Η βιομηχανία του στοιχήματος είναι η χήνα με τα χρυσά αυγά για κάθε κράτος. Στην Ελλάδα, όμως, τα αυγά σπάνε κάπου ανάμεσα σε υπερφορολόγηση, ξένες πλατφόρμες και… VPN. Το αποτέλεσμα; Αντί για χρυσό, μένει μόνο ο κρόκος.
Γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας
Είναι κοινό μυστικό: το στοίχημα και τα τυχερά παιχνίδια είναι μια από τις πιο κερδοφόρες «βιομηχανίες» για τα δημόσια ταμεία. Στην Ελλάδα, οι νόμιμες εταιρείες επιστρέφουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο σε φόρους, ενισχύοντας το κοινωνικό κράτος.
Μόνο που οι παίκτες, ειδικά οι νεότερες γενιές, έχουν βρει πιο… μοντέρνους δρόμους: διεθνείς πλατφόρμες, mobile-first εφαρμογές, μπόνους χωρίς ταυτοποίηση. Έτσι, ενώ η αγορά μεγαλώνει, το κράτος βλέπει τα έσοδά του να συρρικνώνονται.
Το καζίνο χωρίς ταυτότητα
Ένα από τα μεγαλύτερα «τρύπια δίχτυα» είναι οι πλατφόρμες που επιτρέπουν παιχνίδι χωρίς σοβαρή ταυτοποίηση. Για τον παίκτη αυτό είναι βολικό: λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη δράση. Για το κράτος, όμως, είναι εφιάλτης: κανένα ίχνος συναλλαγών, κανένας φόρος, καμία εποπτεία.
Και εδώ έρχεται η ειρωνεία: η ΕΕΕΠ (Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων) μπορεί να καταρτίζει λίστες με «νόμιμους παρόχους», αλλά η πραγματικότητα του διαδικτύου δείχνει ότι με ένα VPN και δύο κλικ, βρίσκεσαι σε άλλη χώρα — χωρίς να κουνηθείς από τον καναπέ σου.
Ακόμη και όσοι παίζουν νόμιμα, έχουν έναν λόγο να γκρινιάζουν: τη φορολογία. Στην Ελλάδα, ο φόρος μπορεί να φτάσει το 10–20% και επιβάλλεται σε 24ωρη βάση. Δηλαδή, μπορεί να χάσεις τρεις μέρες σερί και την τέταρτη να κερδίσεις, και το κράτος να σου κρατήσει φόρο χωρίς να υπολογίσει τις απώλειες των προηγούμενων ημερών.
Με απλά λόγια: ο παίκτης νιώθει ότι πληρώνει διπλά — και προς την τύχη και προς την εφορία. Δεν είναι τυχαίο που αρκετοί στρέφονται σε ξένες πλατφόρμες με χαμηλότερη ή ανύπαρκτη φορολογία.
Όταν το κράτος χάνει το παιχνίδι
Η απώλεια φορολογικών εσόδων δεν είναι μια λογιστική υποσημείωση. Μιλάμε για χρήματα που θα μπορούσαν να πάνε σε σχολεία, νοσοκομεία, υποδομές. Αντ’ αυτού, φεύγουν εκτός συνόρων.
Και δεν είναι μόνο το δημόσιο ταμείο: οι εταιρείες που λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα νιώθουν ότι ανταγωνίζονται με δεμένα χέρια. «Γιατί να επενδύσω σε μια αγορά όπου ο αντίπαλος δεν πληρώνει ούτε μισό ευρώ φόρο;» αναρωτιούνται στελέχη του κλάδου.
Μαθήματα από το εξωτερικό
Για μια ακόμη φορά κανείς δεν φροντίζει να προσομοιώσει τις πρακτικές από το εξωτερικό.
- Γαλλία και Ιταλία: αυστηρή εποπτεία, συνεργασία με τράπεζες, περιορισμός πρόσβασης σε παράνομες πλατφόρμες.
- Σκανδιναβία: real-time τεχνολογικά εργαλεία για εντοπισμό παράνομων συναλλαγών.
- Ηνωμένο Βασίλειο: βαριά πρόστιμα σε όσους δεν συμμορφώνονται.
Δεν μιλάμε για ουτοπίες. Μιλάμε για πολιτικές που εφαρμόζονται ήδη, με μετρήσιμα αποτελέσματα.
Η Ελλάδα θέλει να παίζει τον ρόλο του croupier, αλλά στο τραπέζι οι παίκτες έχουν ήδη βρει άλλη ρουλέτα. Η λύση δεν είναι να αυξήσεις κι άλλο τη φορολογία — ήδη οι παίκτες γκρινιάζουν. Αντίθετα θα ήταν επιβεβλημένα τα εξής:
- Πιο δίκαιο φορολογικό πλαίσιο (π.χ. ετήσιο ή μηνιαίο υπολογισμό, όχι 24ωρο).
- Επένδυση σε τεχνολογικά εργαλεία ελέγχου για συναλλαγές και VPN.
- Συνεργασία με παρόχους πληρωμών ώστε να μπλοκάρονται μη αδειοδοτημένες συναλλαγές.
- Καλύτερη εμπειρία για τον παίκτη στις νόμιμες πλατφόρμες (ευκολία, προσφορές).
Η Ελλάδα έχει μια αγορά τυχερών παιχνιδιών που μπορεί να χρυσώσει τα δημόσια ταμεία. Αντί γι’ αυτό, αφήνει τις μάρκες να πέφτουν κάτω από το τραπέζι.
Η ειρωνεία; Το κράτος παίζει κι αυτό το δικό του στοίχημα: ποντάρει ότι με υπερφορολόγηση και «λίστες απαγορευμένων» θα ελέγξει το παιχνίδι. Το αποτέλεσμα; Οι παίκτες βρίσκουν πάντα το παραθυράκι.
Κι έτσι, το μόνο που μένει σίγουρο είναι ότι στο τέλος της ημέρας, ο μόνος που βγαίνει χαμένος είναι ο δημόσιος κορβανάς.
