Δεν προκαλεί απορία η μαζική επίθεση κατά της Δικαιοσύνης από την πλευρά της αντιπολίτευσης. Το παρελθόν πάντα καθορίζει το παρόν και για κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το αντιθεσμικό παρελθόν παίζει καθοριστικό ρόλο.
Ειδικά το ΠΑΣΟΚ, μετά από μια σύντομη περίοδο θεσμικής συμπεριφοράς, έχει επιστρέψει στο πιο μαύρο παρελθόν, τότε που οι πρασινοφρουροί σήκωναν τα τηλέφωνα και κάθονταν προσοχή οι υπουργοί.
Για όλους αυτούς, που ουσιαστικά πηγαινοέρχονται μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, καλοί δικαστές είναι μόνο αυτοί που καταλήγουν σε «καλές αποφάσεις». Και καλές αποφάσεις είναι μόνο αυτές που τους βολεύουν.
Αν οι δικαστές ζητούσαν το αυτονόητο, όπως για παράδειγμα ο έλεγχος των σκανδάλων του Κτηματολογίου και του Χρηματιστηρίου ή η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις τηλεοπτικές άδειες, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ανέβαιναν στα κάγκελα.
Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν συγκρουστεί με όλους και όλες τους/τις προέδρους και εισαγγελείς των ανωτάτων δικαστηρίων μας.
Φθάνουν στο σημείο να θεωρούν σημαντικότερη μια απόφαση ενός μονομελούς πλημμελειοδικείου από τα πορίσματα και τις διατάξεις του Αρείου Πάγου.
Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι με άνεση – στην πραγματικότητα με θράσος – απαξιώνουν έναν δικαστικό θεσμό με ζωή 200 χρόνων και εμπιστεύονται τυφλά έναν «θεσμό», την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, πέντε μόλις χρόνων, του οποίου το έργο δεν έχει καν αξιολογηθεί.
Σε μόνιμη σύγκρουση με τους Έλληνες δικαστές, βρήκαν καταφύγιο στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την επικεφαλής της Λάουρα Κοβέσι (η οποία αποχωρεί τον προσεχή Οκτώβριο), μόνο και μόνο για να κάνουν άνω-κάτω τη χώρα, να προκαλούν σύγχυση στον λαό με όπλο τη γλώσσα του μίσους και να οδηγήσουν τελικά τη χώρα στην αστάθεια και την ανωμαλία.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ένας εσμός τοξικών ανθρώπων μετατρέπει κάθε τόσο το κοινοβούλιο σε χώρο άγονων και επικίνδυνων αντιπαραθέσεων, απαξιώνοντάς το στα μάτια του λαού και συνομιλώντας μόνο με τον βούρκο του διαδικτύου.
Πάντα στην Ιστορία οι τοξικές πολιτικές αντιπαραθέσεις οδηγούσαν σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις, στόχευαν την Δημοκρατία στην καρδιά της και άνοιγαν τον δρόμο σε αυταρχικά καθεστώτα.
Τα βλέπουμε αυτά σε πολλές χώρες, που πηγαίνουν από εκλογές και εκλογές, λόγω των πολυκομματικών κυβερνήσεων. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει η πολυδιαφημισμένη «κουλτούρα των συνεργασιών».
Το μόνο που υπάρχει είναι τα συμφέροντα και οι υπόγειες διαδρομές. Όποτε αποφασίζεται να πέσει μια κυβέρνηση, ένα κόμμα αποσύρει την εμπιστοσύνη του από τον κυβερνητικό συνασπισμό, διεξάγονται νέες εκλογές, γίνονται πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σχηματίζεται μια κυβέρνηση με τα ίδια συνήθως κόμματα της προηγουμένης και φτου κι’ απ’ την αρχή.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να ζήσει αυτόν τον εφιάλτη. Δυστυχώς, όμως, αυτόν τον εφιάλτη απεργάζονται οι αρχιτέκτονές του.
Τα βλέπουμε όλα να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Πολιτικοί και κόμματα που δεν μπορούν να συμφωνήσουν αν θα άντεχαν ο ένας τον άλλο στην ίδια κυβέρνηση, συμφωνούν για εξεταστικές, προανακριτικές και σε κάθε μεθόδευση για να ρίξουν τη νόμιμη κυβέρνηση που εξέλεξε ο ελληνικός λαός.
Γνωρίζουν άλλωστε από ανίερες συμμαχίες, συναθροίζοντας τις ψήφους τους με αυτές των άκρων και ψαρεύοντας σε θολά νερά. Ακριβώς όπως, το καλοκαίρι του 2014 που ζητούσαν δημοψήφισμα για την «Μικρή ΔΕΗ». Ακριβώς όπως, λίγους μήνες αργότερα, με όχημα και πρόσχημα την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, έριξαν κυβέρνηση που στήριζαν 162 βουλευτές, μαζί με την Χρυσή Αυγή…
