Σαν σήμερα, στις 26 Οκτωβρίου 1860, γράφτηκε μια από τις καθοριστικότερες σελίδες στην ιστορία της Ιταλίας, με τη συνάντηση του εθνικού ήρωα Τζουζέπε Γκαριμπάλντι και του Βασιλέα της Σαρδηνίας, Βιτόριο Εμανουέλε Β‘, στο Τεάνο, βόρεια της Κάπουα. Η συνάντηση αυτή σφράγισε συμβολικά την παράδοση της εξουσίας των απελευθερωμένων περιοχών της Σικελίας και της νότιας Ιταλίας στον Βασιλέα, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά την εκστρατεία που οδήγησε στη δημιουργία του ενιαίου ιταλικού κράτους.
Η ιστορική στιγμή στο Τεάνο αποτέλεσε την κορύφωση της θρυλικής «εκστρατείας των χιλίων» του Γκαριμπάλντι. Ξεκινώντας τον Μάιο του 1860 με περίπου χίλιους εθελοντές, οι «Γαριβαλδινοί» αποβιβάστηκαν στη Σικελία και, έπειτα από μια σειρά νικών εναντίον των στρατευμάτων του Βασιλείου των Δύο Σικελιών, κατέλαβαν το Παλέρμο, τη Μεσίνα και, τελικά, τη Νάπολη στις 7 Σεπτεμβρίου.
Ο Γκαριμπάλντι, ένας παθιασμένος υπέρμαχος της ενότητας και επαναστάτης, διακήρυττε συνεχώς ότι η εκστρατεία του γινόταν «εν ονόματι του Βιτόριο Εμανουέλε», με στόχο την ένωση υπό το σκήπτρο του Οίκου της Σαβοΐας.
Παρά τις ανησυχίες του Πρωθυπουργού της Σαρδηνίας, κόμητος Καβούρ, για τις ριζοσπαστικές τάσεις ορισμένων συντρόφων του Γκαριμπάλντι, η πορεία προς την ένωση ήταν αμετάκλητη. Στις 21 Οκτωβρίου, διεξήχθησαν δημοψηφίσματα στη νότια Ιταλία και τη Σικελία. Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό: ο λαός ψήφισε μαζικά υπέρ της ένωσης με τα υπόλοιπα ιταλικά κράτη υπό τη συνταγματική μοναρχία του Βιτόριο Εμανουέλε.
Η συνάντηση στο Τεάνο ήρθε λίγες ημέρες μετά το δημοψήφισμα. Ο Γκαριμπάλντι, πιστός στις διακηρύξεις του, παρέδωσε συμβολικά την εξουσία στον Βασιλέα. Η κίνησή του όχι μόνο απέτρεψε οποιοδήποτε ενδεχόμενο εμφύλιας σύγκρουσης ή διάσπασης των επαναστατικών δυνάμεων, αλλά επιβεβαίωσε την αταλάντευτη δέσμευσή του στο όραμα της ενωμένης Ιταλίας.
Στις 7 Νοεμβρίου, ο Βιτόριο Εμανουέλε εισήλθε θριαμβευτικά στη Νάπολη, επισφραγίζοντας την κατάκτηση.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 17 Μαρτίου 1861, οι προσπάθειες του Γκαριμπάλντι και των άλλων πρωτεργατών της ιταλικής ενοποίησης δικαιώθηκαν πλήρως: ανακηρύχθηκε η ίδρυση του Βασιλείου της Ιταλίας. Πρώτος πρωθυπουργός του νέου κράτους αναδείχθηκε ο κόμης Καβούρ, ενώ ο Βιτόριο Εμανουέλε Β’ έγινε ο πρώτος Βασιλέας της ενωμένης Ιταλίας, εκπληρώνοντας έτσι ένα μακραίωνο εθνικό όνειρο.
