Μια από τις πρώτες ενέργειες στις οποίες προέβη η Delcy Rodriguez με την ανάληψη της Προεδρίας της Βενεζουέλας ήταν η αντικατάσταση του στρατηγού Javier Marcano Tabata επικεφαλής της προεδρικής φρουράς και της στρατιωτικής μονάδας αντικατασκοπείας της Βενεζουέλας DGCIM. Αν και επίσημη αιτιολόγηση της αλλαγής αυτής δεν υπήρξε ωστόσο το Καράκας, διέρχεται μια περίοδο ανασφάλειας, εικασιών και έντονης φημολογίας για το αμυντικό φιάσκο και την ταπείνωση του στρατού της χώρας σε μια επιχείρηση που για την αντίπαλη πλευρά ήταν απολύτως επιτυχημένη και δίχως την παραμικρή απώλεια. Για τον Tabata εκτός της αποτυχίας εφαρμογής αποτρεπτικού σχεδίου φέρεται να εξετάζεται και το ενδεχόμενο συνεργασίας και παροχής διευκολύνσεων και πληροφοριών προς τις δυνάμεις εισβολής.
Την προστασία της εκτελούσας χρέη προέδρου της χώρας ανέλαβε ο Gustavo Enrique González López επικεφαλής μέχρι πρότινος της Μυστικών Υπηρεσιών της Βενεζουέλας, άτομο της απολύτου εμπιστοσύνης του Νικολάς Μαδούρο και όπως φαίνεται και της Delcy Rodriguez. Τα δύο ζητήματα που απασχολούν περισσότερο αυτή τη στιγμή την κοινωνία είναι α) το πολιτικό μέλλον της χώρας και το επίπεδο συνεργασίας ή αλλιώς αποδοχής των όρων συνθηκολόγησης με τις ΗΠΑ β) το τι ακριβώς συνέβη με τον στρατό και τα συστήματα ασφαλείας ώστε να καταλήξουν οι αμερικανοί στρατιώτες να κάνουν περίπατο στη Βενεζοελάνικη πρωτεύουσα.
Σε ό,τι αφορά την επόμενη μέρα, το μούδιασμα είναι ακόμα τεράστιο από τον τρόπο με τον οποίο ο Λευκός Οίκος επιχειρεί να δρομολογήσει τις πολιτικές εξελίξεις. Από τη μια το θράσος και η αδιαφορία για το διεθνές δίκαιο, έχει αφήσει μια βαριά σκιά στην κοινωνία διότι πλέον κατανοούν ότι η νέα τάξη τάξη πραγμάτων εδράζεται στο αποφασίζουμε κι επιβάλουμε. Δεν υπάρχουν οργανισμοί, δεν υπάρχει δίκαιο κι εθνική κυριαρχία, η διπλωματία μπήκε στο ράφι και περάσαμε στην εποχή της κυριαρχίας και της άμεσης εφαρμογής μέσω της ισχύος.
Ακόμα κι εκείνοι που ασκούσαν κριτική στον Τσαβισμό και τις πολιτικές Μαδούρο, προσγειώθηκαν απότομα. Η χαρά και οι προσδοκίες για πολιτική αλλαγή, έσβησαν γρήγορα στο άκουσμα των δηλώσεων Τράμπ. Ο αμερικανός πρόεδρος ξεκαθάρισε πως το ενδιαφέρον του εστιάζεται στις μπίζνες και το πετρέλαιο. Κι επειδή η Ματσάδο θα χρειαστεί χρόνο για να ελέγξει τη χώρα, θα κάνει τις δουλειές με αυτούς που την ελέγχουν ακόμη, δηλαδή την κυβέρνηση του Μαδούρο χωρίς τον Μαδούρο. Και έτσι έμειναν οι οπαδοί του Τράμπ και των πολιτικών του ανά τον κόσμο, να διαλαλούν τη νίκη της δημοκρατίας στη χώρα του Μπολιβάρ, αδιαφορώντας για το διεθνές δίκαιο αφού «σώθηκε ένας λαός» κι έμειναν στις επάλξεις να χειροκροτούν ακόμα κι όταν ο πλανητάρχης φώναξε ότι θα πλανέψει κι άλλα μέρη. Αδυνατώντας να κατανοήσουν ή καλύτερα αδιαφορώντας για το ότι ο παραλογισμός δεν έχει σύνορα και ίσως κάποια μέρα να παρακολουθήσουν το έργο σε μια άλλη εκδοχή και στη δική τους γειτονιά. Οι Βενεζοελάνοι βεβαίως συνειδητοποίησαν, ότι ο στόχος δεν ήταν η δημοκρατία, πιο γρήγορα από όλους. Κατανόησαν ότι ο Τράμπ έγινε οπαδός του δόγματος της κοινοκτημοσύνης όταν άκουσαν ότι δεν έχει πρόβλημα να συνεργαστεί με τη Rodriguez και μάλιστα έθεσε και το πλαίσιο της συνεργασίας. 50 εκατ. βαρέλια πετρελαίου το προσεχές διάστημα. Είναι αυτό που στη διπλωματική ορολογία αποκαλούν… διαπίστευση. Αν και μέχρι στιγμής η εκτελούσα χρέη προέδρου Delcy Rodriguez στέλνει διφορούμενα μηνύματα για τη στάση και τη σχέση με την Ουάσιγκτον, η απάντηση επί του πρώτου τελεσιγράφου δεν έχει δοθεί.
Βεβαίως περιθώρια ελιγμού δεν υπάρχουν όταν η απειλή παραμένει και αναφέρεται ως δεύτερος γύρος στρατιωτικών επιχειρήσεων και αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη ταπείνωση και ήττα για το λαό της Βενεζουέλας, κυρίως για εκείνους του αντιπολιτευτικού στρατοπέδου.
Ανικανότητα, Αδράνεια ή Προδοσία;
Το άλλο θέμα που επείγει όχι μόνο για την κυβέρνηση Rodriguez αλλά και για όσους στήριξαν στρατιωτικά -είτε με παρουσία, είτε με πληροφορίες- την Βενεζουέλα, είναι η κατάρρευση κάθε έννοιας και μηχανισμού ασφαλείας στη διάρκεια της αμερικανικής στρατιωτικής επιχείρησης. Όταν ένας αρχηγός κράτους φτάνει στο σημείο να πέφτει θύμα απαγωγής στην πρωτεύουσα της χώρας του και όλο αυτό να συμβαίνει δίχως την αντίδραση του στρατού της αεροπορίας, της αεράμυνας παρά μόνο της προσωπικής φρουράς που τον ακολουθούσε τότε η ήττα του Βενεζουελάνικου στρατού λαμβάνει ύποπτες διαστάσεις.
Σε μια πρώτη αποτύπωση των στρατιωτικών δεδομένων και των λαθών στην οποία προχώρησε μια ομάδα αναλυτών και δημοσιεύεται με τον τίτλο «Στρατιωτική τεχνική ανάλυση της επίθεσης κατά της Βενεζουέλας στην ιστοσελίδα» geoestrategia σημειώνεται πως : «η “Επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα”, δεν πρέπει να ερμηνεύεται απλώς ως κατόρθωμα των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ. Αυτό το γεγονός αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση μελέτης για τη συστηματική κατάρρευση μιας δομής άμυνας, πληροφοριών και αντικατασκοπείας. Η επιχείρηση, στην οποία συμμετείχαν περισσότερα από 150 αεροσκάφη και ειδικές δυνάμεις (Delta Force και Night Stalkers), αποκάλυψε κρίσιμα ζητήματα σε τέσσερις θεμελιώδεις πυλώνες: Πληροφορίες, Διοίκηση και Έλεγχος, Αεροπορική Άμυνα και Προεδρική Ασφάλεια. Χωρίς τα κενά σε αυτούς τους τομείς, η υποτιθέμενη άτρωτη κατάσταση με την οποία κατακλύστηκε το Καράκας δεν θα ήταν δυνατή.
Η υπόθεση ότι μια τόσο υψηλού κινδύνου και πολύπλοκη επιχείρηση είχε ως αποτέλεσμα μια εκτέλεση ενός σχεδίου που αποτυπώνεται μόνο σε σχολικά βιβλία χωρίς οργανωμένη αντίσταση μπορεί να εξηγηθεί μόνο από μια επιχειρησιακή μετάσταση εντός της ιεραρχίας της Βενεζουέλας. Υπήρξε αντίσταση. Οι 32 Κουβανοί μαχητές που πέθαναν εν ώρα καθήκοντος, μερικοί στο Προεδρικό Τάγμα Τιμής, μιλούν από μόνοι τους. Αλλά αυτό που δείχνουν τα βίντεο που έχουμε αναλύσει είναι ότι δεν υπήρχε διοίκηση, οργάνωση ή στρατηγική. Με αποτέλεσμα μια ευνοϊκή έκβαση για τις αμυντικές δυνάμεις να είναι εντελώς αδύνατη» τονίζεται στο εισαγωγικό σημέιωμα της έκθεσης.
Υπήρξε μια Στρατηγική Αποτυχία: Διείσδυση Πληροφοριών.
Η πρώτη και πιο σοβαρή αποτυχία εντοπίζεται σύμφωνα με την ανάλυση αρκετούς μήνες πριν την επίθεση και αφορά την πλήρη απώλεια ελέγχου των πληροφοριών. “Το χρονοδιάγραμμα του Πενταγώνου αποκαλύπτει ότι η επιχείρηση ήταν το αποκορύφωμα μηνών σχεδιασμού και εξαντλητικής εργασίας πληροφοριών. Είναι αναμφισβήτητο ότι εντοπίστηκαν συστήματα αεράμυνας, αεροσκάφη και ελικόπτερα της Βενεζουέλας. Δεν υπήρξε κατακερματισμός δυνάμεων και πόρων και, παρά την προειδοποίηση, οι κύριες αρχές της μάχης που θα είχαν αποτρέψει ή τουλάχιστον θα είχαν εμποδίσει την επιτυχία της ιμπεριαλιστικής επιχείρησης δεν ακολουθήθηκαν”.
Σίγουρα υπήρξε Εσωτερική Προδοσία.
Στην έκθεση αναφέρεται αυτό το οποίο από την πρώτη στιγμή συζητιέται στις τάξεις των στρατιωτικών αναλυτών, δηλάδη η πολύ σοβαρή πιθανότητα της συνεργασίας αξιωματούχων εκ των έσω. «Η ακρίβεια με την οποία η δύναμη εφόδου έφτασε στο συγκρότημα κατοικιών του Προέδρου Μαδούρο στις 2:01 π.μ. τοπική ώρα αποτελεί αδιάσειστη απόδειξη ανθρώπινης διείσδυσης στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Μαδούρο, γνωρίζοντας την απειλή, άλλαζε καθημερινά τον τόπο κατοικίας του. Το γεγονός ότι η Δύναμη Δέλτα ήξερε ακριβώς πού να τον βρει εκείνη την ακριβή στιγμή υποδηλώνει «παράδοση» ή «πώληση» πληροφοριών από τον στενό του κύκλο. Χωρίς αυτό, η εισαγωγή στρατευμάτων αεροπορικώς στο Καράκας ήταν μια σχεδόν αδύνατη αποστολή» Στο πλαίσιο αυτό πέραν του επικεφαλής Tabata που καρατομήθηκε κι ελέγχεται, έχει ξεκινήσει έρευνα για το ρόλο και σε κατώτερο επίπεδο αξιωματικών.
Ολική Καταγραφή και Αποτυχία Αντικατασκοπείας.
Σε άλλο σημείο περιγράφεται η αποκωδικοποίηση των κινήσεων και των μεθόδων της ομάδας προσωπικής ασφαλείας του Μαδούρο, η ολική τους καταγραφή και μια παντελής αποτυχία σε επίπεδο αντικατασκοπείας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται στην έρευνα: «Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών (CIA, NSA, NGA) παρακολούθησαν τις κινήσεις του Μαδούρο για μήνες, συμπεριλαμβανομένων των συνηθειών του, των ταξιδιών του, των τόπων που σύχναζε, ακόμη και των κατοικίδιων ζώων του. Αυτό το επίπεδο λεπτομέρειας υποδηλώνει μια τεράστια αποτυχία της αντικατασκοπείας της Βενεζουέλας να εντοπίσει και να εξουδετερώσει την ηλεκτρονική κατασκοπεία και τη φυσική επιτήρηση. Η αδυναμία εντοπισμού και εξουδετέρωσης της πηγής πληροφοριών που επέτρεψε αυτήν την εξαντλητική καταγραφή είναι το στρατηγικό λάθος που καταδίκασε την ασφάλεια του Προέδρου. Υπάρχουν απαράβατες αρχές, δεν είναι αυθαίρετες. Η ρουτίνα είναι ο εχθρός αυτού που κυνηγιέται. Μπορεί να είναι άνετη, αλλά είναι επιζήμια. Οι κινήσεις, οι τοποθεσίες, οι διαδρομές, ακόμη και η αλλαγή του προγράμματος φρουράς δεν μπορούν να καθοριστούν. Η κινητικότητα είναι τα χειρότερα δυνατά νέα για μια ομάδα που σχεδιάζει να απαγάγει έναν στόχο υψηλής αξίας, επειδή εκπαιδεύεται στην ακινησία».
Στην ίδια έκθεση γίνεται αναφορά για εξουδετέρωση κρίσιμων υποδομών, για καθολική εφαρμογή ηλεκτρονικού πολέμου δίχως καμία δυνατότητα αντιμέτρων κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ασφαλούς αεροδιάδρομου. Ακόμα και με αυτές τις συνθήκες όμως, επισημαίνεται ότι η αδράνεια που επέδειξε η διοίκηση είναι ανεξήγητη. Η αποτυχία του Προεδρικού Δικτύου Ασφαλείας προκαλεί την κοινή λογική, ενώ η αναφορά κουβανού αξιωματούχου για την επιχείρηση στο σημείο που βρισκόταν ο Μαδούρο εμφανίζει συνθήκες εγκατάλειψης της ομάδας προσωπικής ασφαλείας δίχως αποστολή ενισχύσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Χαρακτηριστικά σημειώνει: «Η προσωπική ομάδα ασφαλείας του Μαδούρο πολέμησε σκληρά, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές και τον εκτιμώμενο χρόνο που χρειάστηκε για να φτάσει στο σημείο όπου στη συνέχεια απήχθη. Η ανταλλαγή πυροβολισμών διήρκεσε περίπου δύο ώρες. Κυκλοφορούν ονόματα και βαθμοί ορισμένων μελών της Προεδρικής Τιμητικής Φρουράς, αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί τίποτα επίσημο. Είναι προφανές ότι το Τάγμα Τιμής έδωσε μάχη, συμπεριλαμβανομένων των μαχητών μας (εννοεί τους 32 Κουβανούς) που βρίσκονταν σε αποστολή στη γειτονική χώρα. Απόδειξη αυτού είναι ότι αυτή η ανταλλαγή πυροβολισμών αποτέλεσε το μεγαλύτερο μέρος ολόκληρης της επιχείρησης. Ωστόσο, έμειναν μόνοι, χωρίς υποστήριξη, και το τελικό αποτέλεσμα ήταν η απαγωγή του στόχου υψηλής αξίας. Επομένως, δεν υπήρχε σχέδιο εξόδου, κανένα εναλλακτικό μέσο διαφυγής, κανένα οδοφράγμα για την αποτροπή εχθρικών εισβολών και καμία επικοινωνία με μονάδες υποστήριξης των Ειδικών Δυνάμεων της Βενεζουέλας, οι οποίες θα έπρεπε να βρίσκονται σε ετοιμότητα μάχης».
Τέλος επισημαίνεται πως, «ο συνδυασμός εσωτερικής προδοσίας (πληροφορίες), παράλυσης της διοίκησης και αδράνειας της αεράμυνας μετέτρεψε μια επιχείρηση πολύ υψηλού κινδύνου για τον επιτιθέμενο σε μια απλή επιδρομή ακριβείας. Οταν φτάσει η αποφασιστική στιγμή και η επιχείρηση αποτύχει να ξεκινήσει, η ήττα δεν προέρχεται από τον εχθρό, αλλά από μέσα».
