Τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης (και η ΝΔ συνολικά) είναι πολύ τυχερός πολιτικά, αφού μέχρι στιγμής παίζει μόνος του στην πολιτική σκακιέρα.
Του Κώστα Τσιτούνα
Ο σημερινός πρωθυπουργός έχει όπως λένε το κοκαλάκι της νυχτερίδας κι ας επιμένουν κάποιοι ότι είναι γκαντέμης.
Την πολιτική περίοδο που διανύουμε λαμβάνει χώρα το μεγαλύτερο παράδοξο της μεταπολίτευσης.
Ο χώρος της κεντροαριστεράς έχει ένα τεράστιο κοινό που εμφανίζεται δυσαρεστημένο από την σημερινή διακυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και ταυτόχρονα απογοητευμένο αφού δεν υπάρχουν ηγετικές φυσιογνωμίες ικανές να απαντήσουν στο καυτό ερώτημα: «Μετά τον Μητσοτάκη, ποιος;».
Ένα μεγάλο κοινό που όμως μετεωρίζεται σε ένα εξίσου μεγάλο… κενό. Κι ας λένε κάποιοι ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά.
Έξι χρόνια τώρα η εξαίρεση διαψεύδει τον κανόνα.
Ειδικά στην δεύτερη τετραετία, κανείς δεν θέλει τη ΝΔ κι όμως σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης το κυβερνών κόμμα προηγείται 15 μονάδες του δεύτερου.
Μιλάμε για τον ορισμό του… παραλογισμού.
Αυτό που δεν έχουν καταλάβει τα στρατηγεία της ευρύτερης σοσιαλδημοκρατίας είναι ότι η εκλογική δεξαμενή της κεντροαριστεράς δεν αναζητά «σχολιαστές» του Μητσοτάκη να μας πουν πόσο κακό έκανε στην χώρα.
Αναζητά κυβερνήτη με στόφα ηγέτη που να μπορεί να πει: «Θα πάρω τη χώρα από εδώ και θα την πάω εκεί».
Λυπούμαι αλλά μέχρι στιγμής τόσο ο Νίκος Ανδρουλάκης, όσο και ο Σωκράτης Φάμελλος δεν έχουν δώσει τέτοια δείγματα. Θα μπορούσε κανείς να τους αποδόσει τον χαρακτηρισμό «μοιραία πρόσωπα» υπό την έννοια ότι καθυστερούν τις εξελίξεις στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας.
Ευκαιρίες είχαν αρκετές. Έμειναν όμως στα προφανή.
Ετεροπροσδιορίζονται με βάση τον Μητσοτάκη κι ο καθένας ενδιαφέρεται για το δικό του μικρό βιλαέτι…
Θα σας διηγηθώ μια σύντομη ιστορία. Κάποτε στο μακρινό 68 π.Χ. και σε ηλικία περίπου 33 χρονών, ο Ιούλιος Καίσαρας εξελέγη ταμίας (quaestor) και στάλθηκε στην Ισπανία. Ενόσω το ταξίδι του συνεχιζόταν μέσα από τα αραιοκατοικημένα χωριά, κάποιος από τους επιτελείς του αναρωτήθηκε:
«Τι φιλοδοξίες μπορεί να έχει κανείς σε τέτοια μέρη; Tι ανταγωνισμοί μπορεί να υπάρχουν σε τέτοιες φτωχικές περιοχές;”».
Τότε ο Ιούλιος Καίσαρας απάντησε: «Θα προτιμούσα να είμαι πρώτος εδώ, παρά δεύτερος στη Ρώμη».
Εδώ στην Ελλάδα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.
Προτιμούν να είναι δεύτεροι στην πόλη. Μη σας πω και τρίτοι…
