, αβέβαιη πρόσβαση σε παροχές και κουλτούρες που προωθούν τη σιωπή, την υπερκόπωση και τον φόβο. Η ανάγκη για μισθό κρατά τους εργαζομένους δεμένους με συστήματα που τους επιβαρύνουν.
Όπως σημειώνει το Forbes, αυτά τα περιβάλλοντα λειτουργούν σαν μηχανισμός χειρισμού. Υπαινιγμοί για ανασφάλεια, πάγωμα προαγωγών και η κανονικοποίηση της υποστελέχωσης δημιουργούν μια πραγματικότητα όπου η αντοχή δεν είναι επιλογή αλλά προϋπόθεση. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι χρόνιο άγχος, πανικός και μια καθημερινή σιωπηλή φθορά.
Γιατί εξαπλώνεται τώρα – και πώς εμπλέκεται η τεχνητή νοημοσύνη
Το quiet cracking εμφανίζεται σε μια περίοδο που η αγορά εργασίας παραμένει στάσιμη, οι προσλήψεις μειώνονται και η αλλαγή δουλειάς δεν προσφέρει απαραίτητα καλύτερες προοπτικές. Ο Frank Giampietro από την EY Americas υπογραμμίζει ότι «πολλοί εργαζόμενοι νιώθουν παγιδευμένοι, όχι επειδή επιλέγουν συνειδητά να μείνουν, αλλά επειδή δεν βλέπουν καλύτερες εναλλακτικές».
Τα στοιχεία το αποτυπώνουν: η Gallup κατέγραψε πτώση της παγκόσμιας εμπλοκής από 23% σε 21%, απώλεια που μεταφράζεται σε 438 δισ. δολάρια ετησίως σε παραγωγικότητα. Η έρευνα της TalentLMS για το 2025 δείχνει ότι το 54% των εργαζομένων νιώθει δυστυχισμένο στη δουλειά, συχνά χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι βιώνει εξουθένωση.
Και μέσα σε όλα αυτά, η άνοδος της AI προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο ανασφάλειας: ρόλοι χάνονται ή αλλάζουν, ενισχύοντας την αίσθηση ότι η παραμονή σε μια δύσκολη δουλειά είναι η μόνη βιώσιμη λύση.
Τα «αόρατα» συμπτώματα που δύσκολα αναγνωρίζονται
Το quiet cracking δεν εκδηλώνεται με εκρήξεις, αλλά με αργή, επίμονη φθορά: συνεχή κόπωση, έλλειψη κινήτρου, πονοκεφάλους, δυσκολία συγκέντρωσης και συναισθηματική αποστασιοποίηση.
Ο Martin Poduška εξηγεί στο Fortune ότι «ο εργαζόμενος μπορεί να νιώθει άχρηστος, θυμωμένος, ενοχλημένος ή απλώς αδιάφορος». Συχνά ούτε ο ίδιος αντιλαμβάνεται τα σημάδια, ενώ οι μάνατζερ τα θεωρούν πτώση απόδοσης.
Παράλληλα, πολιτικές ευημερίας που ενισχύθηκαν στην πανδημία υποχωρούν, την ώρα που η ανάγκη για στήριξη αυξάνεται. Για τους εργαζομένους αυτό σημαίνει εξάντληση, απώλεια κινήτρου και προβλήματα υγείας. Για τις εταιρείες, πτώση παραγωγικότητας και ξαφνικές αποχωρήσεις.
Πώς οι εταιρείες μπορούν να αντιστρέψουν την τάση
Η αντιμετώπιση του quiet cracking ξεκινά από ειλικρινή επικοινωνία. Μια απλή παρατήρηση αλλαγής συμπεριφοράς και ένας διάλογος μπορούν να αποτρέψουν μεγαλύτερη κατάρρευση.
Η εκπαίδευση είναι καθοριστική: σύμφωνα με την TalentLMS, όσοι λαμβάνουν συστηματική ανάπτυξη δεξιοτήτων εμφανίζουν λιγότερα σημάδια quiet cracking. Η ενίσχυση δεξιοτήτων λειτουργεί ως μήνυμα αξίας προς τον εργαζόμενο.
Επιπλέον, πολιτικές που μειώνουν την οικονομική ανασφάλεια – όπως ευέλικτες άδειες, οικονομική συμβουλευτική και σταθερότερες συνθήκες – μειώνουν τις συμπεριφορές επιβίωσης που οδηγούν στη σιωπηλή φθορά.
Τι μπορούν να κάνουν οι εργαζόμενοι για τον εαυτό τους
Αν και η ευθύνη δεν βαραίνει τους ίδιους, υπάρχουν βήματα που μπορούν να βοηθήσουν. Η αναγνώριση ότι η πίεση δεν είναι απλή κούραση αλλά πιθανό τραύμα μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά. Ένας διάλογος με τη διοίκηση για πλάνο εξέλιξης ή η ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων επαναφέρουν τον έλεγχο.
Σε κάποιες περιπτώσεις, η αξιολόγηση του εργασιακού περιβάλλοντος και ακόμη και η αλλαγή κατεύθυνσης μπορεί να αποτελεί τη μόνη υγιή επιλογή.
Διαβάστε επίσης:
Κίνηση συμφιλίωσης των Εκκλησιών από τον Πάπα – Αφαιρεί το Filioque
ΔΥΠΑ: Τι απάντησε για το κομμένο επίδομα μητρότητας σε εκατοντάδες νέες μαμάδες
Έγκλημα στη Σαλαμίνα: Η σοκαριστική ομολογία της 46χρονης για τη δολοφονία της 75χρονης πεθεράς της
