Ο Ιρανός Υπουργός των Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί προχώρησε σήμερα σε μια δήλωση η οποία δίχως δεύτερες σκέψεις και αναγνώσεις δημιουργεί μια μικρή γέφυρα δημόσιας διπλωματικής επαναπροσέγγισης με τις ΗΠΑ. «Αυτός ο πόλεμος επιβλήθηκε στις ΗΠΑ και το Ιράν» ανέφερε χαρακτηριστικά φωτογραφίζοντας το Ισραήλ και στο ρόλο που διαδραματίζει στις αποφάσεις του Αμερικανού προέδρου. Βεβαίως η Αμερική ανεπίσημα και σύμφωνα με ασφαλής πληροφορίες τη στιγμή που το Ιράν διατηρεί έστω και διακριτικά ανοιχτό ένα δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ Γουίτκοφ και Αραγτσί.

Η παρέμβαση του Ιρανού ΥΠΕΞ την επομένη της παραίτησης του Τζόζεφ Κέντ και του μεγαλοπρεπούς αδειάσματος Τράμπ από τη διευθύντρια της Υπηρεσίας Πληροφοριών, Τούλσι Γκάμπαρντ, σχετικά με τις δικαιολογίες που είχε προβάλει για την έναρξη του πολέμου και τα πυρηνικά σχέδια της Τεχεράνης, στοχεύει πιθανότατα στο εσωτερικό των ΗΠΑ και στο Ρεπουμπλικανικό ακροατήριο. Στους οπαδούς του MAGA κινήματος και σε μια προσπάθεια να μην μείνει ανεκμετάλλευτο το κλίμα που δημιούργησαν οι δηλώσεις Κέντ και Γκάμπαρντ.

Στο πεδίο της ένοπλης αντιπαράθεσης, ερωτηματικά γεννά η ενέργεια του Ισραήλ να βομβαρδίσει στη διάρκεια της χθεσινής μέρας στις εγκαταστάσεις του South Pars. Πρόκειται για εντελώς παράλογη ενέργεια, η οποία πέρα από τον αντίκτυπο στην τιμή της ενέργειας διεθνώς, θα μπορούσε να επιφέρει τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή όχι μόνο στο Ιράν. Η Τεχεράνη απάντησε με χτυπήματα σε Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Κατάρ στοχεύοντας ενεργειακές εγκαταστάσεις κάτι το οποίο έχει ξεκαθαρίσει πως θα αποτελέσει στρατιωτική τακτική εφόσον οι δικές της εγκαταστάσεις βάλλονται από ΗΠΑ και Ισραήλ. Το εντυπωσιακό για μια ακόμη φορά ήταν η αντίδραση του Ντόναλντ Τράμπ που έσπευσε να δηλώσει άγνοια για την ενέργεια του Ισραήλ ενώ το Τελ Αβιβ διεμήνυε προς πάσα κατεύθυνση πως η επιχείρηση ήταν σε γνώση του Αμερικανού προέδρου.

Κι ενώ τα πράγματα ζορίζουν στις χώρες του Κόλπου και τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν στον απόλυτο έλεγχο των Ιρανών, κύκλοι του Πενταγώνου διαρρέουν πως ο Λευκός Οίκος εξετάζει σενάρια κατάληψης της νήσου Χάργκ και αποστολή επιπλέον στρατιωτών στην περιοχή. Βεβαίως ακόμα κι αν το νησί περνούσε σε αμερικανική κατοχή αυτό δεν θα διασφάλιζε στο ελάχιστο τη ναυσιπλοΐα, καθώς η περιοχή θα μετατρεπόταν σε πεδίο πυραυλικής αντιπαράθεσης και οι πιθανότητες με κριτήριο τη μέχρι τώρα επίδοση και στρατιωτική ικανότητα του Ιράν, δεν προδιαγράφουν θετικά την έκβαση του εγχειρήματος για το ναυτικό και τους πεζοναύτες που θα επιχειρούσαν σε τόσο κοντινή απόσταση και εντός του κόλπου.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μόνο έκπληξη και προβληματισμό προκαλεί η εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο με χρήση των Patriot που σταθμεύουν στη Σαουδική Αραβία και ανακοίνωση του γεγονότος από τον υπουργό Άμυνας με τη μορφή της επιτυχίας στο πλαίσιο της ανάδειξης του αξιόμαχου των Ελλήνων στρατιωτών δυνάμεων που χειρίζονται το σύστημα αεράμυνας.

Τα αυτονόητα ερωτήματα που προκύπτουν, είναι τι ακριβώς εξυπηρετεί το σύστημα που από το 2021 (τα τότε δεδομένα ήταν διαφορετικά και η αποστολή σχετιζόταν με την κρίση με την Υεμένη κι εξ αρχής είχαν εκφραστεί αντιρρήσεις από την αντιπολίτευση για την ενέργεια) έχουμε αποστείλει στην περιοχή, γιατί παραμένει και γιατί αποφασίζεται η εμπλοκή της χώρας μας σε έναν πόλεμο που δεν νομιμοποιείται σε καμία περίπτωση.

Ακόμα πιο ανησυχητική όμως είναι η διαχείριση του γεγονότος από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας, που έσπευσε να γνωστοποιήσει την εμπλοκή με πανηγυρικό χαρακτήρα για την επιτυχία της κατάρριψης δυο βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν.

Αλήθεια… τι ακριβώς πανηγυρίζουμε; Γιατί επιλέξαμε τη συμμετοχή σε έναν πόλεμο που είναι απέναντι στο διεθνές δίκαιο, επιχειρεί τη βίαιη αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού καταπατώντας το θεμελιώδες δικαίωμα ενός κράτους να διατηρεί την επικράτειά του ανέπαφη από εξωτερικές επεμβάσεις και αυτή τη στιγμή αμύνεται στοχοποιώντας και τις περιοχές των οποίων το έδαφος χρησιμοποιείται στον πόλεμο εναντίον του;