Με δάκρυα στα μάτια και λόγια βαθιάς συγκίνησης, ο συνθέτης και τραγουδιστής Αλκίνοος Ιωαννίδης αποχαιρέτησε σήμερα τον «παιδικό του ήρωα», τον αείμνηστο τραγουδοποιό Διονύση Σαββόπουλο, κατά τη διάρκεια του επικήδειου λόγου του στην κατάμεστη Μητρόπολη Αθηνών. Ο Ιωαννίδης ξεκίνησε την ομιλία του εξιστορώντας την πρώτη του επαφή με τον Σαββόπουλο, όταν ο πατέρας του τον πήγε σε μια συναυλία του στο κεντρικό στάδιο της Λευκωσίας, την εποχή που «η Κύπρος έκειτο μακράν και δεν πάταγε καλλιτέχνης στο νησί». «Έτσι ήρθες κι έστησες γιορτή», είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως ο Σαββόπουλος ήταν σημαντικός για «το τραγούδι και τον πολιτισμό, σημαντικός για τη σκέψη, το αίσθημα και την αισθητική μας, δηλαδή για ολόκληρη τη ζωή μας. Χωρίς εσένα άλλο θα ήταν το τραγούδι μας, άλλοι θα ήμασταν κι εμείς».
Ολόκληρος ο επικήδειος λόγος:
«Παιδικέ μου ήρωα, η πρώτη μεγάλη συναυλία που παρακολούθησα ήταν δική σου όταν με πήγε ο πατέρας μου στο Κεντρική Στάδιο της Λευκωσίας να σε δω, όταν η Κύπρος έκειτο μακράν και δεν πάταγε καλλιτέχνης στο νησί.
Εσύ ήρθες και έστησες γιορτή. Σου άρεσαν οι γιορτές, τα μπουλούκια, τα συμπόσια, τα πανηγύρια, οι φιέστες, οι επέτειοι. Προετοιμαζόσουν και τα περίμενες σαν παιδάκι που ανυπομονεί για τα Χριστούγεννα. Σε αποχαιρετούμε σήμερα σαν έναν άνθρωπο σημαντικό για το τραγούδι και τον πολιτισμό, για τη σκέψη, το αίσθημα και την αισθητική μας, δηλαδή για ολόκληρη τη ζωή μας.
Χωρίς εσένα άλλο θα ήταν το τραγούδι μας, άλλοι θα ήμασταν και εμείς. Σε αποχαιρετώ και εκ μέρους των παιδιών και μαθητών σου, των τραγουδοποιών της χώρας. Υπάρχουμε γιατί προϋπήρξες. Μας πήρες παιδάκια μέσα από το πικ απ του σπιτιού μας και μας άνοιξες την πόρτα σε ένα περιβόλλι του τρελού γεμάτο τραγούδια. Τρισυπόστατος ένωσες τον συνθέτη, τον ποιητή και τον ερμηνευτή ανεβάζοντας την ένωση αυτή σε θεώρατο ύψος.
Μας έμαθες την αλφαβήτα της ιερής μας τέχνης. Παραμέρισες θαραλλέα εμπόδια και οδοφράγματα, δείχνοντάς μας δρόμο στο άπειρο. Μας είπες γράψτε τα τραγούδια σας και τραγουδήστε τα. Μας ανέθρεψες, μας στήριξες, μας ελευθέρωσες. Μαζί με τους αγαπημένους σου δασκάλους, Μάνο Χατζιδάκι και Βασίλη Τσιτσάνη, φωταγώγησες τις πλατείες, τα θέατρα, τα σπίτια και τις καρδιές μας. Ανέδειξες το πολύτιμο. Ανέβασες το επίπεδο της χώρας συνολικά και το επίπεδο του καθενός προσωπικά.
Ο αδελφός μου ο Λίνος ο ποιητής, το βράδυ που έφυγες μου είπε για να με παρηγορήσει: «Ο Σαββόπουλος είναι γιορτινός, καταργεί το πένθος». Τότε γιατί έκλαψα τόσο και για ποιον; Για σένα ή για μένα; Πώς κατάφερες να ενωθείς μαζί μας σε τέτοιο βάθος; Είπες κάποτε ο συνθέτης αυτό κάνει, ενώνει τα κομμάτια της ψυχής μας σε ένα. Ε, λοιπόν το έκανες πολύ καλά. Ένωσες τα κομμάτια μας. Κάποιους μας ένωσες συχνά και εναντίον σου. Ήσουν γεμάτος αντιφάσεις. Ένας συντηρητικός με καρδιά επαναστάτη, ένας αυστηρός δάσκαλος με ρούχα παλιάτσου, ένας λόγιος καραγκιοζοπαίχτης, ένας δύστροπος γέροντας με ψυχή ζαβολιάρικου παιδιού, ένας βλοσηρός που του άρεσαν τα ανέκδοτα, ένας ασκητής με ακριβά γούστα, ένας αμήχανος σοφός. Ο γραμματές μαζί με τον αλήτη.
Δεν ξέραμε πότε ήσουν ρόλος και πότε ο εαυτός σου. Ίσως ούτε κι εσύ. Δυσκολεύτηκες, σε ένιωθα, μα δυσκόλευες και μας, μας τσάντιζες. Ψάχναμε πού να σε κατατάξουμε, πώς να σε καταλάβουμε. Μα τι θέλαμε επιτέλους; Να είσαι προβλέψιμος; Και ποιος θα έγραφε αυτά τα απρόβλεπτα τραγούδια. Σου ζητούσαμε να πειθαρχήσεις στην εικόνα που σου δίναμε. Αλλά μόνο ένας απείθαρχος μπορούσε να φτάσει εκεί που έφτασες. Θέλαμε να σε εξηγήσουμε αλλά ήσουν ανεξήγητος.
Στην τελευταία σου συναυλία, πιο ευάλωτος και πιο σίγουρος από ποτέ, καινουργιώνοντας ένα ξένο τραγούδι με τη μετάφρασή σου, εννοούσες κάθε λέξη όταν μας είπες: Και αν έκανα το παν, κι αν πάλι ήταν λειψό, ακόμα κι αν αμφέβαλα, κι αν θέλησα να αγγίξω, πάντως δεν σας ξεγέλασα, σας είπα την αλήθεια, κι αν όλα λάθος πήγανε, εγώ θε να σταθώ εδώ στου τραγουδιού του ιερού, μην έχοντας άλλο στη φωνή μου από το αλληλούια. Και μας ρώτησες: «Τι ακριβώς ακούσατε; Την αγιοσύνη ή τη φθορά στη λέξη αλληλούια».
Ακριβέ μου δάσκαλε, τον τελευταίο καιρό έγινες τρυφερός. Ζήτησες τις συγγνώμες σου, είπες τα σ’ αγαπώ σου. Να ‘ναι καλά ο Γιώτης και η Ελένη αξιώθηκα κι εγώ να στο πω ξανά μετά από χρόνια το «σ’ αγαπώ» πριν από λίγες ημέρες. Στο επαναλαμβάνω ολόψυχα και τώρα εδώ. Στο ξόδι σου.
Εκ μέρους των γνωστών και άγνωστων ποιητών μιας αντιποιητικής εποχής, των σημερινών καλλιτεχνών μιας Ελλάδας που παραμένει οικόπεδο και αποικία, αλλά που την αγάπησες, την τίμησες και την πλούτισες. Εκ μέρους του κάθε ακροατή που χώρεσε στα τραγούδια σου και του κάθε παιδιού που σε περιέχει χωρίς να το ξέρει. Σε ευχαριστώ. Φεύγεις γιορτινός και αιώνιος, αφήνοντάς μας τα ανεκτίμητα δώρα του περάσματός σου από τη Γη».Ο Διονύσης Σαββόπουλος φεύγει, σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, «γιορτινός και αιώνιος, αφήνοντάς μας τα ανεκτίμητα δώρα του περάσματος του από την γη».
Διαβάστε επίσης:
Βολές Παυλόπουλου για κράτος δικαίου και θεσμούς
Με δάκρυα, τραγούδια και λουλούδια: Το τελευταίο «αντίο» στον Διονύση Σαββόπουλο
