Στη Γαλλία αλλά και ευρύτερα στην Ευρώπη, οι αναχρονιστικές πρακτικές που καθιστούσαν το σεξ στον γάμο υποχρέωση, δια νόμου αλλάζουν και τελικά καταρρίπτονται. Πρόκειται για το νέο νομοσχέδιο, το οποίο εγκρίθηκε την Τετάρτη από την Εθνοσυνέλευση, και προσθέτει ρητή πρόβλεψη στον Αστικό Κώδικα: Ο γάμος δεν προϋποθέτει την κάλυψη των σεξουαλικών αναγκών στη σχέση του ζεύγους, αλλά παράλληλα, ούτε και αποτελεί επιχείρημα αιτίας διαζυγίου.
Τι διασαφηνίζει ο νέος νόμος;
Ο νέος νόμος, αναιρεί την γενίκευση που επικρατούσε γύρω από το ζήτημα, εδώ και δεκαετίες. Στον Αστικό Κώδικα, υπάρχουν εκφράσεις που αφορούν τον «σεβασμό, πίστη, αλληλοϋποστήριξη» και «κοινή ζωή», αλλά πουθενά ρητά η έκφραση «συζυγικό καθήκον». Τους όρους αυτούς, όμως ορισμένοι δικαστές ερμήνευαν με τρόπο που να συμπεριλαμβάνεται και η σεξουαλική ζωή. Ο στόχος της πρότασης είναι διπλός: αφενός να αποσαφηνιστεί το νομικό πλαίσιο στις διαδικασίες διαζυγίου, όπου το επιχείρημα αυτό εξακολουθεί να προβάλλεται σε ορισμένες περιπτώσεις, και αφετέρου να ενισχυθεί η πρόληψη της σεξουαλικής βίας.
Που έχει τις ρίζες της η εξέλιξη αυτής της πραγματικότητας και πως αντιδρούν οι ακτιβιστικές οργανώσεις:
Χαρακτηριστική ήταν η υπόθεση του 2019, όταν γυναίκα κρίθηκε υπαίτια επειδή αρνήθηκε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τον σύζυγό της επί σειρά ετών, γεγονός που οδήγησε σε διαζύγιο με καταλογισμό ευθύνης σε βάρος της. Όπως μεταδίδει το BBC, η υπόθεση έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο πέρυσι καταδίκασε τη Γαλλία, κρίνοντας ότι η άρνηση σεξ δεν μπορεί να αποτελεί λόγο υπαιτιότητας. Η απόφαση χαιρετίστηκε ως σημαντική νίκη από φεμινιστικές οργανώσεις και, στην πράξη, κατέστησε αδύνατες αντίστοιχες αποφάσεις στο μέλλον – γεγονός που καθιστά τον νέο νόμο περισσότερο μια θεσμική επιβεβαίωση παρά μια δικαστική επανάσταση.
Η ανάγκη αυτής της επιβολής παραμένει για αυτούς επιτακτική, καθώς, η ιδέα ότι οι σύζυγοι, και κυρίως οι γυναίκες, οφείλουν να συναινούν στην σεξουαλική συνεύρεση, ακόμη είναι μία ιδέα που επιβιώνει σε αρκετά κομμάτια της κοινωνίας. Μάλιστα, υπήρξαν παραδείγματα που συντάραξαν την Γαλλική κοινωνία. Ανάμεσα σε άλλα, η υπόθεση Μαζάν του 2024, όπου η Ζιζέλ Πελικό, ναρκωμένη και αναίσθητη, βιαζόταν κατ’ εξακολούθηση από άνδρες που είχε καλέσει ο σύζυγός της και αρκετοί από τους κατηγορούμενους δήλωσαν ότι υπέθεσαν πως υπήρχε συναίνεση, βασιζόμενοι στα λεγόμενα του ίδιου του συζύγου.
Επιπρόσθετα, σύμφωνα με μελέτες, περίπου οι μισοί βιασμοί ενηλίκων θυμάτων λαμβάνουν χώρα εντός ζευγαριών.
Στη Γαλλία (όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες) ο συζυγικός βιασμός αναγνωρίζεται πλέον ρητά από τον νόμο, κάτι που δεν ίσχυε πριν από το 1990, όταν ο γάμος μπορούσε να προβληθεί ως τεκμήριο συναίνεσης.
Από τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, μάλιστα, ο ορισμός του βιασμού έχει διευρυνθεί, ενσωματώνοντας ρητά την έννοια της μη συναίνεσης. Πλέον, βιασμός θεωρείται κάθε σεξουαλική πράξη χωρίς «ενημερωμένη, συγκεκριμένη, προγενέστερη και ανακλητή» συναίνεση. Η σιωπή ή η απουσία αντίδρασης δεν ισοδυναμούν με συγκατάθεση, ξεκαθαρίζει ο νόμος.
Η μεταρρύθμιση αυτή αποτελεί μία σημαντική εξέλιξη, που έφερε ανατροπές στο οικογενειακό δίκαιο της Γαλλίας.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
Γαλλία: Σχέδιο απαγόρευσης social media για ανηλίκους κάτω των 15 ετών έως το φθινόπωρο
Η Γαλλία κατέσχεσε ρωσικό τάνκερ: Η ανάρτηση Μακρόν
Σύγκρουση στις Βρυξέλλες για Mercosur: Η Γερμανία ζητά προσωρινή εφαρμογή, η Γαλλία θέλει τη ρεβάνς!
