Διαπραγματεύσεις με βόμβες, συνομιλίες μέσω τρίτων, διάλογος άνευ ουσίας, αδιέξοδα χρονοδιαγράμματα. Η απουσία λογικής, ειλικρίνειας και ρεαλισμού παραμένουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του δεύτερου μήνα του πολέμου στο Ιράν. Το αδιέξοδο της συνέχισης των επιχειρήσεων και η αδυναμία εκπλήρωσης των στόχων που έχει περιγράψει σε διαφορετικές στιγμές ο Ντόναλντ Τράμπ είναι πλέον ξεκάθαρα. Για το Ισραήλ το μόνο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ο τίτλος της επιχείρησης (Το λιοντάρι που βρυχάται) κι αυτός ο βρυχηθμός αργοσβήνει στο πέρασμα των ημερών και των εβδομάδων.
Το μέτωπο δεν ελέγχεται, ο αντίπαλος παραμένει στρατιωτικά αξιόμαχος κι επικίνδυνος και τα αποθέματα της αεράμυνας του Τελ Αβίβ και των άλλων πόλεων έχουν περιοριστεί και για αυτό δεν χρειάζονται ιδιαίτερες στρατιωτικές γνώσεις ώστε να γίνει αντιληπτό. Αρκεί μια καταγραφή των βαλλιστικών πυραύλων που βρίσκουν στόχο στο Ισραήλ και η λογοκρισία των μεταδόσεων δεν μπορεί να το περιορίσει.

Το ίδιο ισχύει και για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Μπορεί ο Αμερικανός πρόεδρος να δηλώνει – κάνοντας χρήση απεριόριστων επιθέτων- ότι ο στρατός του «κάνει μια υπέροχη δουλειά», ό,τι «με έναν πανέμορφο τρόπο έχουν εξαλείψει» τη διοίκηση των Ιρανών γιατί «σκότωσαν αποτελεσματικά» την αρχική ηγεσία κι αυτή που ακολούθησε κι έτσι τώρα έχουμε μια άλλη που σημαίνει πως η ηγεσία άλλαξε. Από μόνη της αυτή η τοποθέτηση αρκεί για να αναδείξει το επιχειρησιακό αδιέξοδο στο οποίο έχει η περιέλθει η Ουάσιγκτον. Για όποιον θέλει επιπλέον αποδείξεις, αρκεί μια ματιά στις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, στο πώς ήταν και στο πως είναι σήμερα, εικόνα που παραπέμπει σε σκηνικό από την κινηματογραφική εκδοχή του Mad Max.

Τα ζόρια όμως για τον πλανητάρχη έχουν αρχίσει και στο εσωτερικό όπου σε επίπεδο κινήματος MAGA η κριτική που δέχεται από τη βάση, για την εμπλοκή σε έναν πόλεμο χωρίς στρατηγική, σχέδιο εξόδου και χρονοδιάγραμμα στόχων, είναι αρκετά έντονη. Στο δια ταύτα, δυστυχώς οι οιωνοί δεν αφήνουν και πολλές χαραμάδες για σύντομη αποκλιμάκωση και το σενάριο της κλιμάκωσης με στόχο τη δημιουργία συνθηκών κυριαρχίας – έστω και εικονικής – που θα παρουσιαστεί ως νίκη και θα ανοίγει ένα παράθυρο εξόδου για τις ΗΠΑ, εμπεριέχει μεγαλύτερο ρίσκο για μεγαλύτερη κλιμάκωση.

Πέσαχ στα καταφύγια

Στο Ισραήλ αύριο ξεκινά το Εβραϊκό Πέσαχ (Πάσχα). Για τους πολίτες της χώρας που εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον πόλεμο σχεδόν καθολικά, η κόπωση είναι το νέο δεδομένο που αποτυπώνεται με τα χαρακτηριστικά που τον βιώνουν, αλλά τι είναι ένα Πέσαχ μπρος στην αλλαγή που θα προκύψει από την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν ή από το ξεδόντιασμα τους όταν καταστραφεί το οπλοστάσιο και το πυρηνικό τους απόθεμα. Κι επειδή αυτό πραγματικά το πιστεύει η κοινή γνώμη στο Ισραήλ, είναι διατεθειμένοι να υποστούν τις προσωρινές όπως τις αποκαλούν συνέπειες και να δειπνήσουν στα καταφύγια το βράδυ της Τετάρτης.

Βεβαίως θα έχει ενδιαφέρον το εάν θα επιτραπεί στους Εβραίους του Ισραήλ να ασκήσουν ελεύθερα, τα θρησκευτικά τους καθήκοντα τις ημέρες του Πέσαχ επισκεπτόμενοι το Δυτικό Τείχος (Κότελ) , όταν στους Μουσουλμάνους με το πρόσχημα του πολέμου δεν επετράπη η πρόσβαση στο Τέμενος του Αλ Άκσα, ούτε στους γύρω δρόμους.

Στο Λατίνο Πατριάρχη η Κυριακή των Βαΐων, έφερε περιορισμούς και απαγόρευση λειτουργίας από τις Ισραηλινές αρχές. Οι αντιδράσεις από Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία ανάγκασαν τον Νετανιάχου σε αναδίπλωση, όμως αυτό δεν αρκεί για να κρύψει την πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει η πολιτική του και των ακροδεξιών εταίρων στη χώρα.

Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών σε μικτές σε πληθυσμό πόλεις του Βόρειου Ισραήλ, δεν επετράπη σε χριστιανούς πολίτες να μπουν σε καταφύγια κι εκδιώχθηκαν από το σημείο σύμφωνα με βίντεο που ήρθαν στη δημοσιότητα. Οι επιθέσεις κατά χριστιανών στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ έχουν αυξηθεί δραματικά και η αστυνομία που είναι παρούσα σε αρκετές περιπτώσεις κάνει απλές συστάσεις προς του Εβραίους εποίκους που ασχημονούν κατά των «ξένων» προς τον τόπο.

Ποινή θανάτου για τους Παλαιστίνιους

Το αποκορύφωμα του ρατσισμού ήρθε με την επικύρωση του νομοσχεδίου που πλέον είναι νόμος του κράτους του Ισραήλ. Η θανατική ποινή για τους ενόχους τρομοκρατίας. Ο νόμος όμως αφορά μόνο Παλαιστίνιους πολίτες. Η θανατική ποινή στο Ισραήλ εφαρμόστηκε (βάσει τροπολογίας) μια φορά στο παρελθόν κατά του Άιχμαν το 1962. Σήμερα, η έννοια της τρομοκρατίας αφορά μια μεγάλη κλίμακα ενεργειών των Παλαιστινίων και εξαιρούνται οι Εβραίοι πολίτες.

Πέρα από ακραία και απάνθρωπη ως ενέργεια, η ψήφιση του νόμου αυτού είναι και προκλητική διότι στη χρονική στιγμή που έρχεται, αυτό που βρίσκεται σε απόλυτη εξέλιξη είναι η η τρομοκρατία των εποίκων απέναντι σε οικογένειες και άτομα κάθε ηλικίας στη Δυτική Όχθη. Ένα πογκρόμ, με τις ευλογίες της κυβέρνησης του Ισραήλ και την σιωπηρή αποδοχή της διεθνούς κοινότητας. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο προ ημερών του πρώην αξιωματικού της μονάδας 8200 και ειδικού σε θέματα Παλαιστίνης, τρομοκρατίας και κατασκοπίας στο Ισραήλ Αλόν Εβιατάρ. «Επί 30 χρόνια, ασχολούμαι με την παλαιστινιακή τρομοκρατία στα εδάφη, τόσο ως πρώην στρατιωτικός όσο και ως πολίτης, συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων. Ο όρος τρομοκρατία έχει ακαδημαϊκές παραμέτρους και σαφείς επαγγελματικούς ορισμούς.

Και έτσι, για όσους μπερδεύονται, υπάρχει εβραϊκή τρομοκρατία στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια: τρομοκρατία ατόμων, αυθόρμητη τρομοκρατία και οργανωμένη τρομοκρατία. Η ευθύνη για την ματαίωσή της… -η κυβέρνηση του Ισραήλ. Αδιαμφισβήτητα» έγραψε στο X.

Κι όσο στο Ισραήλ ο Μπέν Γκβιρ με τις ευλογίες του Νετανιάχου βλέπει τις θηλιές να έρχονται προσεχώς, ο Τράμπ εξακολουθεί να σφίγγει μόνος του τη θηλιά γύρω από λαιμό του. Το κόστος του πολέμου για την Αμερική κι εκείνο από τις επιπτώσεις του, είναι μεγάλο και δυσανάλογο των ανύπαρκτων αποτελεσμάτων που εμφανίζει στις δηλώσεις του. Μέχρι πρόσφατα μιλάγαμε για απομονωτισμό του Ιράν και οι συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από την πιθανότητα απομάκρυνσης των Ιρανών από το καθεστώς. Αντιθέτως αυτό που βλέπουμε είναι μια δυσαρέσκεια των Ιρανών απέναντι στις ενέργειες του Ισραήλ και των ΗΠΑ και τον κόσμο να κατεβαίνει στους δρόμους διαφορετικών πόλεων της Αμερικής διαδηλώνοντας κατά του τρόπου διακυβέρνησης Τράμπ.

Στο πεδίο της οικονομίας τα έσοδα από τις πωλήσεις πετρελαίου φέρονται να έχουν διπλασιαστεί για την Τεχεράνη από τη στιγμή της έναρξης του πολέμου, αφού η ίδια η Ουάσιγκτον έχει προβεί σε ελαστικοποίηση των κυρώσεων για να ανταπεξέλθει στην εκτίναξη των τιμών της ενέργειας. «Ο πόλεμος είναι αναγκαίο κακό και πρέπει να αποφεύγεται, εφόσον όμως αυτό είναι αδύνατο, καλύτερα να ξέρεις πώς θα τον κερδίσεις;» έγραφε στην Τέχνη του Πολέμου ο Σούν Τσού. Σημείωνε επίσης πως «Η τέχνη του πολέμου δεν είναι να κερδίζεις ακριβές νίκες, αλλά να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη».

Ο Τράμπ παρασυρμένος σε έναν πόλεμο που δεν είχε πραγματικά κανένα λόγο να εμπλακεί, χάνει καθημερινά τις πανάκριβες μάχες που διεξάγει και βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε έναν αδιέξοδο κι επικίνδυνα κλιμακούμενο πόλεμο.